Η μικρή πυξίδα

Έγραψα ένα ποστ ένεκα οι γιορτές, η θαλπωρή των ημερών, οι οικογένειες που συναντιούνται (τι κόλλημα κι αυτό) κτλ… για τις πυξίδες των παιδιών :) *  Nice new year eve, World!

Η πυξίδα 

Όλοι μέσα μας έχουμε μια πυξίδα. Γεννιόμαστε με αυτήν. Είναι μια πυξίδα που δείχνει έναν δρόμο. Αυτόν της ζωής. Λέει ζήσε. Καμιά πυξίδα δεν είναι από κατασκευής της χαλασμένη. Όλες τους δουλεύουν σωστά απ’ τη στιγμή που έρχεται κάποιος στη ζωή.

Όμως, οι πυξίδες, όπως κάθε μικρό και ευαίσθητο μηχανηματάκι χρειάζονται συντήρηση και προσοχή. Αν κάποιος δεν προσέξει την πυξίδα του τότε η βελόνα της μπορεί να αρχίσει να κινείται ανάποδα, να μπερδεύεται, να ταλαντώνεται πολύ γρήγορα ή πολύ αργά και να μην οδηγεί πάντα σωστά. Είναι όμως πάντα εκεί και πάντα μπορεί να λειτουργήσει ξανά. Οι πυξίδες δεν χαλάνε εντελώς ποτέ.

Υπάρχουν παιδιά που συντηρούν πολύ καλά τις πυξίδες τους. Άλλα ίσως λίγο λιγότερο. Όλα τα παιδιά όμως κάνουν τα πάντα για να τις κρατήσουν σωστές. Πάντα όμως χρειάζονται τη βοήθεια των μεγάλων. Οι μεγάλοι έχουν καθοριστεί από την αρχή του κόσμου να φροντίζουν όχι μόνο τις δικές τους πυξίδες αλλά και των παιδιών. Και είναι αλήθεια, αντίθετα με το τι πιστεύουν αρκετοί, ότι οι παιδικές πυξίδες χαλάνε πολύ δύσκολα. Αν όμως η πυξίδα ενός παιδιού έχει σταματήσει να δείχνει το δρόμο, τότε οι μεγάλοι πρέπει να το βοηθήσουν να  την ξαναφτιάξει.

Το κατσαβίδι για να ανοίξει κανείς μια πυξίδα είναι η κατανόηση. Αυτή ανοίγει και την πιο κλειστή πυξίδα. Το λάδι για να λαδώσει κανείς τα γραναζάκια της και να αρχίσουν να δουλεύουν ξανά είναι η αγάπη. Και το εργαλείο για να βιδώσετε την τελευταία βιδούλα και να την κλείσετε ξανά είναι η εμπιστοσύνη και το θάρρος σας. Μόνο μην αλλάξετε τη βελόνα όσο παλιά κι αν είναι! Είναι εκεί για να δείχνει όλες τις κατευθύνσεις που βάδισε κανείς και όλες όσες θα έρθουν.

Προσοχή όμως! Όπως οι ορειβάτες που ακολουθούν τις πυξίδες τους μέσα από δύσβατα βουνά, χιονοθύελλες και ανέμους έτσι κι ένα παιδί μπορεί να ακολουθήσει τη δική του μέσα από δυσκολίες και αναποδιές. Όταν ένα παιδί διαβαίνει δύσκολα μονοπάτια δε σημαίνει πάντα ότι η πυξίδα του έχει χαλάσει.  Και χρειάζεται προσοχή γιατί ίσως τότε φοβισμένος, ένας γονιός ή κάποιος άλλος μεγάλος προσπαθήσει να την ”φτιάξει” και πάνω στην προσπαθειά του αυτή να την χαλάσει. Να θυμάστε πάντα: μην σκαλίζετε αδίκως μια καλή πυξίδα. Είναι ευαίσθητα όργανα και η παραμικρή μετακίνηση σε μια βιδούλα μπορεί να βλάψει τη λειτουργία της.

Πώς θα καταλάβετε όμως αν μια πυξίδα δουλεύει καλά ή όχι? Μια πυξίδα δείχνει πάντα μια κατεύθυνση. Αυτήν της ζωής. Της εξερεύνησης, της ανακάλυψης και της δημιουργίας.

