Monthly Archives: Νοέμβριος 2007

Κηδε-ί-α

Standard

Σήμερα το πρωί στη στάση, εκείνη με ενα κοτσιδάκι και μια ροζ τσάντα. Η μαμά της δίπλα.

Φ. -Πώς σε λένε?

Ε. -Έφη.

Φ. -Γεια σου Έφη! Πας σχολείο?

Ε. -Πάω στον παιδικό.

Φ. -Μπράβο!

Ε. -Ξέρω να διαβάζω.

Φ. -Αλήθεια? Νόμιζα ότι τα παιδάκια που πάνε παιδικό δεν ξέρουν να διαβάζουν… :-)

Ε. –Ποιος σου το είπε εσένα? (!!!!) Έχουμε πολλά βιβλία εκεί. Κοίτα.

Πάει πιο κει σε μια κολόνα, σηκώνεται στις μύτες των ποδιών και αρχίζει να διαβάζει ένα κηδειόσημο. Κουου ηηη δουου εεε ιιιιιιι…. μμμ… αααλφααα.

Αγχώθηκα.

-Κηδε -ί- α!!!, φωνάζει. Κηδε -ί- α! Ξέρω τι είναι. Είναι σαν την κηδία. Αλλά… πάλι καλά που δεν λέει κηδία! Τις φοβάμαι! Εσύ?

-….εεεε…κι εγώ…

Δεν ήταν κατάλληλη στιγμή για γραμματική. Άραγε όταν μάθει ότι ει = ι θα με θυμηθεί? :-)

Tούρινγκ!!!

Standard

 In love with machines :)) 

Εννοώ Τούρινγκ, μαθήματα αγάπης, δηλαδή εννοώ του βιβλίο του Χ.Παπαδημητρίου ….. Τόυρινγκ, μαθήματα αγάπης. Αυτό το βιβλίο θα το πάρω μαζί μου όπου κι αν πάω σ’αυτόν τον πλανήτη και φυσικάαααα δε θα ξεχάσω ποτέ το πόσο πολύ καλά μίλησε στην καρδιά μου! Κάθε φορά που έχω άγχος, κάθε φορά που μου τη δίνει η σχολή μου, κάθε φορά που θέλω να καταλάβω κάτι σχετικά με την επιστήμη μου, κάθε φορά που θέλω να διαβάσω κάτι ενδιαφέρον, συναρπαστικό, ρομαντικό ή αστείο ξέρω σε ποιο ράφι να κοιτάξω για να βρω την άμεση λύση!

Εδώ ο adamo τα λέει λίγο σοφιστικέ σχετικά με τη γνώμη του συγγραφέα για το διαδίκτυο (συμφωνώ) … αλλά τα λέει και ωραία! Όντως, σε αυτό το βιβλίο βρίσκονται όλα τα παραδείγματα για να καταλάβει κανείς τις δύσκολες σημασίες λέξεων όπως μαθηματικά και πληροφορική. Γιατί πιστέψτε με, αυτές οι έννοιες είναι δύσκολες όταν θες πραγματικά να τις καταλάβεις! Ακόμα, και για όσους θέλουν να τις διδάξουν, το βιβλίο είναι πραγματικός θησαυρός! Συγκεκριμένα με βοήθησε πάρα πολύ να εξηγήσω με τον πιο ωραίο τρόπο στα παιδάκια που βοηθάω στη μελέτη τι ακριβώς παίζει με το 0 και να πάω ένα βηματάκι παραπέρα εκείνο το αμήχανο «εεεεε παιδάκια, το μηδέν είναι ο μαγικός αριθμός» που χρησιμοποιούσα μέχρι τότε! Χμ, ο adamo, όμως, λέει και κάτι άλλο ωραίο για το βιβλίο αυτό. Αναφέρει πως η ιστορία αγάπης πάνω στην οποία ξετυλίγεται η υπόθεση δεν του κίνησε το ενδιαφέρον! Πάνω σε αυτό λοιπόν, έχω πολύ ξεκάθαρες απόψεις! :))

