Ιδού η Ρόδος…

Standard

Δεν υπάρχει τίποτα πιο βοηθητικό από το πέταγμα. Κι αν είναι δύσκολο να πετάξεις αλλιώς, γιατί καμιά φορά είναι, σίγουρα βοηθάει το να μπεις σε ένα αεροπλάνο και να ξεκινήσεις. Και όταν ξεκινήσεις είναι πια πιο εύκολο. Μπορείς να πας όπου θες. Τότε καταλαβαίνεις την διαφορά μεταξύ της απογείωσης και της Απογείωσης. Η πρώτη είναι όταν ακούς αυτόν το θόρυβο από τις ρόδες και το ταρακούνημα που κάνει τον παππού στο διπλανό κάθισμα να γαντζώνεται από το μπράτσο της καρέκλας και ενίοτε και από το δικό σου. Η δεύτερη είναι όταν ακούς τον θόρυβο μέσα σου και φοβάσαι κάτι πολύ πέρα από το νόμο της βαρύτητας αλλά δεν ξέρεις τι. Και νιώθεις ότι καλά θα ήταν αν έβρισκες κάτι να γαντζωθείς. Τότε το βρίσκεις.

Πριν μια βδομάδα ταξίδεψα. Συγκεκριμένα στη Ρόδο. Ήταν μόνο 45 λεπτά στον αέρα. Κι ύστερα ήταν η προσγείωση, λίγο βίαιο πράγμα αλήθεια. Γι’ αυτό, γι’ αυτό το αεροπλάνο μοιάζει με όσα ζούμε. Από όπου και να το δεις. Λοιπόν οι μόνες πτήσεις που υπήρχαν για τη Ρόδο ήταν πολύ πρωινές έτσι έφτασα εκεί πολύ νωρίς, στις 6.30 αν δεν κάνω λάθος. Πήρα το λεωφορείο για να πάω στη χώρα αλλά καθότι πρωί και χωρίς καφέ και πρωινό ξέχασα να ρωτήσω τον οδηγό που να κατέβω κι έτσι σε μια στάση βγήκα ξαφνικά απ’ το λήθαργο κι επειδή μου φάνηκε κεντρικό το σημείο κατέβηκα. Παράλογο ε? Ε λοιπόν καλά έκανα! Ήμουν στη χώρα της Ρόδου!

Τα πάντα ήταν κλειστά κι εγώ ήμουν μάλλον σαν ufo καθώς τριγύριζα από δω κι από κει. Τελικά βρήκα ένα πάρκο κι έκατσα περιμένοντας να φωτίσει κάπως καλύτερα ο Θεός τη μέρα για να κάνω τη βόλτα μου. Μόνο που αυτή η βόλτα αντί να με περάσει μέσα από τα τουριστομάγαζα με τους μικρούς κολοσσούς και τα ψηλά φρούρια μάλλον με πέρασε από ένα μονοπάτι που θα έλεγα ότι είναι όλη η ζωή μου μέχρι σήμερα. Κάτι σαν μια ξενάγηση οργανωμένη για εμένα με αξιοθέατο……. εμένα! Θέλω λοιπόν να μιλήσω για τους ξεναγούς μου.

Πηγαίνοντας προς το Πανεπιστήμιο Αιγαίου για να πάρω κάποιες πληροφορίες που ήθελα συνάντησα τον πρώτο από αυτούς. Την Εμμανουέλα, τελοιόφοιτη δασκάλα. Με κάτι τέτοιους δασκάλους νιώθεις χαρά για τα μικρά παιδάκια! Ύστερα γνώρισα και πολλούς άλλους, όλοι φοιτητές στα τμήματα Παιδαγωγικής, Νηπιαγωγικής και Μεσογειακών Σπουδών. Η ζεστασιά τους και η αγκαλιά που μου άνοιξαν, έστω και για μία μέρα, σε μένα μια ξένη, με άφησε άφωνη. Δεν ξέρω αν «έτσι» είναι τα Πανεπιστήμια της επαρχίας, αλλά αν είναι έτσι τότε να μετακομίσουμε όλα μας τα Ιδρύματα αύριο κιόλας!

Όλοι τους με βοήθησαν να εκτιμήσω ξανά τις γνώσεις μου, τις σπουδές μου, αυτά που έχω κάνει και αυτά που θέλω να κάνω και σχεδιάζω. Ήταν παράξενο να μιλάω σε ένα νησί τόσο μακριά απ’ την Αθήνα τρώγοντας αρακά και λαχανοσαλάτα για το πανεπιστήμιο μου εδώ, για τα ενδιαφέροντά μου, για τα όνειρα που κάνω και για το πως βλέπω τα πράγματα. Και να παίρνω την πιο άμεση ανταπόκριση από εσάς που αν έπρεπε να βρω ένα επίθετο να σας περιγράψω θα διάλεγα το ζωντανοί. Ήταν ωραίο να βλέπω ότι κι εσείς έχετε τους ίδιους προβληματισμούς με μένα κάνοντας μια ζωή τόσο διαφορετική μα και τόσο ίδια με τη δική μου!! :))

Εμμανουέλα, Αριστούλα, Αντώνη, Αργυρώ, Δήμητρες και Δημήτρηδες, Τριαντάφυλλε με την ωραία φωνή και όλοι όσων ξεχνάω τα ονόματά, σας ευχαριστώ για αυτήν την τόσο μα τόσο όμορφη μέρα!

Ο λόγος που δε θα ξεχάσω ποτέ μα ποτέ αυτή τη μέρα είναι επειδή επιβεβαίωσε κάτι που λέω πάντα: μπες στο αεροπλάνο, στο αυτοκίνητο, στο τρένο, στο πλοίο και ξεκίνα! Στον επόμενο σταθμό θα σου ξαναδωθεί η ευκαιρία να διαλέξεις που θα πας και με ποιο μεταφορικό μέσο. Αλλά μην χαζεύεις, μπες!

ΥΓ1. Να ξέρεις ότι για μια στιγμή στο σπίτι σου εκείνο το μεσημέρι, ανάμεσα στις συζητήσεις για αναπτυξιακή ψυχολογία, για τον σημαντικό Άλλο, για διαστημόπλοια και αστρονομία, για αρχιτεκτονικό σχέδιο και σε μια δική μου αμήχανη προσπάθεια να εξηγήσω πως γίνονται μυστικά τα μηνύματα με την βοήθεια των μαγικών αριθμών, εκεί για μια στιγμή δοκιμάζοντας εκείνα τα περίεργα μαραφέτια που χρησιμεύουν ως αντιστάσεις στην κολύμβηση, ένιωσα να πετάω. Και σ’ ευχαριστώ!

ΥΓ2. Είναι κρίμα που όσοι σπουδάζουν στην επαρχία θέλουν να κάνουν πράγματα αλλά δεν τους προσφέρεται τίποτα κι εμείς εδώ στην Αθήνα τα έχουμε όλα και δεν τους δίνουμε σημασία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s