Κι αν αυτό όμως είναι δύσκολο, οι πυξίδες δεν έρχονται μόνες τους. Συνοδεύονται πάντα με ηχητικές οδηγίες χρήσης και συντήρησης. Αν θέλετε να ακούσετε τις ηχητικές οδηγίες της πυξίδας του παιδιού σας τότε ζητήστε του να σας μιλήσει.

Κι αν θέλετε να ακούσετε τις δικές σας τότε μιλήστε του εσείς για σας και πείτε του σε ποια κορυφή ανεβαίνετε για να ξέρει που θα σας βρει αν θελήσει.

_______________________________________________________

*Ελπίζω ο Άγιος Βασίλης να μου φέρει έναν αποχυμωτή… :) (άμα θέλει)

Let’s sail…

HELLO WORLD. :)

I dedicated one year (and one and a half months) to: find some truth* so to leave back false beliefs**.

Mission accomplished at some satisfying point. So now.. I can join the party again :)

Back to some blogging :)

*What’s truth? From wikipedia: the state of being in accord with fact or reality.

**As in certain cults it is possible to kill a process if you know its true name.

Ken Thompson and Dennis M. Ritchie

#include<stdio.h>

main()
{
    printf("LET'S SAIL! :)");
}

Αυτό δεν ήταν flashback..

Ήταν τηλεμεταφορά :)

Do you have a child inside you?

I do :)

Έρχεται από καιρό σε καιρό και με βάζει σε τάξη.

Σ ευχαριστώ γείτονα που έχεις αυτό το cd και το βαλες στη διαπασών.

Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασα μικρή τραγουδώντας αυτό το τραγούδι. Ήταν πολλέες :)

I am walking

I’m walking and wondering
why I leave no footprints….. ?

I went this way yesterday.
I’ve gone this way all my life.

 

I won’t look back.
I’m afraid I won’t find my shadow.

 

‘Are you alive?’

a drunken gentleman suddenly asks me.

‘Yes, yes,’ I answer quickly.

‘Yes, yes,’ I answer
as fast as I can.

Μ. Erikson

O Milton Erikson  γεννήθηκε το 1901 και πέθανε το 1980. Ήταν γνωστός για την ικανότητα του στην θεραπευτική ύπνωση.

Ο Έρικσον ανακάλυψε πρώτη φορά την ύπνωση όταν ήταν ακόμα παιδάκι. Ήταν χειμώνας και στην πόλη του το χιόνι είχε σκεπάσει τους δρόμους. Ο μικρός Έρικσον αποφάσισε να πάει στο σχολείο πριν από όλους τους άλλους. Το χιόνι ήταν φρέσκο κι απάτητο κι έτσι άφησε τα χνάρια του σε μια ευθεία γραμμή. Ύστερα κρύφτηκε πίσω από ένα παράθυρο και περίμενε τους υπόλοιπους συμμαθητές και δασκάλους. Όλοι τους ερχόμενοι στο σχολείο πετούσαν πάνω στις πατημασιές του Έρικσον. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές μέρες με τον μικρό Έρικσον να παρακολουθεί. Μια μέρα αποφάσισε να περπατήσει όχι σε μια ευθεία γραμμή αλλά σε μια τεθλασμένη κάνοντας συνεχή ζιγκ ζαγκ πάνω στο χιόνι. Ύστερα κρύφτηκε πάλι και περίμενε. Όλοι οι συμμαθητές του αλλά και όλοι οι δάσκαλοι πάτησαν πάνω στις πατημασιές του ερχόμενοι στο σχολείο περπατώντας ζιγκ ζαγκ. Κανείς δεν σκέφτηκε να περπατήσει σε μια ευθεία γραμμή ανεξάρτητα από την προδιαγεγραμμένη πορεία φτιάχνοντας νέες πατημασιές.

Ο Έρικσον είπε μετά από χρόνια, don’t blindly follow other people’s tracks in the snow.