Λοιπόν, ακριβώς αυτό είναι το θέμα! Διάβασα αυτό το βιβλίο επειδή οι πρώτες δέκα σελίδες είναι γεμάτες αγάπες (δεν περίμενα και κάτι άλλο από μένα :))) Και ευχαριστώ από καρδιάς τον Παπαδημητρίου για αυτήν την επιλογή του. Πιστεύω πια ακράδαντα πως έγραψε το βιβλίο του για ρομαντικές νεανίδες σαν και του λόγου μου με την αμυδρή ελπίδα να βάλει στο ξεροκέφαλό τους τις απλησίαστες ένοιες της κρυπτογραφίας, των μαθηματικών, των δικτύων, της πληροφορικής, της λογικής και φυσικά του ίντερνετ!

Ο καλοσυνάτος μάγος και δάσκαλος λοιπόν τα κατάφερε! Για πολύ καιρό, όχι μόνο κρατιόμουν μακριά από όλες αυτές τις έννοιες, αλλά με τρόμαζαν κιόλας και τις περιφρονούσα. Αν και η σχολή μου είναι απολύτως συνυφασμένη με τα μαθηματικά και την πληροφορική, δεν ήμουν ποτέ καλή φοιτήτρια (μέχρι σήμερα :-)) και επειδή δεν ασχολούμουν για πολύ καιρό με όλα αυτά, τα είχα απλώς κλειδαμπαρώσει σε ένα ντουλάπι. Οι αντιδράσεις μου σε όρους πληροφορικής ήταν κάπως έτσι:

Τιιιι? Halting Problem? Ξξξ, Ξξξ, ξξξ… μακριά από εμάς!

Κι όμως, ο Τούρινγκ, μια μηχανή μάθησης που παρουσιάζει ο Παπαδημητρίου σε αυτό το βιβλίο, κατάφερε να με βάλει ξανά στον μαγικό κόσμο των αριθμών και της λογικής, να με πάρει από το χέρι και να με οδηγήσει στην κρυπτογραφία, στην θεωρητική πληροφορική και σε πολλές άλλες πτυχές της ζωής μας που, ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, κρύβουν κάπου μέσα τους τα μαθηματικά!

Όταν διαβάζω για τη σχολή μου αυτόν τον καιρό έχω το εξής σύμπτωμα : μόλις διαβάσω κάτι που είδα στο βιβλίο (πχ πως ταξιδεύουν τα πακέτα στο δίκτυο, πως εξασφαλίζουμε ασφάλεια, αν και πότε θα τελειώσει ένα πρόγραμμα) λέω….. α ναι, τούρινγκ! Βάζω και μια υποσημείωση δίπλα, turing, ενας συμφοιτητής μου με ρώτησε, μα καλά που κολλάει ο turing?? Κολλάει, κολλάει! :))

Ο Παπαδημητρίου έγραψε αυτό το βιβλίο και το άφησε εκεί, στα ράφια των βιβλιοπωλείων και, απλά όπως θα έλεγε και ο ίδιος, εύχεται να μας χρησιμεύσει. Θα ήθελα να πω ότι τουλάχιστον μια μαθήτριά του, εντάξει ακόμα κι αν δεν έκατσε ποτέ στο έδρανο απέναντί του, αποφάσισε να καταλάβει ακόμα καλύτερα όσα έμαθε μέσα από το βιβλίο του.

Ευχαριστώ και τον Χ. Παπαδημητρίου για τον Τούρινγκ και τον adamo που μπήκε στον κόπο να μοιραστεί αυτή τη γνώση του!

