Travelling

Μετάβαση στα σχόλια

Travelling is good

travellin touches my mind

it changes my days

it reveals my nights

in me.

Μου λείπει το ταξίδι. Πολύ. Πάρα πολύ. Και μάλιστα όχι οποιοδήποτε, μου λείπει το ταξίδι στον δυτικό πολιτισμό. Στην πόλη. Νοσταλγώ το ίδιο την Αφρική αλλά όχι τόσο όσο τις μεγαλουπόλεις, τις απέραντες λεωφόρους τα δυνατά φώτα. Θυμάμαι μία μία τις πόλεις της Ευρώπης. Την παγωμένη βαλτική, τη σκοτεινή σκανδιναβική γη, τις νότιες πολύχρωμες χώρες. Οι μεγάλοι δρόμοι της Στοκχόλμης, τα μικρά δισκάδικα και τα πράσινα πάρκα. Τα underground live του βραδινού Ελσίνκι. Τα στενά δρομάκια στο παγωμένο Τάλλινν, το λευκό χιόνι στο Βελιγράδι, οι μικρές παμπ δίπλα στης γέφυρες της Βουδαπέστης. Τα απλά πάρτυ και οι απλοί άνθρωποι. Η Γαλλία. Η νότια, οι χιονισμένες κορφές της Γκρενόμπλ, τα εστιατόρια που μύριζαν όμορφα, γαλλικά. Η βόρεια, το απέραντο Παρίσι, το μπερδεμένο Παρίσι, οι ατέλειωτοι άνθρωποι, άνθρωποι άνθρωποι, τόσοι πολλοί που δεν τους χωράει το μυαλό. Η παλιά πόλη της Βαρκελώνης, η μυστηριώδης Ανδαλουσία. Και τέλος το υπέροχο Λονδίνο και το ακόμα πιο υπέροχο Βερολίνο. Τα γκράφιττυ του Banksy κρυμμένα δίπλα σε πανκ στέκια, τα ατέλειωτα πάρτυ όλος αυτός ο κόσμος που συνωστίζεται σε μία και μόνο αγγλική πόλη. Τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια του Βερολίνου, το μουσείο των Ramones, το τρένο, οι άνθρωποι που δε νοιάζονται τι θα φορέσουν, πως θα μιλήσουν, πως θα είναι, τι θα σκεφτούν για αυτούς. Το μεθυσμένο Soho, το δικό μου Soho.

Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι να μπορούσα μια μέρα να ταξιδέψω στην Αμερική. Όχι απλά να πάω. Να πάω, να νοικιάσω ένα αυτοκίνητο για τρεις μήνες και να τη διασχίζω. Απλά αυτό. Να δω τις απέραντες λεωφόρους, τα φοινικόδεντρα, την έρημο, τα ξεχασμένα βενζινάδικα του κινηματογράφου, το Λος Άντζελες, την Αριζόνα, τα μέρη του μπλουζ, το Ντιτρόιτ, εκεί όπου τραγούδησε η Patti Smith και οι MC5, να καταλήξω στη Νέα Υόρκη και μετά να ξεχαστώ εκεί.

6 σχόλια

Filed under dear diary, flashback