O Έρικσον και η νοσοκόμα απ’ τη Βοστώνη

Το 1956 ο Μίλτον Έρικσον βρέθηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο την Βοστώνης για να μιλήσει για την ύπνωση. Περπατούσε στους διαδρόμους του νοσοκομείου για να βρει κάποιον εθελοντή για την παρουσίαση του. Περπατώντας παρατήρησε μια νοσοκόμα ονόματι Μπέτυ. Την πλησίασε και την ρώτησε αν θα ήθελε να συμμετάσχει σε μια παρουσίαση ύπνωσης που θα έδινε για τους υπόλοιπους γιατρούς. Εκείνη απάντησε διστακτικά ότι δεν ξέρει τίποτα από ύπνωση. Εκείνος απάντησε ότι όσα λιγότερα ξέρει τόσο καλύτερα. Εκείνη ήταν διστακτική αλλά τελικά συμφώνησε και έδωσαν τα χέρια.

Ενθουσιασμένος ο Έρικσον πήγε στην αίθουσα των γιατρών και τους ανακοίνωσε ότι βρήκε εθελοντή και ότι αυτός ήταν η νοσοκόμα Μπέτυ. Θορυβημένοι οι γιατροί αντέδρασαν έντονα λέγοντας του ότι αυτή ήταν η χειρότερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει και ότι δυστυχώς δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη νοσοκόμα. Η Μπέτυ έπασχε από πολύ βαριάς μορφής κατάθλιψη και ήταν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ήταν ορφανή και δεν είχε αδέλφια. Οι γιατροί είπαν στον Έρικσον ότι η Μπέτυ πάθαινε συνεχείς κρίσεις, είχε δηλώσει παραίτηση και επίσης είχε αρχίσει να χαρίζει πρόσφατα τα πράγματά της. Οι γιατροί πίστευαν ότι με την ύπνωση η αυτοκτονία της θα ερχόταν πιο γρήγορα. Ο Έρικσον επέμενε.

Τελικά η Μπέτυ πήρε μέρος στην ύπνωση. Στη διάρκεια της ύπνωσης ο Έρικσον την οδήγησε στο δάσος όπου της εξήγησε για τον κύκλο ζωής των δέντρων, την εποχή όπου πέφτουν τα φύλλα και την εποχή που ξανανθίζουν. Ύστερα την οδήγησε στον ζωολογικό κήπο όπου της έδειξε τα καγκουρώ που κουβαλούσαν στο μάρσιπο τα μικρά τους κάνοντας συνειρμούς μεταξύ της δουλειάς της νοσοκόμας και της φροντίδας. Τα μικρά καγκουρώ λέγονται joey κι έτσι ο Έρικσον συνέδεσε την γέννηση παιδιών και την φορντίδα με την χαρά (joey-joy). Στο τέλος την πήγε την παράλία η οποία έδωσε χαρά στις προηγούμενες γενιές, στην τωρινή αλλά και στις επόμενες.

Η ύπνωση τελείωσε ομαλά και η εκδήλωση έκλεισε.

Την επόμενη μέρα η Μπέτυ εξαφανίστηκε. Το πρωί δεν εμφανίστηκε στο νοσοκομείο και δεν μίλησε με κανέναν. Η αστυνομία μπήκε στο σπίτι της όπου δεν βρήκε κανένα στοιχείο, κανένα σημείωμα ούτε καν τη στολή της. Η αστυνομία έκανε έρευνες αλλά το σώμα της δεν βρέθηκε πουθενά. Ο Έρικσον κατηγορήθηκε από τους ιατρικούς κύκλους αλλά εφόσον δεν υπήρχαν αποδείξεις η υπόθεση έκλεισε ομαλά.

Πέρασε ένας, χρόνος, δύο χρόνια, πέντε χρόνια, δέκα χρόνια και κανείς δε θυμόταν πια την Μπέτυ και εκείνη την παρουσίαση ύπνωσης. Όμως μετά από 17 χρόνια ο Έρικσον δέχτηκε ένα τηλεφώνημα στο γραφείο του.

Η φωνή ήταν μιας μεσήλικης γυναίκας. Όταν ο Έρικσον ρώτησε ποιος είναι εκείνη απάντησε χαρούμενα, είμαι η Μπέτυ, η νοσοκόμα που υπνωτίσατε πριν 17 χρόνια. Και μου ρθε σήμερα και σκέφτηκα αν θα θέλατε να μάθετε τι απέγινα. Και του διηγήθηκε την ιστορία της η οποία έγινε αργότερα γνωστή.