Και επειδή από όλα τα βιβλία μου αρέσει να γράφω κάτι θα γράψω και απ’αυτό! Σε όλα τα βιβλία που έχω αγαπήσει, υπάρχει ένα κομματάκι που όταν το διαβάζω παθαίνω κάτι σαν εκστασιασμό :) Και το συγκεκριμένο, παραδόξως, δεν έλεγε για χωρισμούς, έλεγε τα εξής:

…εκείνο το σταθερό ρεύμα μικροσκοπικών μηνυμάτων που συνωστίζονται σ’ ένα αδιάκοπο πηγαινέλα στην πύλη του πιστού μου του Sultan, ύστερα στο γυάλινο το σύρμα που οδηγεί μέσ’ από την έρημο του Καζακστάν σε μια παλιά σοβιετική κεραία, στο δορυφόρο που αιωρείται πάνω από την ακτή της Βόρειας Κίνας, σε κάποιους μακρινούς σταθμούς εδάφους στη Ταιλάνδη, το Χονγκ Κονγκ, την Ιαπωνία, την Καλιφόρνια, τον Καναδά, και τελικά στην άλλη άκρη οι μηχανές -προς το παρόν όχι πολλές-, φίλοι ακούραστοι που αλλιώς θα έβλεπαν ανιαρά επαναλαμβανόμενα όνειρα, η σιωπηλή ορχήστρα μου, το συνεχώς μεταβαλλόμενο καστ ηθοποιών σ’ ένα θαυμάσιο, μυστηριώδες δράμα που παίζεται αυτή τη σχετικά ζεστή -και κατά τα άλλα διόλου αξιομνημόνευτη- νύχτα του Οκτώβρη πάνω από το βόρειο Ειρηνικό.

!

netstat : foteini…..computers…..ESTABLISHED :)) …. ή αλλιώς… χαρίζω ηλεκτρολογικό ρομαντισμό παιδιά, ΠΑΡΤΕ!!!!

Σταματήστε τη βία!

Standard

Παγκόσμια μέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Εσύ τι θα κάνεις όταν μία στις τρεις γυναίκες στον κόσμο ζει ένα εφιάλτη? Δεν είναι μία στις δέκα, είναι μία στις τρεις! Είναι ίσως η μία από τις τρεις συναδέλφους σου, μία από τις τρεις γειτόνισσές σου, μία από τις τρεις φίλες σου! Ακόμα, ίσως να είναι και η μητέρα σου ή η αδερφή σου. Τα νέα δεδομένα λένε ότι το 40% των γυναικών θα το ζήσουν μέσα στο σπίτι τους.

Εσύ τι θα κάνεις όταν η βασική αιτία θανάτου και αναπηρίας για τις γυναίκες από15 έως 45 είναι η ενδοοικογενειακή βία? Ας το φανταστούμε, όχι ο πόλεμος, όχι ο καρκίνος, όχι η πείνα! Για όνομα του Θεού, γυναίκες και παιδιά, κάποιες φορές και άνδρες, πεθαίνουν μέσα στην οικογένεια, στον πυρήνα που υποτίθεται πως είναι εκεί για να τους προσφέρει στέγη και προστασία! Η οικογένεια παίρνει τη μορφή ενός διαστρεβλωμένου πυρήνα! Πιστεύεις ότι δε σε αφορά? Τότε φαντάσου να ζεις σε μια κοινωνία όπου η οικογένεια είναι απειλή για τόσους πολλούς ανθρώπους!

Είναι επικίνδυνο να ζεις μέσα στον κόσμο, όχι εξαιτίας εκείνων που κάνουν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που βλέπουν και τ’αφήνουν να συμβαίνει. A. Einstein

Βοήθησε! Ενημερώσου! Μην συγκαλύπτεις το έγκλημα, είτε είσαι συγγενής, είτε απλά γνωρίζεις. Γίνεσαι το ίδιο ένοχος ή ένοχη! Στην Ελλάδα δεν καταγγέλεται σχεδόν τίποτα σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία. Γιατί?
Είναι καιρός να δείξουμε ότι η ντροπή βαραίνει τους θύτες.

