We all look so perfect

Standard

..as we all fall down in an electric glare

E κοίτα, πρώτα νόμιζα πως δεν υπήρχες. Ήσουν μόνο ένα όνομα σ’ έναν κατάλογο όπως κι εγώ και μετά τίποτα, δεν σ’ έβλεπα κι ας μου ‘λεγαν για σένα. Δεν σε ήξερα, δεν ήξερα καν ότι θα υπήρχες. Δεν υπήρχε τίποτα, μόνο οι δάσκαλοι, σαν ρομπότ, ένα γκρι βιβλίο, και μέρα νύχτα ήταν εκεί, το κουδούνι του σχολείου και ένα μοναδικό τεστ ιστορίας, – πάντα αντέγραφα πάντα αντέγραφες κι έτσι συνεχιζόταν και συνεχιζόταν. Τρίγωνα και τετράγωνα και αριθμητική και μια ζεστή μέρα ελευθερίας, εξετάσεις γαλλικών και έκθεσης, εξετάσεις κι άλλες εξετάσεις κι άλλες εξετάσεις… θεέ μου! Λες και έπρεπε να αποδείξουμε ότι μαθαίνουμε όταν συνέβαιναν τόσα πράγματα εκεί έξω! Μουσική και αφίσες και βιβλία! Κρεμάλα και σταυρόλεξα! Για να μην πούμε για αγάπες και τέτοια… Ε λοιπόν έτσι ήταν! Ένας πίνακας με κιμωλίες κι εσύ δίπλα, όχι πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά, όταν άρχισα να ξέρω πως ήσουν εκεί. Νόμιζα πως ήταν αργά αλλά όχι. Ένας δρόμος, ένα λεωφορείο, ένα δωμάτιο. Μοναξιά. Και συγγνώμη. Ένα καινούργιο σχολείο, ένα καινούργιο συγγνώμη… Ζ1, Ζ2, Ζ3, Ζ4…. σε σειρά, παράλληλα, αντίστροφα, αντιγραφές, αντιγραφές, κι άλλες αντιγραφές και σκονάκια, τα λεπτά περνάνε και οι αναμνήσεις είναι πολύ μακριά πια, τοίχοι ξεθωριασμένοι κι εμείς καθισμένοι ξανά εκεί, τόσο κοντά μα και τόσο μόνοι. Και μετά το τέλος. Γαμώτο.

«Όταν όμως θυμάσαι εκείνο το μικρό γεφυράκι, χάνεις τα λόγια σου, ξεσπάς σε λυγμούς, και απορείς…» , right my schoolmate?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s