Mικρό ποίημα (από nba words)

_____________________________________________________________

Αχ… πεινάω, μου λες. Πολύ. Σε νιώθω. Ξέρω πως είναι. Και ξέρω ακόμα πως σ αρέσουν τα γλυκά και οι καραμέλες :) Μα εγώ δε σου δίνω παντεσπάνι, σου δίνω ψωμί. Απ το ψωμί μου αυτό, αν θες, πάρε και φάε, αν θες προσπέρνα. Μα αν προσπεράσεις και πεινάσεις, πώς να σε βοηθήσω? Μονάχα αυτό πες μου! Πάλι ψωμί θα έχω να σου δίνω, μέχρι τη μέρα εκείνη που θα το δεχτείς. Και όχι από πείνα, όχι! Μα που θα ξέρεις τότε, πώς η ζάχαρη, όταν πεινάς, δεν φτάνει. Αν έφτανε, θα σου δινα. Το ξέρεις…

(στον E.A. που τρύπωσε στα βάθη της καρδιάς μου κι ίσως ακόμα παραπέρα)

Ντιν ντιν

Μετά το προηγούμενο ποστ το οποίο το έγραψε ένας φίλος ξένος έτσι να υπάρχει να βλέπετε πόσο γαμάτη είμαι… επανέρχομαι… :)

Ήμουν σήμερα στο λεωφορείο πρωί πρωί και πήγαινα να κάνω κάποιες δουλειές. Δίπλα μου έκατσε μια πολύ καθωσπρέπει μακρινή οικογενειακή φίλη, ας την πούμε έτσι, και γειτόνισσα η οποία είναι επίσης σπουδαία κουτσομπόλα και πολύ μη μου άπτου, ξέρετε τώρα τι εννοώ!! Βαμμένη, χτενισμένη, στεγνη και ρημαγμένη και φυσικά έτοιμη για θάψιμο! Μου έπιασε λοιπόν εκεί την κουβέντα για τις σχολές, τις δουλειές, πολύ καθωσπρέπει κουβέντα…

Μετά από λίγο μπαίνει στο λεωφορείο ένας συμμαθητής μου από το γυμνάσιο-λύκειο, ο οποίος δε με γνώρισε αμέσως, εγώ όμως τον γνώρισα και διαπίστωσα με μεγάλη μου χαρά ότι είναι ακόμα όπως ήταν. Ήταν ρέμπελος, φωνακλάς, έχανε συνέχεια τις τάξεις και έκανε συνέχεια φασαρία αλλά είχε τόση μα τόση φάση που εγώ έλεγα επίτηδες λάθος το μάθημα για να με προσέξει ότι είμαι άσχετη και να κάνουμε παρέα :D Ακόμα έχει τόση μα τόση πλάκα.

Μπήκε με όλη του την άνεση, ένα πράσινο μαλλί να φωσφορίζει, εμένα μου αρέσουν αυτά πω πω δε λέγεται πόσο!! :) Μπαίνοντας σκούντηξε λίγο την κυρία δίπλα μου και αυτή άρχισε ένα λογύδριο…. πρωινιάτικα, μα πώς μπορούσε?? Και πώς είσαι έτσι και πώς περνάς έτσι και τι ρούχα είναι αυτά κτλ…

Κάποια στιγμή γυρνάει και αυτός και τις λέει, Τι θες κυρά μου, άλλος δεν γ*&^(*&αει και άλλος την πληρώνει? Τότε με αναγνωρίζει και πετάει και ένα, γεια σου Φωτεινούλα, τι γίνεται?? :D

Σκάω εγώ στα γέλια, με κοιτάει και η διπλανή με ορθάααανοιχτο το στόμα, τον ξέρεις μου λέει? Πριν προλάβω να απαντήσω αναλαμβάνει αυτός. Στο ίδιο θρανίο καθόμασταν με τη Φωτεινούλα!! Γράφαμε ποιήματα μαζί. Τον κοιτάει αυτή και μισοκλείνει τα μάτια…. έγραφες εσύ ποιήματα με ρωτάει?? Με αυτόν τον βρωμιάρη?