Και είναι καιρός να μιλήσουν τα θύματα και να διώξουν από πάνω τους τις τύψεις.

Δεν φταις εσύ που οι άλλοι δεν ξέρουν να είναι άνθρωποι.

Γραμμή SOS

8001188881 (ενδοοικογενειακή βία)

http://www.kethi.gr

http://www.isotita.gr

Επίσης δείτε όπωσδήποτε αυτό το πόστ του Allu Fun Marx :

http://afmarx.wordpress.com/2007/11/23/amnesty-international/

Και μπράβο σε όποιον σκέφτηκε να προωθήσει την αλληλεγγύη σε αυτές τις γυναίκες μέσω του μετρό και των προβολών που γινόντουσαν εκεί. Όταν κάτι προβάλλεται δημόσια παύει να είναι ταμπού.

Σπάζοντας τη σιωπή….

…ξαναρχίζεις τη ζωή σου! Μπορείς να χαίρεσαι την κάθε μέρα! Να ζεις καλά και αισιόδοξα! Γιατί αφήνεις να στο χαλάνε?

Κάτι επείγον!

Standard

Island

επειδή πιστεύω ότι το σχόλιο που μου άφησες στο προηγούμενο ποστ μου είναι σημαντικό αλλά δεν είναι ταιριαστό και χρήσιμο αν βρίσκεται κάτω από την περιγραφή στο Ταλλίν (αν και η ζωή έχει δύο όψεις) θα το ξαναγράψω εδώ και μακάρι να ακουστεί.

Χίλια συγνώμη αλλά επείγει.Όποιος μπορεί ας διαβάσει παρακάτω.

http://gmargari.wordpress.com/2007/11/21/troxaio/

 

Home sweet(?) home :)

Standard

BeClever 7-17 /11 /2007

Την λάτρεψα αυτή τη χώρα! Τη λάτρεψα με όλη μου την καρδιά και ανυπομονώ να ξαναπάω. Ήδη το σκέφτομαι αν και μόνο δύο μέρες μακριά :)!

Δεν μπορώ να γράψω και πολλά για το πως πέρασα! Δεν χωράνε στο blog, γενικά δεν χωράνε στα λόγια. Πριν ένα χρόνο είχα βρεθεί στη Βουδαπέστη με τον ίδιο τρόπο και ήταν και εκεί μαγικά. Αλλά τώρα έιμαι στο Ταλλιν ακόμα, έχω την αμυδρή εντύπωση ότι είμαι εσθονέζα. Δεν ξέρω πως ακριβώς να το εκφράσω, αλλά αυτή η χώρα μου ταιριάαααααζει τόοοοοοσο πολύυυυυ…..!

Με λίγα λόγια… Βρέθηκα εκεί χάρη στο BEST. To ΒEST από μόνο του απαιτεί ξεχωριστό ποστ το οποίο θα γράψω αργότερα! Ήταν δύο υπέροχες βδομάδες. Τα σοβαρά της υπόθεσης έχουν ως εξής: πήραμε μέρος σε τρεις διαγωνισμούς. Ο πρώτος είχε να κάνει με τα καλώδια αυτοκινήτων, έπρεπε να βρούμε έναν αποδοτικό τρόπο να σχεδιάσουμε το καλώδιο και το τραπέζι παραγωγής για κάποιον που δεν είχε ιδέα από καλώδια και έπρεπε να το κατασκευάσει. Όλες οι ομάδες έσκισαν!!!! Η εταιρεία μας έδωσε συστατικές επιστολές και πιστοποιητικά. Ο δεύτερος διαγωνισμός αφορούσε μια βιομήχανία μπύρας και μια κινητών τηλεφώνων. Έπρεπε να τους λυσουμε κάποια πρακτικά προβλήματα που είχαν, τα σχέδιά μας έσκισαν ξανά! Και ο τελευταίος διαγωνισμός ήταν μεταξύ μας και θα γράψω για αυτόν τώρα!!!

