Monthly Archives: Οκτώβριος 2007

Shogun

Standard

…vs Shannon.
Information is the resolution of uncertainty. C.S.

Σε περιόδους εξεταστικής ανακαλύπτω πάντα όλα μου τα ταλέντα, όλα μου τα δήθεν κρυφά ενδιαφέροντα, όλα τα υπέροχα πράγματα που υπάρχουν εκεί έξω και μπορούν να μου δώσουν μια δικαιολογία για να μη διαβάσω. Πάντα πάντα, όταν έχω εξεταστική, ανακαλύπτω πόσο ενδιαφέρουσες είναι οι κλακέτες, τα βιβλία για το πως φτιάχνονται οι μαύρες τρύπες, η μαγειρική, οι συλλεκτικοί δίσκοι, κοιτάω κάθε αφίσα σχετικά με θέατρα και συναυλίες, δωρεαν μαθήματα κεραμικής τώρα και στο δήμο σας, θέλω να μάθω λάτιν και γκάιντα, πρέπει να βγω με όλους μου τους παλιούς φίλους, να δω πολλές ταινίες μήπως γίνω ποτέ κριτικός τέχνης κτλ κτλ, να αλλάξω τη ζωή μου, μήπως να ταξιδέψω αύριο κιόλας πολύ μακριά…? Μα το θεώρημα Shannon είναι πάντα εκεί ακούραστο και αγέραστο και κάτι μου λέει πως δε θα το κουνήσει ρούπι αν δε βάλω κάτω αυτό που δεν λέγεται :-) και δε διαβάσω.

Αν και αυτή η εξεταστική είναι ικανοποιητικά διαβαστερή, φυσικά και δεν έχω εγκαταλείψει αυτήν την κακή μου συνήθεια! Η νέα μου ανακάλυψη λέγεται Shogun. Ναι. Εν μέσω εξεταστικής εγω πρέπει οπωσδήποτε να δω και τα πέντε dvd με τις περιπέτειες του καπετάνιου Τζον Μπλάκθορν. Μάλιστα…. Επειδή είμαι επαναστάτρια και νιώθω να κυλάει πειρατικό αίμα στις φλέβες μου. Μάλιστα.. :-)

: Πότε θα διαβάσεις καλό μου παιδί? Ο καιρός περνάει.

– Συγγνώμη Claude. Πάω.

PS1. Στα γρήγορα! Στη σειρά Shogun o καπετάνιος Τζον Μπλάκθορν φτάνει στην Ιαπωνία με το καράβι του και το πλήρωμά του απ’ το στενό του Μαγγελάνου για να ανακαλύψει νέα μέρη. Εκεί αντιμετωπίζει τους Ιάπωνες οι οποίοι είναι πολύ σκληροί, πολεμάει, μαθαίνει τη γλώσσα, ερωτεύεται κιόλας και καταφέρνει να ανελιχθεί στην Ιαπωνική κοινωνία έτσι ώστε να επιβιώσει. Με αυτή τη σειρά κατάλαβα πολλά πάνω στην ιστορία της Ιαπωνίας, και στα παλιά τους ήθη και έθιμα που είναι λίγο πολύ αρκετά σκληρά.

PS2. O Claude Shannon είναι ο πατέρας της θεωρίας της πληροφορίας. Με σπουδές μαθηματικου και ηλεκτρολόγου έδειξε τη σημαντικότητα της πληροφορίας ως μετρήσιμο μέγεθος και έδωσε μία μεγάλη ώθηση στα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα. Αντιγράφω από το http://www.physics4u.gr/articles/shannon.html :

«Το 1948 ο Shannοn δημοσίευσε την αξεπέραστη εργασία του, με τίτλο «Η μαθηματική θεωρία της πληροφορίας». Ήταν ο πρώτος που έκανε την πρώτη ολοκληρωτική μαθηματική απόπειρα θεμελίωσης της Θεωρίας της Πληροφορίας. Στις σελίδες αυτής της εργασίας, την οποία συνυπογράφει ο μαθηματικός Warren Weaνer, γίνεται λόγος για πρώτη φορά για μια μονάδα μέτρησης της πληροφορίας, το δυαδικό ψηφίο, το binary digit, που συντμήθηκε αργότερα από επιστήμονες του χώρου αρχικά σε binit και στη συνέχεια στο γνωστό μας bit. »

!

