Αύριο μια άλλη μέρα

Standard

Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και στο βάθος θα δεις, τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο, τα χιόνια που θα γίνουνε το στρώμα για να ξεκουραστείς, για να κοιμηθείς.
Από το Αύριο μια άλλη χώρα, της Σώτης Τριανταφύλλου που διάβαζα πάλι σήμερα, πάλι γιατί ήρθε στη ζωή μου πριν εννέα χρόνια και πάντα έχει κάτι να μου πει.

Κατέβηκα από το ταξί, ήταν πριν από δυο ώρες ή κάπως έτσι, βγάζοντας την τσάντα μου από μέσα είδα ένα αμάξι που βιαζόταν γιατί του είχαμε κλείσει το δρόμο και μάρσαρε, μετά από περίπου δύο δευτερόλπετα είδα ότι ήταν το ίδιο αμάξι που με πήγαινε διακοπές όταν ήμουν 10, δηλαδή ήταν ο μπαμπάς…

«Τι κάνεις?» Δε θυμάμαι, αν το ρώτησα εγώ ή όχι, θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω αν θα ανάψω το φως στη σκάλα ή όχι. Συνήθως μου αρέσει να ανεβαίνω στο σκοτάδι αλλά αυτή τη φορά δεν ήμουν μόνη μου, νόμιζα ότι κάποιος με ακολουθούσε, μα βέβαια! Ήταν ο μπαμπάς! Σκέφτηκα για λίγο με ποιους τρόπους αρχίζει η παράνοια. Δεν ήξερα, γιατί δεν έχω διαβάσει ποτέ για αυτό. Ναι, για ότι δεν έχω διαβάσει δεν έχω γνώμη. Τώρα σκέφτηκα ότι για αυτό που σπουδάζω έχω γνώμη, οπότε καταλήξαμε σε παράδοξο. Ωραία.

Οπότε μετά ανέβηκα τη σκάλα και μόλις μπήκα πήγα να ψάξω στο ψυγείο αν έχει κάτι για να φάω, γιατί είναι ωραίο να ψάχνεις για κάτι που ήδη ξέρεις την απάντηση. Η απάντηση είναι ότι ποτέ δεν έχει τίποτα για να φάω αλλά σήμερα είχε, σήμερα γενικά η ατμόσφαιρα έχει κάτι το απροσδιόριστο, σχεδόν τρομακτικό. Ο μπαμπάς πήγε στη κουζίνα όπου ήταν η αδερφή μου και ρώτησε αν είχα έρθει. Μετά ενώ περπατούσε ρώτησε πότε ήρθα. Μετά ήρθε στο δωμάτιο μου και μου είπε με όμορφο τρόπο να είμαι πιο εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Δεν κατάλαβε γιατί τον κοίταγα έτσι… Εντάξει, σε όλους μπορεί να συμβεί να μη θυμάσαι τι συνέβη πριν πέντε λεπτά. Δε θυμάμαι τι απάντησα για τις υποχρεώσεις, κάτι ότι έχω ανοίξει δουλειές με φούντες επειδή έχω πολλά μαθήματα, κάτι τέτοιο…

Τα σχεδιά μου ήταν να γράψω κάτι στο blog αλλά λίγο καλύτερο από τα προηγούμενα ποστ, καμια έρευνα ή κάτι τέτοιο, αλλά καθώς περπατούσα στο διάδρομο άρχισα να κοιτάω τους τοίχους και μου φάνηκε ότι τους έβλεπα για πρώτη φορά. Επίσης μου φάνηκε πολύ γελοίο το ότι έχω επιλέξει να βάψω το δωμάτιο μου πράσινο, επειδή είμαι παναθηναικός και επειδή μια ψυχολόγος είχε πει ότι το πράσινο ξεκουράζει τους μελετηρούς ανθρώπους. Τα πάντα είναι τελείως πράσινα εκεί μέσα και δεν υπάρχει κανείς για να ξεκουραστεί! Κάτι πήγε στραβά, είναι τελείως παράλογο… Θα γράψω στη ψυχολόγο να μου πει με ποιο χρώμα αρχίζεις να τα βλέπεις όλα ανάποδα και κάνεις κάτι για τη ζωή σου. Μετά θα βάψω με αυτό το χρώμα όλο το σπίτι μου, μετά το πολυτεχνείο (ειδικά το κτιριο υπολογιστών που είναι σαν πίστα για rave party, όπως θα έλεγε κάποιος που ξέρω, και το σιχαίνομαι), μετά τα σπίτια της γειτονιάς, τα δέντρα της γειτονιάς, τους σκύλους της γειτονιάς και γενικά οποιονδήποτε με ξαναρωτήσει αν είμαι καλά ή πως πάω με τις σπουδές μου.