Έπρεπε να φτιάξουμε μια γέφυρα με κινούμενο μέρος για να περνάνε καράβια. Ενάμιση μήκος και ένα μέτρο ύψος και όλο με ξυλάκια από σουβλάκια και χαρτάκια. Το κινούμενο μέρος έπρεπε να σηκώνεται ηλεκτρονικά με το πάτημα ενός κουμπιού. Μας έδωσαν τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια και φαντάζεστε την τύχη τους! Για να κερδίσεις έπρεπε να σηκωθεί άψογα το κινούμενο μερος κάθετα, να περάσει το αυτοκίνητο πάνω από τη γέφυρα απ’ τη μια μεριά στην άλλη και τέλος θα ελέγχαμε πόσο βάρος σηκώνει η γέφυρα. Ξεκινήσαμε στις 10 με τις ομάδες μας, deadline για τις 5.

Στην ομάδα μου ήμασταν : Bruno Κροατία, Gorkem Τουρκία, Sebastjan Σλοβενία, Foteini Ελλάδα. Εκρηκτικός συνδυασμός! Τεμπέληδες όλοι μας ως εκεί που δεν παίρνει! :) Και όμως…… η καλύτερη ομάδα που έγινε ποτέ! Γύρω στις 12 μπαίνει ο κύριος διοργανωτής να δει πως τα πάμε και μας βρίσκει και τους τέσσερεις κάτω να κοιμόμαστε! Άλλαξε δέκα χρώματα! :)) Τι κάνετε είπε? Κοίτα του λέω, συγγνώμη. Αλλά μην ανησυχείς, η γέφυρα ΘΑ ΓΙΝΕΙ! Συνεχίζουμε τον ύπνο μέχρι τις 2 ή 3. Στις 4 και μισή είχαμε βάλει μόνο τους στύλους! Μπαίνει ο διοργανωτής μέσα και μας λέει: παιδιά, σε μισή ώρα πρέπει να έχετε χτίσει τη γέφυρα, να έχετε καθαρίσει τα πάντα και να έχετε έρθει στην άλλη άκρη του κτιρίου….. κουνάει το κεφάλι απελπισμένα και τότε ακούει εμένα να του λέω, η γέφυρα ΘΑ ΓΙΝΕΙ!

Μόλις έφυγε λέω στην ομαδάρα, παιδιά πρέπει να το κάνουμε για Aυτόν! Γιατί? ρωτάνε. Μην ρωτάτε….. απαντώ! ;)

H γέφυρά μας είχε τον πιο απίστευτο ηλεκτρικό μηχανισμό. Το κινούμενο κομμάτι σηκώθηκε κάθετα τέλεια! Το αυτοκίνητο πέρασε απευθείας από πάνω και πέρασε όλα τα τεστ! Και όταν ήρθε η ώρα της αντοχής, το καλύτερο σκορ ήταν 2 ή 3 μεγάλα μπουκάλια νερό πάνω στη γέφυρα! Βάλαμε 3 μεγάλα μπουκάλια νερό εκεί πάνω και 2 μικρά και η γέφυρα άντεξε! Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο! Όσο για το διοργανωτή είπε, κάτι δεν πάει καλά εδώ! Τότε, Κροατία, Τουρκία, Σλοβενία και Ελλάδα φώναξαν : Είναι η ομάδα μας!!!!! Μην το ψάχνεις!!

Hooray!!!