Advertisements

Στρατόπεδα θανάτου

Standard

Λόγω της σημερινής ημέρας και επειδή διάβασα αυτό το πάρα πολύ ωραίο ποστ στο blog του plagal είπα να γράψω κάτι για αυτό το φρικτό κομμάτι ιστορίας και να καταλήξω σε ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει.

Έχω από μικρή μια λόξα με το δέυτερο παγκόσμιο πόλεμο και ειδικά με τις ψυχολογικές του προεκτάσεις, -μου αρέσουν πολύ αυτά τα ψυχολογικοειδή χαρακτηριστικά του πολέμου. Ανέτρεξα ξανά σήμερα στο βιβλίο του Leon Goldensohn με τον τίτλο «Νυρεμβέργη, το ψυχογράφημα των ανθρώπων που αιματοκύλισαν τον κόσμο«. Περιέχει τις συνεντέυξεις που πήρε ο Goldensohn στη Νυρεμβέργη από τους κρατούμενους οι οποίοι κατηγορούνταν για τα εγκλήματα του ναζισμού. Η τελευταία συνέντευξη στο εν λόγω βιβλίο είναι του Ρούντολφ Χόες, διοικητή του στρατοπέδου του Άουσβιτζ από το 1940 μέχρι το 1943. Αυτή τη συνέντευξη τη διάβασα με μεγάλη περιέργεια, ίσως περισσότερο από τις άλλες. Ήθελα να καταλάβω τι σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος όταν, κατά την αρχηγία του στο Άουσβιτζ, έψαχνε καλύτερους τρόπους εξόντωσης αθώων! Ένα μικρό κομμάτι από την κουβέντα του με τον Goldensohn με άφησε αφωνη. To παραθέτω εδώ.

-Ποια είναι η γνώμη σου συνολικά για αυτή την υπόθεση? Το πρόσωπο του Xόες παρέμεινε απρόσωπο και απαθές. Επανέλαβα την ερώτηση και πρόσθεσα αν ενέκρινε όλα εκείνα που έιχαν συμβεί στο ‘Αουσβιτζ.

-Είχα πάρει τις προσωπικές μου διαταγές από τον Χιμλερ.

-Διαμαρτυρήθηκες γι’αυτες τις εντολές?

-Δεν μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο. Ήμουν αναγκασμένος να δεχθώ τους λόγους που μου έδωσε ο Χίμλερ.

-Με άλλα λόγια θεωρείς ότι ήταν δικαιολογημένο να σκοτώσεις 2.500.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά?

-Δεν ήταν δικαιολογημένο αλλά ο Χίμλερ μου είπε ότι αν δεν εξολοθρεύαμε εμείς τους Εβραίους τότε θα μας εξολόθρευαν οι Εβραίοι εμάς αργότερα μια για πάντα.

-Με ποιο τρόπο θα μπορούσαν οι Εβραίοι να εξολοθρεύσουν τους Γερμανούς?

-Δεν ξέρω, αυτό μόνο μου είπε ο Χίμλερ. Δεν μου εξήγησε.

-Εσύ δεν έχεις δικό σου μυαλό και γνώμη?

Εχω, αλλά όταν ο Χίμλερ μας έλεγε κάτι, ήταν τόσο σωστό και τόσο φυσικό, που απλώς υπακούαμε τυφλά.

-Έχεις καθόλου ενοχές για όλη αυτή την υπόθεση?

-Ναι. Τώρα φυσικά αισθάνομαι ότι όλο αυτό δεν ήταν σωστό.

Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, σίγουρα το πρώτο που αναρωτιέται κανείς είναι, ποιος στο καλό είναι αυτός ο Χίμλερ! Αυτό δεν έχει και τόση σημασία, ήταν απλώς κάποιος ανώτερός του, το θέμα είναι, πώς γινόταν να υπακούει σε αυτόν τον άνθρωπο χωρίς να κρίνει ή να συλλογίζεται τις πράξεις του? Το πείραμα του Milgram μου έλυσε την απορία. Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πολλά όταν τους διατάζει μια εξουσία. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για αυτό το πείραμα στα Ελληνικά, εδώ, εδώ ή εδώ.

Το σοκ, καθώς αντιλαμβανόμαστε ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν τόσο κακό χωρίς καλά καλά να το έχουν καταλάβει, μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος τους διατάζει, είναι μεγάλο. Όπως και να έχουν τα πράγματα βέβαια, καμία τέτοια γνώση δεν αντικαθιστά τις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου τόσο άδικα και απάνθρωπα.

Στην ιστορία των στρατοπεδων συγκέντρωσης με συγκλονίζει η μαζικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι άνθρωποι δεν ήταν πια πρόσωπα αλλά αριθμοί, αριθμοί που συμβόλιζαν το θάνατο. Η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη, ήταν αδιανόητο να καθορίσουν το μέλλον τους. Ακόμα και το ποιοι είναι το ξεχνούσαν όταν η ανατολή και η δύση δε σηματοδοτούσε τίποτα άλλο από την απόφαση των ναζί να τους αφήσουν ζωντανούς για μια ακόμα μέρα . Η έννοια θύτης και θύμα είχε χαθεί καθώς ο αιχμάλωτος πολλές φορές έβρισκε συμπαράσταση στο βλέμμα του φρουρού και μίσος στο βλέμμα του αδελφού του. Τα ανθρώπινα όρια χανόντουσαν και το μυαλό έπαυε να σκέφτεται, το σώμα να αισθάνεται.

Κι όμως, ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Victor Frankl κατάφερε να «αναζητήσει νόημα ζωής και ελευθερίας σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης». Στο βιβλίο του με αυτόν τον τίτλο, Αναζητώντας νόημα ζωής κι ελευθερίας σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, γράφει για τη ζωή του σε ένα τέτοιο στρατόπεδο και για την ελπίδα του και την πίστη του σε μια καλύτερη ζωή. Είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα βιβλία που έχω διαβάσει κι όμως μιλάει για τόση απανθρωπιά…

Θυμάμαι ένα απόσπασμα που μου είχε αφήσει την πιο πικρή αίσθηση που έχω πάρει ποτέ από ανάγνωση, κι ας μην είχε μέσα θάνατο. Είναι αυτό:

«Δε θα ξεχάσω ποτέ τη δεύτερη νύκτα μου στο Άουσβιτ, ύστερα από μια μεγάλη εξάντληση, πως ξύπνησα από βαθύ ύπνο με μια μουσική. Ο υπέυθυνος φύλακας του παραπήγματος είχε οργανώσει ένα είδος γιορτής στο δωμάτιό του, που βρισκόταν κοντά στην είσοδο του παραπήγματός μας, όπου φωνές μεθυσμένων πάσχιζαν να αποδώσουν χιλιοτραγουδημένες μελωδίες. Ξαφνικά μια σιωπή, και ύστερα μέσα στη νύκτα ακούστηκε ένα βιολί να πάιζει «κλαψιάρικα» ένα μελαγχολικό ταγκό, μια ασυνήθιστη μελωδία που δεν παιζόταν συχνά. Το βιολί έκλαιγε και ένα κομμάτι από τον εαυτό μου έκλαιγε μαζί του, γιατί την ίδια εκείνη ημέρα κάποιος είχε τα γενέθλιά του που συμπλήρωνε τα εικοσιτέσσερά του χρόνια. Αυτός ο κάποιος βρισκόταν σε ένα άλλο μέρος του στρατοπέδου του Άουσβιτζ, πιθανό μόνο μερικές εκατοντάδες ή και χίλια μέτρα μακρύτερα και, όμως, ήταν εντελώς αδύνατο να επικοινωνήσει κανείς μαζί του. Αυτός ο κάποιος ήταν η γυναίκα μου.»