Μετά το τέλος της ύπνωσης η Μπέτυ εκείνο το βράδυ που έφυγε από το νοσοκομείο πήγε στο κέντρο κατάταξης του ναυτικού και απέτησε άμεση κατάταξη στο σώμα νοσοκόμων . Την επόμενη μέρα πήρε τα χαρτιά της και χωρίς άλλα προσωπικά αντικείμενα μπήκε εθελόντρια νοσοκόμα στον Αμερικανικό στρατό για τέσσερα χρόνια κι ύστερα για άλλα τέσσερα. Στο τέλος των οχτών χρόνων γνώρισε έναν απόστρατο αξιωματικό τον οποίο παντρεύτηκε κι έκανε πέντε παιδιά. Από τότε δούλευε σε ένα νοσοκομείο.

Ο Έρικσον διατήρησε μαζί της αλληλογραφία για πολλά χρόνια.

The voice

Inner voice,

eternal voice

please

STOP

please

please

stop

eternal splitting

black

and

white

whispering

angels

demons

roads

time gone

space

lost

please

STOP

stop twisting

masculin

feminin

love

truth

nobody sees

but

listen

the Voice

flowing through my mouth

please

STOP

stop talking

through me

please

die in me

inside swallowing

burning

all desires

dreams

my love

voice kills

voice speaking

says I’m crazy

it’s all my false

it’s all in my mind

yes, that’s true

so please

STOP

stop talking

get out of there

leave me alone

like you once did

please

stay away

of me

In Love

Η ανάγκη είναι το να χρειάζεσαι κάτι.

Η απαίτηση είναι το να αναζητάς αυτό το κάτι με όποιον τρόπο.

Η απαίτηση οδηγεί πολλές φορές στην ικανοποίηση της ανάγκης.

Ακόμα κι όταν η ανάγκη ικανοποιηθεί η απαίτηση μένει.

Αυτό είναι η επιθυμία, το όνειρο και ο πόθος. Η διαρκής απαίτηση ικανοποίησης μιας ανάγκης η οποία έχει ήδη ικανοποιηθεί. Στόχος της επιθυμίας δεν είναι η εκπλήρωση μιας ανάγκης αλλά η επανάληψη δημιουργίας του κενού.

Ενός κενού απελπισίας που καθρεφτίζεται πάντα σε ένα άλλο πρόσωπο μέσα σε μια προσπάθεια κατάκτησης και επαφής. Που διαλύεται πάνω στην σκληρή αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να γοητεύσει την ίδια την απελπισία του ή να συνδεθεί μ’ αυτήν.

Έρωτας είναι ένα δοχείο με μια τρύπα στον πάτο που προσπαθεί να γεμίσει. Είναι ο ήχος του χειροκροτήματος που ακούγεται από ένα και μόνο χέρι που ψάχνει το άλλο του μισό. Είναι το αδύνατον.

Αυτό, δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη.

Kι όμως, θεωρείται τόσο ταυτόσημο.

Η αγάπη αρχίζει εκεί που τελειώνουν τα όρια και η ανάγκη προσδιορισμού. Εκεί όπου αυτό που νιώθεις ξεπερνά αυτό που είσαι, εκεί όπου επομένως δεν ξέρεις τίποτα για όσα νιώθεις και επομένως δεν μπορείς να το εκφράσεις. Εκεί που αν προσπαθήσεις να το εκφράσεις θα υποδυθείς το ψέμμα. H αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Δεν εκφράζεται και δεν σωματικοποιείται. Η αγάπη δεν κατευθύνεται. Η αγάπη είναι η ελευθερία. Η αγάπη είναι συνεχής. Η αγάπη είναι σπάνια. Η αγάπη είναι τρομακτική και άγρια. Η αγάπη είναι αθάνατη. Η αγάπη είναι αλήθεια. Η αγάπη είναι σκληρή. Και η πραγματική σωματική απόλαυση ξεκινά εκεί.

Η αληθινή ερωτική σύνδεση ενός άνδρα και μιας γυναίκας μπορεί να υπάρξει μόνο όταν κι οι δυο τους βρίσκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο πάνω σ’ όλο αυτό το μονοπάτι θαρραλέοι να το πουν. Αν ο ένας ξέρει περισσότερα απ’ τον άλλον η κρύβει τα όσα ξέρει ο έρωτας γίνεται ανισότητα και παραμύθι, γίνεται το κυνήγι του ανεύφικτου.