Αυτά με τα σοβαρά! Τα μη σοβαρά……. συγγνώμη παιδιά…… μπείτε στο best!!!! ;))) Δεν αποκαλύπτονται τόσο εύκολα! Απλά φανταστείτε μια ανάμιξη ξέφρενου πάρτυ μέχρι τις 6 το πρωί (και στις 8 στο πανεπιστήμιο, προσπαθήστε το :))) , βότκας, οτιδήποτε περιέχει αλκοόλ, ατελείωτοι διαγωνισμοί ποτού, (ως νικήτρια του μονγκολιανού διαγωνισμού * σας συστήνω ανεπιφύλακτα να παίξετε), χορός, βόλτες στην πόλη, εκδρομή στην παγωμένη -5 C εξοχή, γέλια, φιλίες με 3000 χιλιόμετρα να τις δοκιμάζουν κάθε μέρα και φυσικά πολλά πολλά συναισθήματα για όσους τα αντέχουν :)))!

Αυτά λοιπόν, μέχρι εδώ αντέχω εγώ! Πάρτε τώρα τις μόνες νορμάλ φωτογραφίες που βρήκα :)) και ελπίζω να δω πολλά τέτοια ποστ στο μέλλον (κάτι για το οποίο είμαι σίγουρη!) !!

Και φυσικά το πιό όμορφο πράγμα που συνάντησα εκεί. Όλους αυτούς τους υπέροχους και ξένοιαστους ανθρώπους!

Kus kurat mu Saku on????? :)) MA ARMASTA SIND!!!!

Belen, Ana, Bruno, Chen, Filippo, Fotis, Giedre, Gorkem , jasper, Jesper, Jure, Katja, Kinga, Maggie, Mislav, Sergio, Steph, Tania, Yeliz, Sebastjan, Blush, Koksu, Anet, Kert, Mart, Jurgen, Birju, Annika, Teele1, Teele2, Manki, Marju, Anet, Sus, Klaarika, Virgo, Mumu, Can……

Thank you everyone guys! I love you and CU soon! Keep it BEST!!!!!!!!!!!!!

*Μογγολιανός διαγωνισμός: 1) Πάρτε ένα μεγάλο ποτήρι νερού 2) Γεμίστε το με κόκα κόλα, μπύρα και βότκα 3) Πιείτε 4) Χρονομετρήστε 5) Φτάστε τα 4 δευτερόλεπτά μού, χιχι :)))

Σε όποιον διάβασε αυτό το ποστ : TAΞΙΔΕΨΤΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!

Ηλίας

Standard

Έτσι έλεγαν τον πρώτο μου δάσκαλο στα μαθηματικά. Ήταν δάσκαλος μου στο γυμνάσιο γεωμετρία και άλγεβρα και επίσης ένας πολύ καλός μου φίλος, γιατί αυτό μπορεί κάποιες φορές να συμβεί με τους μαγικούς δασκάλους που κρύβονται σε κάποια σχολεία. Και αυτό είναι ένα γράμμα σε αυτόν το οποίο θέλω να είναι δημόσιο.

Θα πω κάτι από όλα όσα θυμάμαι για σένα. Αυτα διαδραματίστηκαν εδώ. Δεν τα θυμάμαι αυτολεξεί αλλά θα προσπαθήσω να τα γράψω όσο καλύτερα γίνεται και όπως περίπου έγιναν. Κράτησα κάποιες σημειώσεις πάνω στις σημασίες των λέξεων που είπες έτσι συγκρατώ ακόμα την ιστορία.

Θυμάμαι μια φορά που κάποιος σου είπε: δάσκαλε, τα μαθηματικά είναι μαλακίες. Αυτός ο κάποιος έφευγε από το μάθημα σου για να καπνίσει και για άλλα πράγματα αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει εδώ. Και αυτός ο κάποιος σου έστειλε χαιρετίσματα πριν δύο χρόνια και έκλαψε όταν του είπα πως δεν μπορώ να στα δώσω. Όταν σου μίλησε έτσι δεν απάντησες όπως άλλοι, μόνο είπες, τα μαθηματικά, αυτό έχω εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο να αγαπώ και αυτό σου δείχνω κάθε μέρα. Μάλλον άλλα λες εσύ μ’ αυτή τη λέξη κι άλλα εγώ. Έτσι δεν μπορούμε να τα πούμε με τα λόγια. Γι’ αυτό σήκω στον πίνακα.