Μακάρι οι ψυχές των ανθρώπων αυτών να αναπαύονται και η θύμηση τους να ξυπνά μέσα μας τη φρίκη και τη βιαιότητα του πολέμου που τόσο εύκολα ξεχνάμε στις μέρες μας. Καθώς αυτή η φρίκη για άλλους ανθρώπους είναι και σήμερα μια πραγματικότητα.

Elvis the King

Standard

Αυτός μάλιστα! Θα με καταλάβαινε καλύτερα!

Έχω κάτι γείτονες θορυβώδεις γέιτονες. Τσακώνονται συνέχεια. Εκείνη κλαίει όλη μέρα για διάφορα ανούσια θέματα όπως οι λάσπες στο χαλάκι της πόρτας. Εκείνος, αδιάφορος, μιλώντας με το κινητό στο μπαλκόνι, καυχιέται συνέχεια για το καινούργιο του γκατζετάκι και δεν της απευθύνει ποτέ το λόγο παρά μόνο για το τι έγινε στη δουλειά*. Από μέσα ακούγεται ο μάταιος αγώνας της ηλεκτρικής σκούπας που προσπαθεί να καλύψει τις τσιρίδες της μικρής κόρης. Οι τσακωμοί για τους βαθμούς της μικρής, με τη φωνή εκείνου στα ανώτατα ντεσιμπέλ γκρίνιας, διακόπτονται από τσακωμούς πάνω στην επιλογή του καναλιού. Γιατί όταν έχει μπάλα, ο ολημερίς βολοδέρνων πατέρας δεν βρίσκει κατανόηση**. Ο μεγάλος αδερφός κάνει τεράστιες προσπάθειες να παραμείνει μέλος του ανθρώπινου είδους. Διαβάζει μέρα νύχτα και ακούει συνέχεια μουσική. Στο τέλος θα αποβλακωθεί το παιδί! Όταν τον πετυχαίνω στο δρόμο μου λέει, πήρα καινούργια cd μπας και σπάσει η μονοτονία ;-) Σήμερα η μονοτονία έσπασε με Presley!

Το κλάμα δεν είναι ατέλειωτο. Πρέπει να ξέρετε ότι θα στερέψει. ‘Οταν κλαίτε συνέχεια και γκρινιάζετε πώς περιμένετε να συνεννοηθείτε?

Και αααργκ γείτονες, να σας πω! Ως εδώ! Δεν μπορώ να σας ακούω να γκρινιάζετε συνέχεια. Θα μαζέψω υπογραφές. Θααααα σας κάνω μήνυση. Μάλιστα! :-)

You ain’t nothin’ but a hound dog… αν ακούγατε όλοι elvis δε θα είχαμε προβλήματα… cryin’ all the time… τα ρα τα τα τα!

* παράπονο1, εκείνη speaking **παράπονο2, εκείνος speaking

τι όμορφος ο elvis…! άσχετο! :-)

Αυτοκτονία

Standard

η [aftoktonía] O25 : 1.η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του αυτοκτονώ: H ~ καταδικάζεται από τη χριστιανική θρησκεία. Aπόπειρα αυτοκτονίας. || Oμάδα / απόσπασμα αυτοκτονίας, που προορίζεται και είναι αποφασισμένη να εκτελέσει μια στρατιωτική αποστολή με ελάχιστες ή χωρίς πιθανότητες διάσωσης. 2. (μτφ.) πράξη, ενέργεια λίγο πολύ ενσυνείδητη που επιφέρει την ηθική ή υλική αυτοκαταστροφή: H παραίτησή του ισοδυναμεί με πολιτική ~. [λόγ. < ελνστ. αὐτοκτονία]

