Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2008

Scarlet morning red

Standard

I’ll grab you when you fall
Down to the waking hours
Silent sweeps as golden corn
Down to the waking hours
….
. (6.2.05)

Μην αρχίσετε τώρα….. όλα καλά, όλα ωραία….. είναι εξεταστική, είναι άνοιξη, είναι ότι έτσι μας ήρθε σήμερα…. :)

Είναι και ότι πολύ δύσκολα αυτά τα μαθήματα ρε παιδί μου….. άλλα διαβάζεις, άλλα γράφεις……, πως να μην σκέφτεσαι διάφορα μετά? Άντε να τελειώσουμε να φύγουμε….

Advertisements

Αύριο μια άλλη μέρα

Standard

Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και στο βάθος θα δεις, τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο, τα χιόνια που θα γίνουνε το στρώμα για να ξεκουραστείς, για να κοιμηθείς.
Από το Αύριο μια άλλη χώρα, της Σώτης Τριανταφύλλου που διάβαζα πάλι σήμερα, πάλι γιατί ήρθε στη ζωή μου πριν εννέα χρόνια και πάντα έχει κάτι να μου πει.

Κατέβηκα από το ταξί, ήταν πριν από δυο ώρες ή κάπως έτσι, βγάζοντας την τσάντα μου από μέσα είδα ένα αμάξι που βιαζόταν γιατί του είχαμε κλείσει το δρόμο και μάρσαρε, μετά από περίπου δύο δευτερόλπετα είδα ότι ήταν το ίδιο αμάξι που με πήγαινε διακοπές όταν ήμουν 10, δηλαδή ήταν ο μπαμπάς…

«Τι κάνεις?» Δε θυμάμαι, αν το ρώτησα εγώ ή όχι, θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω αν θα ανάψω το φως στη σκάλα ή όχι. Συνήθως μου αρέσει να ανεβαίνω στο σκοτάδι αλλά αυτή τη φορά δεν ήμουν μόνη μου, νόμιζα ότι κάποιος με ακολουθούσε, μα βέβαια! Ήταν ο μπαμπάς! Σκέφτηκα για λίγο με ποιους τρόπους αρχίζει η παράνοια. Δεν ήξερα, γιατί δεν έχω διαβάσει ποτέ για αυτό. Ναι, για ότι δεν έχω διαβάσει δεν έχω γνώμη. Τώρα σκέφτηκα ότι για αυτό που σπουδάζω έχω γνώμη, οπότε καταλήξαμε σε παράδοξο. Ωραία.

Οπότε μετά ανέβηκα τη σκάλα και μόλις μπήκα πήγα να ψάξω στο ψυγείο αν έχει κάτι για να φάω, γιατί είναι ωραίο να ψάχνεις για κάτι που ήδη ξέρεις την απάντηση. Η απάντηση είναι ότι ποτέ δεν έχει τίποτα για να φάω αλλά σήμερα είχε, σήμερα γενικά η ατμόσφαιρα έχει κάτι το απροσδιόριστο, σχεδόν τρομακτικό. Ο μπαμπάς πήγε στη κουζίνα όπου ήταν η αδερφή μου και ρώτησε αν είχα έρθει. Μετά ενώ περπατούσε ρώτησε πότε ήρθα. Μετά ήρθε στο δωμάτιο μου και μου είπε με όμορφο τρόπο να είμαι πιο εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Δεν κατάλαβε γιατί τον κοίταγα έτσι… Εντάξει, σε όλους μπορεί να συμβεί να μη θυμάσαι τι συνέβη πριν πέντε λεπτά. Δε θυμάμαι τι απάντησα για τις υποχρεώσεις, κάτι ότι έχω ανοίξει δουλειές με φούντες επειδή έχω πολλά μαθήματα, κάτι τέτοιο…