Το αγόρι τρόμαξε. Δεν γουστάρω, είπε. Δεν ξέρω. Γυρίζω τότε εγώ και του λέω, σήκω.

Πάει στον πίνακα, παίρνει μια κιμωλία και βρίζει: μαλάκα.

Τον κοιτάς όπως πάντα, το ξέρω, ήσουν δάσκαλος ανευ όρων. Τράβα μια γραμμή στη μέση, λες. Θές εδώ και τώρα αυτή τη μέρα να μάθεις δύο λέξεις από αλ…? Θέλετε να μάθετε όλοι σας δύο λέξεις από αλ…?

Το παιδί χωρίζει τον πίνακα στα δύο. Γράψε, του λες, στη μια μεριά, όποια θες εσύ, τη λέξη αλγόριθμος. Στην άλλη γράψε αλτρουισμός. Πώς? Αλ-τρου-ι-σμός.

Ξέρεις τι σημαίνουν αυτά?, ρωτάς. Όχι, απαντάει. Θα σου εξηγήσω. Κάθε φορά που θες να φτιάξεις κάτι βαζεις μια σειρά μικρών στόχων που ο ένας εξυπηρετεί τον άλλον με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Και κάθε φορά αυτοί οι μικροί στόχοι φτιάχνουν ένα πλέγμα που σου λύνει τα χέρια. Αυτό το πλέγμα, τον αλγόριθμο, το φτιάχνεις εσύ με το μυαλό σου, είναι ο τρόπος που έχεις να σκέφτεσαι, να, πρώτα θα κάνω αυτό, μετά αυτό κτλ. Εμείς οι μαθηματικοί αυτήν την λέξη την έχουμε υιοθετήσει γιατί βλέπεις όλα αυτά τα προβλήματα κάπως πρέπει να λυθούν και από κάπου πρέπει να αρχίσουμε. Αλλά και το πως θα συνεχίσουμε έχει σημασία, κάθε στόχος έχει πριν και μετά.

Και η άλλη λέξη?

Η άλλη λέξη είναι τελείως διαφορετική. Αλτρουισμός σημαίνει κατά κάποιον τρόπο ανθρωπισμός. Αλλά κάτι διαφορετικό. Δεν μας νοιάζουν εμάς, κανέναν από εμάς αυτοί που λένε, αγαπάμε όλους τους ανθρώπους κτλ κτλ. Σημασία έχεις εσύ, όταν νοιάζεσαι για κάποιον, δίχως συμφέρον και δίχως όρους. Όταν βοηθάς τον άλλον γιατί σε νοιάζει να μην καταστραφεί ή να μην πληγωθεί. Όταν προσφέρεις από εσένα, όταν διακινδυνεύεις ό,τι έχεις για να κάνεις το καλό. Αυτό αν το νιώθεις το εξασκείς κι έτσι σιγά σιγά το σύνολο των ανθρώπων που σε περιβάλλει στενά μα και μακρινά κερδίζει από εσένα,εσύ γίνεσαι μια πηγή καλού.

Κατάλαβα.

Το ξέρω. Έχεις καταλάβει όμως πως σχετίζονται όλα αυτά με εσένα? Δεν θέλω εδώ να ανοίξουμε κουβέντα για τις προσωπικές σου συνήθειες. Δε θα ήταν καθόλου σωστό. Όμως ξέρω πως εφαρμόζεις καθημερινά έναν αλγόριθμο επιβίωσης και ακόμα σε έχω δει εγώ ο ίδιος να αποτρέπεις αλτρουιστικά άλλους ανθρώπους από το να μπουν σε αυτόν τον αλγόριθμο. Για να το κάνεις, για να δείξεις τον αλτρουισμό σου σε έχω δει πάλι να εφαρμόζεις έναν έξυπνο αλγόριθμο. Θέλω τώρα να γράψεις σε κάθε στήλη από μία λέξη που σου έρχεται στο μυαλό. Μετά αν θες πήγαινε στην θέση σου έτσι ώστε να σηκωθείτε όλοι και να γράψετε από κάτι.