Ναι λέει αυτός και της λέει, να σου πω ένα? Φωτεινούλα, θυμάσαι??? Στο αφιερώνω… Εμείς κυρά μου ήμασταν από αυτούς που έλεγαν τα εξής (τώρα συμμαθητές και ζωντανοί νεκροί άνθρωποι που διαβάζετε το blog διαβάστε τι της είπε μονορούφι….)

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ, ΝΤΙΝ-ΝΤΙΝ
ΑΛΛΑΝΤΙΝ, ΜΕΣ ΣΤΗ DRΕΑΜ ΤΕΑΜ
SHOWMEN ΣΤΟ ΣΥΝ
ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ
ΦΕΡ’ΕΙΠΕΙΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜISTER BEAN
ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔ’ΑΥΤΗΝ
ΓΡΑΨΕ ΡΙΝ, ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΡΙΝ
ΠΡΙΝ ΠAΡΩ ΠΡΙΜ

και έφυγες γελώντας :):)

αυτό ήταν flashback. αν και το είχα ξανακούσει πρόσφατα και επίσης νομίζω είναι λίγο μεταγενέστερο :). βέβαια, δε λες καλά που δεν είπες καμια Σούζη… :)

Spam post

Today i feel soooooo tired but I also feel sooooooo happy!! An I know the reason. The reason is that very very particular day I met a really good person. I said, oooooooooh this is a really good person!! I will stay next to this person. And I did so.

Later, in my short life till now I met more and more good persons. Actually I met that first person again and again through others. But everyone is different and special :) This is quite a cool feeling :) And every time I said the same, oooooooooooooh this is a really good person!! (When I saw YOU I said, OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOH……

And then I saw YOU again and again and every time I was feeling the same. Actually I was feeling that first moment again and again through other moments.) Anyway, you got it…

I am very happy I met YOU :D

This is just a little samba
Built upon a single note
Other notes are bound to follow
But the root is still that note
Now this new one is the consequence
Of the one we’ve just been through
As I’m bound to be the unavoidable
consequence of you

There’s so many people who can
talk and talk and talk
And just say nothing
Or nearly nothing
I have used up all the scale I know
And at the end I’ve come to nothing
Or nearly nothing

So I came back to my first note
As I must come back to you
I will pour into that one note
All the love I feel for you
Anyone who wants the whole show
Re mi fa sol la si do
He will find himself with no show
Better play the note you know

Panniversary Fplan

8 Μάη 1985 – 8 Μάη 2009. 24 χρόνια έχεις κι απ αυτά πάνω από 6 χαραμισμένα στη φιλία σου για μένα… πφφφφφ…. :) Χωρίς αυτό πώς θα ζούσα δεν ξέρω…

And though, my darling,
There is another side you never see
Another side
And know, darling,
You know its there, on the right
Im pointing to it now
While you, your fragrance drags
It conveys me to the country

And is…
this…
your birthday?

As if by flight, behold
I am sat in a leafy winding spiral ablaze
Clad stones
Stocked up with pebbles
Rumbling
Trying to, like you, navigate without pains
And in dreams I stumble towards you,
Knees knocked, as you evaporate
Though I am teed up
I am in the next room with you always (όντως εκεί είμαι :))

Καληνύχτα μάι ντάρλινγκ

Βασίλης Ραφαηλίδης: ένας ημιτελής θάνατος?

Όχι. Για μερικούς ο θάνατος βγάζει το σκασμό.