Τα σχεδιά μου ήταν να γράψω κάτι στο blog αλλά λίγο καλύτερο από τα προηγούμενα ποστ, καμια έρευνα ή κάτι τέτοιο, αλλά καθώς περπατούσα στο διάδρομο άρχισα να κοιτάω τους τοίχους και μου φάνηκε ότι τους έβλεπα για πρώτη φορά. Επίσης μου φάνηκε πολύ γελοίο το ότι έχω επιλέξει να βάψω το δωμάτιο μου πράσινο, επειδή είμαι παναθηναικός και επειδή μια ψυχολόγος είχε πει ότι το πράσινο ξεκουράζει τους μελετηρούς ανθρώπους. Τα πάντα είναι τελείως πράσινα εκεί μέσα και δεν υπάρχει κανείς για να ξεκουραστεί! Κάτι πήγε στραβά, είναι τελείως παράλογο… Θα γράψω στη ψυχολόγο να μου πει με ποιο χρώμα αρχίζεις να τα βλέπεις όλα ανάποδα και κάνεις κάτι για τη ζωή σου. Μετά θα βάψω με αυτό το χρώμα όλο το σπίτι μου, μετά το πολυτεχνείο (ειδικά το κτιριο υπολογιστών που είναι σαν πίστα για rave party, όπως θα έλεγε κάποιος που ξέρω, και το σιχαίνομαι), μετά τα σπίτια της γειτονιάς, τα δέντρα της γειτονιάς, τους σκύλους της γειτονιάς και γενικά οποιονδήποτε με ξαναρωτήσει αν είμαι καλά ή πως πάω με τις σπουδές μου.

Επίσης θα βάψω -και ελπίζω το χρώμα να είναι βυσσινί- οποιονδήποτε μου πει ότι είμαι σούπερ χαρισματική και τι καλά που είναι που έχω στρώσει έτσι τη ζωή μου έτσι και πόσο καλά θα τα καταφέρω στο τέλος.

Ναι. ΥΠΑΡΧΟΥΝ τουλάχιστον εννέα άνθρωποι που ξέρω, ηλικίας 18 – 35, που με θαυμάζουν, θέλουν να γίνουν σαν κι εμένα, πιστεύουν ότι κάνω σπουδαία πράγματα και βήματα στη ζωή μου και που είμαι σίγουρη πως αν τους έλεγα ότι έβαψα το δωμάτιο μου πράσινο για να ξεκουράζεται ο οφθαλμός όταν διαβάζει θα μου έλεγαν ότι είμαι πανέξυπνη. Αν τους πω ότι δε διαβάζω και τόσο πολύ, ότι παλέυω να αποφοιτήσω μαζεύοντας τα μαθήματα όπως να ναι, θα μου πουν ότι με θαυμάζουν γιατί πάω ενάντια στο ρεύμα και ότι μπορεί να μη μελέτησα πολύ αλλά έχω αποκτήσει άλλες δεξιότητες και ικανότητες, πχ αγαπάω τα παιδιά και το περιβάλλον και τη μουσική και καταλαβαίνω τους άλλους. Αν τους πω ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, ότι τώρα θέλω να λιώσω μπροστά στο pc βλέποντας ταινίες θα μου πουν ότι είμαι αρτιστική. Αν τους πω ότι δεν είμαι αρτιστική και ότι η δασκάλα της μουσικής δεν μπορούσε να μιλήσει από τις φωνές επειδή πήγαινα 5 χρόνια αδιάβαστη θα μου πουν ότι εγώ δε χρειαζόταν να διαβάζω γιατί ήμουν πανέξυπνη (βασικά μπορεί αν ήμουν και ο μότσαρτ ποτέ δεν ξέρεις!) και ότι ήταν μεγάλο κρίμα που έπρεπε να μελετώ μουσική επειδή το ήθελαν οι γονείς μου. Αν πω ότι δε φταίνε πάντα οι γονείς θα πουν ότι είμαι ώριμη. Αν πω ότι οι γονείς τα κάνουν όλα σκατά κι ότι αν ο ήλιος βγει ποτέ από τη δύση θα φταίνε αυτοί θα πουν ότι έχω πάρει χαμπάρι πως λειτουργούν οι οικογένειες οπότε είμαι πάλι πανέξυπνη.

