Τα πλάγια είναι της Σώτης Τριανταφύλλου, Λος Άντζελες
Τα σίδερα των πολυκατοικιών είναι τα σίδερα τα δικά μου. Τα αυτοκίνητα με τα κλειστά τζάμια. Τα σκαμένα πεζοδρόμια. Όλα αυτά τα ωραία και τα λάθος που φτιάξαμε, που μου έδωσες μια νύχτα, δικά μου είναι. Η απολιθωμένη πόλη με ακολουθεί λες και της χρωστάω. Αλλά μ αρέσει. [...]
Σ’ έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό ρολόι που δε δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν πάντοτε την ίδια ώρα: εφτά ακριβώς.
Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ’έναν ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στη διάρκεια της μέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το [...]
Θέλω σκοτάδι και….. σκασμό! :P
Λοιπόν, χθες γύρισα σπίτι κατά τις 5 και αισθανόμουν ένα γνωστό συναίσθημα, αυτό του πτώματος… :)
Έπεσα αμέσως στο κρεβάτι. Έβαλα το ξυπνητήρι στις 8. Θα κοιμόμουν 3 ώρες, θα ξυπνούσα, θα έκανα μια εργασία για τη σχολή και θα πήγαινα βόλτα σε μια συναυλία. Στο σπίτι δεν ακουγόταν τίποτα! Τι ωραία!!!!!!!
Ξύπνησα. [...]