Διαβάζω εδώ και μέρες άλλο ένα βιβλίο του, άλλο ένα από τα πολλά βιβλία αλήθειας αυτού του αριστερού, όπως θα λέγαν κάποιοι, ω ναι! Αριστερός ήταν μα πάνω από όλα μυαλωμένος. Μυαλωμένος και καθόλου ανιστόρητος όπως τόσοι και τόσοι άλλοι με αποκορύφωμα του συγγραφείς των σχολικών βιβλίων ιστορίας! Ίσως να έχω επηρεαστεί απ’ αυτόν περισσότερο από κάθε άλλον που μπήκε στον κόπο να γράψει πέντε γραμμές για αυτό που λέμε “πατρίδα”…

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν… κι ήρθαν τα ελληνικά φουσάτα και μας γ^&**^σαν…

Πατρίδα και πράσινα άλογα! Θυμάστε την ιστορία του σχολείου. Εγώ φυσικά και ναι. Όλη την ιστορία που ξέρω από κει την έμαθα. Θυμάστε τον σπουδαίο Περικλή, τα μεγαλεία του Βυζαντίου, τον αγώνα για τη λευτεριά από το ζυγό των Τούρκων, μάχη στη μάχη και μπουρλότοοοο!! Εγώ αυτά θυμάμαι.  Ηρωισμός και ελληνισμός. Και μόλις είναι μια βδομάδα που άρχισα να νιώθω αυτό που λέγεται αλλά ποτέ δεν εφαρμόζεται. Φωτιά στα σχολικά εγχειρίδια! Που στόχο έχουν να ξεπλύνουν τους παιδικούς εγκεφάλους για να τους βγάλουν εκεί έξω καθαρούς και αμόλυντους, ψεκασμένους με την ιδέα μιας Ελλάδας που προοδεύει, που πάλεψε για ένα μάτσο ιδανικά (για ένα μάτσο δεκάρες πάλευαν πάντα οι Έλληνες μόνο που τις βάφτιζαν θρησκεία και ελληνικό πολιτισμό) που ποτέ δεν πεθαίνει. Άλλο που δυο αιώνες τώρα πάνω σ ένα φέρετρο κάνουμε παρέλαση.

Μέχρι τα τώρα, ξεκινώντας από την επανάσταση κατά των Τούρκων το 21 έχω φτάσει λίγο μετά την καταστροφή της Σμύρνης, διαβάζοντας όλα όσα συνέβησαν στο ενδιάμεσο στον φτωχό μας τόπο. Και παρακάτω δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω. Έχω ζαλιστεί τόσο πολύ και έχω ανακατευτεί  που δεν ξέρω αν αυτό που διαβάζω είναι ιστορία ενός τόπου ή ένα ανέκδοτο που έφτιαξαν οι Έλληνες για να γελάμε.

Σε αδρές γραμμές αυτό που έπαιζε σ αυτή τη γη ήταν το εξής. Είχαμε μαζευτεί εδώ κάθε καρυδιάς καρύδι. Και εθνολογικά και πολιτισμικά και θρησκευτικά και απ όλα. Με μια σημερινή ματιά ας πούμε ήταν εδώ Έλληνες, ΣΛάβοι, Βούλγαροι, Τούρκοι, Άραβες, Αφρικανοί, Βαλκάνιοι όλων των ειδών, ότι μπορεί να φανταστεί ο νους! Λαός ελληνικός ήταν ό κοσμάκης που έσπερνε εδώ και θέριζε. Βέβαια είχαμε τους Τούρκους να κάνουν κουμάντο και μάλιστα σκληρό. Μέχρι τη μέρα που Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι αποφάσισαν να τους διώξουν. Τέρμα ο σουλτάνος είπαν, αρκετά έφαγε αυτός, τώρα θα φάμε εμείς, μπρος για τη λευτεριά. Και πώς έγινε?