Λοιπόν σε όλους μας περνάει καμιά φορά απ’ το μυαλό έτσι δεν είναι? Όποιος διαβάσει αυτή τη γραμμή και δεν ανήκει σε αυτούς τους όλους, έστω και για μία φορά, ανήκει σε άλλο σύμπαν. Δε θα του αρέσει πολύ το ποστ, οπότε μπορεί και να μην το διαβάσει. Αλλά του υπόσχομαι πολλά αισιόδοξα και ξεκαρδιστικά ποστ στο μέλλον. Εγώ πάντως, για να είμαι τελείως ειλικρινής, είμαι λιγάκι ανάμεσα σε αυτούς τους όλους , οπότε οk. Η αλήθεια είναι πως για αυτό το θέμα διαβάζω μόνο στο blog του anisixou. Γενικά δεν πολυσυζητιέται. Εκτός από κάτι απόπειρες μέσω ίντερνετ που διάβασα, -υπάρχουν κάποιοι που το προτιμούν έτσι-, γενικότερα δεν το συναντώ. Κι εμένα δεν μου αρέσει να το πολυσυζητάω γιατί είμαι λίγο φοβιτσιάρα με αυτά. Οπότε ίσως για τα blog να μην είναι ό,τι καλύτερο.

Αλλά συμβαίνει. Τι να κάνουμε? Είναι εκείνη η στιγμή, που δεν τη νομίζω καθόλου καταθλιπτική εδώ που τα λέμε, που λες, όπα, χτυπάνε τα καμπανάκια. Αυτό είναι το κόκκινο φωτάκι του κινδύνου που λέει, κοίτα να δεις, το ξέρω ότι είσαι σε φουσκοθαλασσιά αλλά μην ανεβεί κι άλλο η στάθμη γιατί θα βουλιάξεις. Γι’ αυτό για ξεκίνα σιγά σιγά να κάνεις κουπί! Άρα, καταλήγω, είναι μάλλον καλό όταν μου συμβαίνει.

Είχα ένα διάλογο σήμερα. Ξάφνου μια στιγμή, και χωρίς να το καταλάβω πολύ καλά, μου είπα συνωμοτικά,

-Ρε…! Θα το ‘κανες…?

-Μπααα…, μου απάντησα μετά από λίγο. Τα πράγματα, όπως είχε πει κάποιος, δεν μπορεί να είναι τόσο μαύρα όσο φαίνονται. Δεν υπάρχει περίπτωση.

Τώρα βρίσκομαι στη φάση με το κουπί. Πάντως παρ’ όλα αυτά είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα και λυπάμαι που δεν παίρνω πάντα στα σοβαρά κάποιον που μπορεί να μου εκμυστηρευτεί ότι το έχει.

S(imply) M(y) L(ife)

Standard

…of New Jersey!

H SML είναι η πιο γαμάτη γλώσσα προγραμματισμού που έχω προσπαθήσει να μάθω ποτέ (λογικό αφού είναι η πρώτη που πήρα κάπως στα σοβαρά :-) ). Αυτό έγινε χάρη σε αυτό το μάθημα που μου έλαχε και σε αυτό το βιβλίο που βρήκα εδώ. Δεν μοιάζει με τις άλλες γλώσσες και επειδή έχω ψιλομάθει να προγραμματίζω σε αυτή κάποια απλά πράγματα μου φαίνεται πως είναι η μόνη γλώσσα με την οποία μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου. Μεγάλη βλακεία βεβαίως γιατί αυτό δεν ισχύει καθόλου. Από ότι έχω καταλάβει κάθε γλώσσα έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία τη βοηθάνε να στέκεται κάπως καλύτερα εκεί που οι άλλες γλώσσες τα βρισκουν σκούρα. Έτσι έχουν φτιαχτεί οικογένειες γλωσσών και η ΜL ανήκει στην συναρτησιακή οικογένεια παρέα με τη Scheme, τη Haskell, την Erlang, τη Lisp και άλλες. Άλλες οικογένειες φτιάχνουν οι διαδικαστικές γλώσσες, οι αντικειμενοστραφείς και υπάρχουν κι άλλες. Πάνω στη Scheme έχω μια αμυδρή εντύπωση ότι θα γουστάρω περισσότερο αν την μάθω καλύτερα οπότε όταν συμβεί αυτό θα σας ξαναενημερώσω. Μέχρι τότε λέω να ξεστραβωθώ και να διαβάσω λιγάκι Java γιατί την αποφεύγω συνέχεια και έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

I am thankful

Standard

FOR THE WIFE WHO SAYS IT’S HOT DOGS TONIGHT,BECAUSE SHE IS HOME WITH ME,AND NOT OUT WITH SOMEONE ELSE.