Και αν πω ότι θα κόψω τις φλέβες μου στις έξι το πρωί με όλα αυτά θα μου πουν ότι είμαι ποιητική και πολύ ανθρώπινη. Και αν εκραγώ και παώ έξω να γίνω πίτα θα πουν ότι είμαι ένα κορίτσι που εκρήγνυται και γίνεται πίτα και είναι πολύ κουλ να συναντάς κορίτσια ροκ σταρ στη Πετρούπολη. Και αν ζητήσω τώρα συγγνώμη που τους ειρωνεύομαι ενώ εκείνοι με στηρίζουν, και ακόμα και ένα κωλόπαιδο όπως εγώ αυτή τη στιγμή, χρειάζεται στήριγμα, θα μου πουν ότι έχω πάντα συναίσθηση του τι κάνω λάθος και ζητάω πάντα συγγνώμη και ότι μου συγχωρείται έτσι πιεσμένη που είμαι.

Οπότε ναι είμαι πολύ καλή αλλά καταλήγουμε σε αδιέξοδο. Και αναρωτιέμαι αν θα γράψει κανένας από κάτω ότι είμαι παράξενη και ότι πρέπει να αφήσω τις μαλακίες και να μελετήσω γιατί κάπως πρέπει να ζήσουμε σ αυτή τη ζωή. Εγώ ήθελα μόνο να γράψω στο blog για το Σήφη Σηφάκη από τη Γκρενόμπλ (…) που πήρε το Turing award, ωραία πράγματα δηλαδή!!!! Αλλά καμιά φορά αυτό σπίτι με πλακώνει και παθαίνω μια στεναχώρια πολύ μεγάλη… Ειδικά όταν προσπαθώ να γράφω εξετάσεις και να τις περνάω. Και να κάνω και άλλα πράγματα παράλληλα, στη ζωή συνηθίζεται απ’ όσο έμαθα από μικρή, να περπατάς, να μιλάς, να αναπνέεις, να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι, να συλλογίζεσαι πάνω στο αν αυτά που κάνεις είναι καλά ή όχι. Μα τα φαντάσματα που κατοικούν εδώ καμιά φορά, και πίνουν νερό στη κουζίνα και βλέπουν τηλεόραση συνέχεια δεν το καταλαβαίνουν ότι δεν πάει άλλο και αυτή η εφηβεία αναρωτιέμαι….

Θα τελειώσει ποτέ?

ΥΓ. Ζητώ συγγνώμη από τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται πραγματικά που μιλάω για αυτά για τα οποία εκείνοι θα πλήρωναν. Αλλά δε ζητάω συγγνώμη από αυτούς που λένε ότι δε δικαιούμαστε να έχουμε προβλήματα και ειδικά χαζά προβλήματα και έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους ηλίθιους.

Και τι θα κανες για μένα?

Standard

Σαν σήμερα κάθε χρόνο ακούγονται τα εξής:

Με θέλεις?

Μ’αγαπάς?

Με χρειάζεσαι? Πόσο?

Θα πέθαινες για μένα?

Μ’ εχεις ερωτευτεί?

Και τι θα κανες για μένα?

Mμμμμ…. κάτι σαν κι αυτό? :-)

Δεν ξέρω, το χω συνδυάσει με αυτή τη μέρα :-) ΤΟ παιχνίδι!!!

Χρόνια πολλά για σήμερα σε όοοοολους, κάντε όσα μπορείτε! :-)

Εγώ πάω να βρω ένα άλογο ένα ξίφος και μια βαλίτσα ταξιδίου… Επίσης ένα μαρκαδόρο για να υπογραμμίζω τα σημαντικά στο βιβλίο διαχείρισης δικτύων….

 PS. A ναι!!!! Εnjoy…… ;)! (Thank you my true love :D:D:D:D)

Το νου μου ε!