Εμείς η Έλληνες είχαμε μια πόρωση. Γουστάραμε πόλεμο. Γουστάραμε βουνά, όπλα και μαγκιά. Για εκατό χρόνια από το 1821 που επαναστατήσαμε μέχρι 1923 που μας στείλαν σπιτάκι μας οι Τούρκοι για τα καλά, η ελληνική ιστορία βαφτίζεται στο νερό αυτής της πόρωση. Κάθε τρεις και λίγο οι Έλληνες, με τις ευλογίες των ξένων (οικονομικές ευλογίες) ξεκινάγαμε να πάμε να παίξουμε ξύλο με τους Τούρκους. Να ελευθερώσουμε κι άλλες περιοχές, να πάρουμε πίσω τα εδάφη μας κι ύστερα να πάρουμε και των αλλωνών τα εδάφη. Γιατί? Μήπως επειδή αγαπούσαμε την ιστορία μας, τον ελληνισμό, τον πολιτισμό μας? Ναι! Μόνο που εκείνα τα χρόνια, και ίσως και σήμερα, ιστορία ελληνισμός και πολιτισμός στον ελληνικό εγκέφαλο ταυτίζονται με μία λέξη… Μάσα.

Γινόντουσαν πολλοί πόλεμοι λοιπόν και όλοι για τη μάσα. Γινόντουσαν τόσοι πολλοί πόλεμοι, μάχες, τσακωμοί που δε τα χωράει το ανθρώπινο μυαλό. Ούτε και τα βιβλία του σχολείου φυσικά. Γιατί στα περισσότερα ανδραγαθήματά μας, να μασήσουμε πηγαίναμε και μέναμε με τη μασέλα στο χέρι. Και από πολιτικής πλευράς…

Απο πολιτικής πλευράς???? Εθνική Πολιτική???? ΜΑ ΤΙ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ. ΜΑ QUEL BORDEL. Δεν υπήρχαμε. Τα εθνικά μας συμφέροντα έπλεαν κατα κει που φύσαγε ο ξένος άνεμος. Αλλάξαμε τόσες πολλές κυβερνήσεις που έχω χάσει το μέτρημα πια. Κάθε άχρηστος, κάθε παρατρεχάμενος , κάθε ματσωμένος έφτιαχνε κυβέρνηση, έλεγε αυτό το νησί ή το άλλο νησί είναι δικό μου, εγώ θα κάνω κουμάντο, Καποδίστριας νοκ αουτ, Τρικούπης νοκ αουτ, κάθε άξιος νοκ αουτ. Δάνεια επί δανείων, συνθήκες που δεν τηρούνταν, δοσίλογες, ρουσφετολόγοι, κλέφτες του δημόσιου ταμείου, ένα μπάχαλο. Βασιλιάδες, ερχόντουσαν, φέυγανε, κι ύστερα έσκασε ο Βενιζέλος. Ο οποίος κράτησε αρκετά. Κράτησε πολύ. Πάνω ο Βενιζέλος, κάτω ο Βενιζέλος, ξανά πάνω, ξανά κάτω, πάμε πάλι, είχαμε εδώ πρωθυπουργό στην Αθήνα και πήγε ο Βενιζέλος και έγινε πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη (???!?!?!?!?!) και είχαμε δύο Ελλάδες… Σουρεάλ.

Και συναντούσες το λοιπόν τον μπάρμπα σου που έμενε Θεσσαλονίκη και του έλεγες, Μπάρμπα, πώς πάνε τα πράγματα στην πατρίδα σου? Και σκοτωνόντουσαν οι Έλληνες για όλα αυτά, από δω οι πάνω απο δω οι κάτω, μπαμ μπουμ με τα πιστόλια. Η πολιτική έγινε ποδόσφαιρο. Και έμεινε έτσι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…