FOR THE HUSBAND WHO IS ON THE SOFA BEING A COUCH POTATO,BECAUSE HE IS HOME WITH ME AND NOT OUT AT THE BARS.

FOR THE TEENAGER WHO IS COMPLAINING ABOUT DOING DISHES BECAUSE IT MEANS SHE IS AT HOME,NOT ON THE STREETS.

FOR THE TAXES I PAY BECAUSE IT MEANS I AM EMPLOYED .

FOR THE MESS TO CLEAN AFTER A PARTY BECAUSE IT MEANS I HAVE BEEN SURROUNDED BY FRIENDS.

FOR THE CLOTHES THAT FIT A LITTLE TOO SNUG BECAUSE IT MEANS I HAVE ENOUGH TO EAT.

FOR MY SHADOW THAT WATCHES ME WORK BECAUSE IT MEANS I AM OUT IN THE SUNSHINE

FOR A LAWN THAT NEEDS MOWING,WINDOWS THAT NEED CLEANING,AND GUTTERS THAT NEED FIXING BECAUSE IT MEANS I HAVE A HOME .

FOR ALL THE COMPLAINING I HEAR ABOUT THE GOVERNMENT BECAUSE IT MEANS WE HAVE FREEDOM OF SPEECH

FOR THE PARKING SPOT I FIND AT THE FAR END OF THE PARKING LOT BECAUSE IT MEANS I AM CAPABLE OF WALKING AND I HAVE BEEN BLESSED WITH TRANSPORTATION .

FOR MY HUGE HEATING BILL BECAUSE IT MEANS I AM WARM.

FOR THE LADY BEHIND ME IN CHURCH WHO SINGS OFF KEY BECAUSE IT MEANS I CAN HEAR

FOR THE PILE OF LAUNDRY AND IRONING BECAUSE IT MEANS I HAVE CLOTHES TO WEAR.

FOR WEARINESS AND ACHING MUSCLES AT THE END OF THE DAY BECAUSE IT MEANS I HAVE BEEN CAPABLE OF WORKING HARD.

FOR THE ALARM THAT GOES OFF IN THE EARLY MORNING HOURS BECAUSE IT MEANS

I AM ALIVE!!!

PS. Κάποια από αυτά τα mail που στέλνονται συνέχεια μεταξύ φίλων δεν είναι και τόσο ενοχλητικά. :-) Ευχαριστώ Μ.!

A girl named Smart Alleck

Standard

Γνώρισα τον Π πριν πέντε χρόνια. Πριν λίγο καιρό αποφάσισε να μεταφράσει και να φτιάξει τους υπότιτλους για πολλές ταινίες ανάμεσα στις οποίες η Α boy named Charlie Brown. H ταινία είναι υπέροχη! Μου ζήτησε λοιπόν, να την δούμε για να του πω την γνώμη μου. Την είχες μεταφράσει τόσο ωραία! Όμως καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας και ενώ είχα μείνει με την ευστροφία του και την άψογη μετάφραση κάτι περίεργο άρχισε να συμβαίνει. Υπήρχε κάτι στην ατμόσφαιρα σε σχέση με τα όσα διαδραματίζονταν στην οθόνη αλλά δεν ήξερα τι! Κοιταζόμασταν, αναστέναζες και μου γέλαγες συνωμοτικά αλλά δεν ήξερα γιατί. Χθες περπατώντας στο δρόμο το βρήκα! Καλέ μου Π, θα προσπαθήσω να μην ξανακάνω αυτό: :-)

Το ξέρω ότι φέρομαι απαίσια κάποιες φορές και σπάω πλάκα όταν οι άλλοι κάνουν γκάφες. Θα με συγχωρέσεις??? :-)