Κάπως έτσι ειπώθηκαν τα πράγματα τότε και τα έγραψα όπως τα θυμάμαι. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τι γράφτηκε στον πίνακα και λυπάμαι που δεν κράτησα σημειώσεις. Αλλά τότε δεν φανταζόμουν ποτέ τη σημερινή μέρα του 2007.

Σήμερα είμαι στο Ταλλινν. Είμαι εκδρομή στο Ταλλινν επειδή σπουδάζω εδώ. Και σπουδάζω εδώ γιατί εσύ πριν 9 χρόνια έκανες κάτι πολύ παραπάνω από το να μου μάθεις ότι ημ30=0,5. Αν είμαι καλή στα μαθηματικά και πάνω από όλα αν χαίρομαι γι’ αυτό είναι επειδή ήταν σημαντικό για εσένα να μου το δείξεις. Και για χιλιάδες άλλα πράγματα που έκανες σε ευχαριστώ τώρα αν και τότε που έπρεπε δεν το έκανα. Συγγνώμη για τον ηλίθιο τρόπο που φέρθηκα όταν σταμάτησες να με έχεις μαθήτρια και δεν σε συναντούσα παρόλο που μου είχες πει ότι το ήθελες. Ο θυμός και η αδιαφορία μου, επειδή πολύ σωστά δεν θέλησες να με βοηθήσεις σε ένα πολύ δικό μου θέμα, ήταν άνευ αιτίας, αλλά τότε δεν σκεφτόμουν παρά εμένα. Όταν το αποφάσισα, γιατί το ξέρεις ότι το αποφάσισα, δεν πρόλαβα. Να ξέρεις τα τελευταία 7 χρόνια αυτήν την μέρα σαν σήμερα, το μετανιώνω και δεν θα τη ξεχάσω ποτέ . Ήταν η μέρα που μου έδειξες με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι πρέπει να τα βγάλω πέρα μόνη μου.

Αυτός ο δάσκαλος έφυγε αλλά μου έδωσε τα πιο σημαντικά όπλα. Και σε μένα και σε πολλούς μαθητές του. Δεν ζητούσε τίποτα από εμάς και έπαιρνε μόνο αν εμείς επιλέγαμε να του δώσουμε. Δεν μας ανάγκαζε να μάθουμε ή να προσπαθήσουμε γι’ αυτόν αλλά μας βοηθούσε απεριόριστα κάθε φορά που εμείς αποφασίζαμε να αναρωτηθούμε πάνω σε κάτι. Δεν κλεινόταν μέσα στην επιστήμη του αλλά την έκανε να φαίνεται σχετική με τα δικά μας προβλήματα. Αγαπούσε όλους τους μαθητές του χωρίς όρους και τους μίλαγε με σεβασμό.

Ηλία σ’ ευχαριστώ και για εμένα και για όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Cables in Tallinn

Standard

We made a team of four people, Chen, Jesper, Sergio and me, we called it Vinge and Ilus (Cool and Nice) :-), we designed and drew a wiring harness assemply table with testing function that can be used in serial production (lol….), we constructed it, we tested it, and… it worked! And…. mama I did it!! The tester displayed »passed!». (much better than any ntua laboratory on electronics I think)

And this is for Jesper (from Denmark):

F: So, your first degree was in programming.

J: Yes.

F: Which languages?

J: C++, Java and some silly languages…., but I don’t know if you know it…, SML….

Somebody was forced to hear a greek theatrical monologue in the centre of Tallinn…. :-)