Γουστάραμε πόλεμο, κάναμε πόλεμο. Αυτά είναι γνωστά. Πήγαμε στη Σμύρνη, την πήραμε, πήγαμε λίγο πιο μέσα, βρήκαμε κάτι χωριά τα πήραμε και μετά είπαμε να πάρουμε την Άγκυρα. Γιατί είμαστε μάγκες. Φτάσαμε σε ένα Τούρκικο ποτάμι με τα πολλά, το περάσαμε και είδαμε μπροστά μας έρημο. Ωχ μαλακία, είπαμε, έχει εδώ έρημο? Αυτό είπαμε. Δεν το πιστεύεις ε? Πίστεψέ το! Περάσαμε το ποτάμι ξανά πίσω και κάτσαμε εκεί να κοιτάμε την έρημο και να προσευχόμαστε στο μαρμαρωμένο βασιλιά να μας στείλει νερό. Αλλά αντί για το βασιλιά ήρθε ο Κεμάλ, ο πιο νταής των νταήδων, ο πιο ξύπνιος των ξύπνιων και τρεχάτε ποδαράκια μου! Μας έσφαξε και αφού είχαμε σφαχτεί μας ξανάσφαξε, έγινε το ποτάμι της Σμύρνης κόκκινο από το αίμα. Ναι ναι, είναι αυτή η ιστορία που μαθαίναμε στο σχολείο, που οι Έλληνες κάθοντας ήσυχα στη Σμύρνη και έφτιαχναν το φαγάκι τους και κένταγαν και ήταν πολύ καλοί και πήγαν ξαφνικά οι Τούρκοι οι βάρβαροι και τους σκότωσαν.

Η ιστορία μας είναι η ιστορία ένος αχταρμά ανθρώπων που βρέθηκαν να κολυμπούν με την πεινασμένη και αγράμματη κούτρα τους σε μια θάλασσα ευρωπαικών συγκυριών. Σε ένα παιχνίδι που το λόγο ποτέ δεν είχαν οι ίδιοι και σαν ιδέα είχαν την ιδέα των ξένων και των δημαγωγών. Αν έμεινε από όλο αυτό το πανηγύρι κάτι καλό είναι το ζύμωμα κι αν κάπου κάτι μας ενώνει είναι ίσως αυτό που λέει ο Ραφαηλίδης:

Αν είναι να νιώθω κάτι τότε θα πω πως είμαι πρώτα άνθρωπος, μετά Ευρωπαίος και μετά Έλληνας (αν υπάρχει κάτι σαν κι αυτό). Την ιστορία μου όμως δεν την αρνιέμαι κι ούτε θα την στολίσω κατά πως με βολεύει.

Ε ρε Βασίλη.

YΓ. Χαρούμενα Γενέθλια ρε Π. Ρε Π…  Που χωρίς εσένα αυτό το βιβλίο δε θα είχε γίνει ποτέ κτήμα των σκέψεων μου. Όπως τόσα άλλωστε…

Στρατηγήματα του Έρωτα

Αυτοί όμως οι ελιγμοί για να αποφύγουμε

το άγγιγμα των χεριών

οι κινήσεις για να απασχολούμε τα μάτια

με αντικείμενα λίγο πολύ ουδέτερα

(όπως επιβάλλει για την ώρα η αξιοπρέπεια)

ελάχιστα θα επιβραδύνουν την πτώση μας.

Χρειάζονται δυνατότερα φάρμακα.

Βλέπουμε κιόλας

ότι κανένα από τα στρατηγήματά μας δεν είχαν αποτέλεσμα

ούτε θα μπορούσαν να έχουν, όχι.

Ούτε ακόμα κι αν τα μάτια μας είχαν τυφλωθεί

ούτε αν τα χέρια μας είχαν κοπεί από τους αγκώνες.

E-Flat

Ο αδερφός μου η αδερφή μου κι εγω ακούγαμε μικροί αυτό το κομμάτι και χορεύαμε. Παίζεται με ένα βιολί ένα πιάνο και ένα τσέλο συνήθως. Είναι το μόνο κομμάτι που όποιο μέρος και να μου τύχει σε οποιοδήποτε από τα τρία όργανα μπορώ να το παίξω.