Standard

Αφού μας το ζητήσαν από εδώ …… αυτά είπε ο Κωστής Παλαμάς και εμένα μου ταιριάζουν. (*η φωτογραφία από εδώ)

Πάει και το Λίγο Φως…

Πάει και το λίγο φως, δετός, άνεργος, νύχτα, τρέμω, καίω.
Xέρι απλωμένο, λυτρωμός, ή χέρι που θα με συντρίψης,
σαρκική γλύκα μυστική, μόνο μ’ εσέ αναπνέω,
δεν ξέρω ποιό σου τ’ όνομα, σου δέομαι, μη μου λείψης.

Προσκαλώ τους anypopti, martini, anna και coby να γράψουν για αγαπημένα τους ποιήματα ή λόγια…

Νταβατζιλίκια νόου!

Standard

Ας πούμε έρχεται ένας φίλος ή γνωστός και σου λέει:

-Λοιπόν, είσαι να κάνουμε μια συμφωνία?

-Βεβαίως! λες εσύ.

-Πρόκειται για μια δουλειά.

-Οκ. Πες μου. Θες να την κάνουμε μαζί και να τα πάρουμε μισά μισά, η με μια άλλη αναλογία?

-Όχι δε θα την κάνουμε μαζί. Εγώ δεν μπορώ να ασχοληθώ. Κοιτά πως θα το κάνουμε. Θα μου κάνεις εσύ τη δουλειά και θα πάρεις x ευρουδάκια.

-Οκ.

-Απ’ αυτά τα x θα μου δώσεις τα 0,3 * x.

-Γιατί?

-Μα γιατί σου βρήκα τη δουλειά φυσικά.

-Mε βλέπεις πως σε κοιτάω?

-Ναι τι? Σε βοήθησα να την παρεις.

-Εγώ δεν δουλεύω έτσι.

-Τι εννοείς? Πώς έτσι?

↑ Αχ, στον τίτλο η απάντησή μου. Και έξω από εδώ. Άντε!

The waves came and passed

Standard

«During a vacation weekend some months ago I was standing on a headland overlooking one of the rugged coves which dot the coastline of northern California. Several large rock outcroppings were at the mouth of the cove, and those received the full force of the great Pacific combers which, beating upon them, broke into mountains of spray before surging into the cliff-lined shore. As I watched the waves breaking over these large rocks in the distance, I noticed with surprise what appeared to be tiny palm trees on the rocks, no more than two or three feet high, taking the pounding of the breakers. Through my binoculars I saw that these were some type of seaweed, with a slender «trunk» topped off with a head of leaves. As one examined a specimen in the interval between the waves it seemed clear that this fragile, erect, top-heavy plant would be utterly crushed and broken by the next breaker. When the wave crunched upon it, the trunk bent almost flat, the leaves were whipped into a single line by the torrent of water, yet the
moment the wave had passed, here was the pant again erect, tough, resilient. It seemed incredible that it was able to take this incessant pounding hour after hour, day after night, week after week, perhaps, for all I know, year and year, and all the time nourishing itself, extending its domain, reproducing itself; in short, maintaining and enhancing itself in this position which, in our shorthand, we call growth. Here in this palmlike seaweed was the tenacity of life, the forward thrust of life, the ability to push into an incredibly hostile environment and not only hold its own, but to adapt, develop, and become itself.»

Carl Rogers

Όλα όσα έκανε ο Carl Rogers, πχ τα βιβλία του ή ο τρόπος που έβλεπε τους ανθρώπους με επηρέασαν αρκετά και επίσης φτιάχνουν κατά κάποιον τρόπο τη ζωή μου οπότε τον θαυμάζω πολύ. Χθες έκλεισαν 21 χρόνια από το θάνατό του. Μακάρι να μπορούσα να τον συναντήσω αν και από εκεί που βρίσκεται είμαι σίγουρη πως παρατηρεί πάντα τους ανθρώπους όπως μόνο αυτός ξέρει.