Επίσης θα βάψω -και ελπίζω το χρώμα να είναι βυσσινί- οποιονδήποτε μου πει ότι είμαι σούπερ χαρισματική και τι καλά που είναι που έχω στρώσει έτσι τη ζωή μου έτσι και πόσο καλά θα τα καταφέρω στο τέλος.

Ναι. ΥΠΑΡΧΟΥΝ τουλάχιστον εννέα άνθρωποι που ξέρω, ηλικίας 18 – 35, που με θαυμάζουν, θέλουν να γίνουν σαν κι εμένα, πιστεύουν ότι κάνω σπουδαία πράγματα και βήματα στη ζωή μου και που είμαι σίγουρη πως αν τους έλεγα ότι έβαψα το δωμάτιο μου πράσινο για να ξεκουράζεται ο οφθαλμός όταν διαβάζει θα μου έλεγαν ότι είμαι πανέξυπνη. Αν τους πω ότι δε διαβάζω και τόσο πολύ, ότι παλέυω να αποφοιτήσω μαζεύοντας τα μαθήματα όπως να ναι, θα μου πουν ότι με θαυμάζουν γιατί πάω ενάντια στο ρεύμα και ότι μπορεί να μη μελέτησα πολύ αλλά έχω αποκτήσει άλλες δεξιότητες και ικανότητες, πχ αγαπάω τα παιδιά και το περιβάλλον και τη μουσική και καταλαβαίνω τους άλλους. Αν τους πω ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, ότι τώρα θέλω να λιώσω μπροστά στο pc βλέποντας ταινίες θα μου πουν ότι είμαι αρτιστική. Αν τους πω ότι δεν είμαι αρτιστική και ότι η δασκάλα της μουσικής δεν μπορούσε να μιλήσει από τις φωνές επειδή πήγαινα 5 χρόνια αδιάβαστη θα μου πουν ότι εγώ δε χρειαζόταν να διαβάζω γιατί ήμουν πανέξυπνη (βασικά μπορεί αν ήμουν και ο μότσαρτ ποτέ δεν ξέρεις!) και ότι ήταν μεγάλο κρίμα που έπρεπε να μελετώ μουσική επειδή το ήθελαν οι γονείς μου. Αν πω ότι δε φταίνε πάντα οι γονείς θα πουν ότι είμαι ώριμη. Αν πω ότι οι γονείς τα κάνουν όλα σκατά κι ότι αν ο ήλιος βγει ποτέ από τη δύση θα φταίνε αυτοί θα πουν ότι έχω πάρει χαμπάρι πως λειτουργούν οι οικογένειες οπότε είμαι πάλι πανέξυπνη.

Και αν πω ότι θα κόψω τις φλέβες μου στις έξι το πρωί με όλα αυτά θα μου πουν ότι είμαι ποιητική και πολύ ανθρώπινη. Και αν εκραγώ και παώ έξω να γίνω πίτα θα πουν ότι είμαι ένα κορίτσι που εκρήγνυται και γίνεται πίτα και είναι πολύ κουλ να συναντάς κορίτσια ροκ σταρ στη Πετρούπολη. Και αν ζητήσω τώρα συγγνώμη που τους ειρωνεύομαι ενώ εκείνοι με στηρίζουν, και ακόμα και ένα κωλόπαιδο όπως εγώ αυτή τη στιγμή, χρειάζεται στήριγμα, θα μου πουν ότι έχω πάντα συναίσθηση του τι κάνω λάθος και ζητάω πάντα συγγνώμη και ότι μου συγχωρείται έτσι πιεσμένη που είμαι.

Οπότε ναι είμαι πολύ καλή αλλά καταλήγουμε σε αδιέξοδο. Και αναρωτιέμαι αν θα γράψει κανένας από κάτω ότι είμαι παράξενη και ότι πρέπει να αφήσω τις μαλακίες και να μελετήσω γιατί κάπως πρέπει να ζήσουμε σ αυτή τη ζωή. Εγώ ήθελα μόνο να γράψω στο blog για το Σήφη Σηφάκη από τη Γκρενόμπλ (…) που πήρε το Turing award, ωραία πράγματα δηλαδή!!!! Αλλά καμιά φορά αυτό σπίτι με πλακώνει και παθαίνω μια στεναχώρια πολύ μεγάλη… Ειδικά όταν προσπαθώ να γράφω εξετάσεις και να τις περνάω. Και να κάνω και άλλα πράγματα παράλληλα, στη ζωή συνηθίζεται απ’ όσο έμαθα από μικρή, να περπατάς, να μιλάς, να αναπνέεις, να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι, να συλλογίζεσαι πάνω στο αν αυτά που κάνεις είναι καλά ή όχι. Μα τα φαντάσματα που κατοικούν εδώ καμιά φορά, και πίνουν νερό στη κουζίνα και βλέπουν τηλεόραση συνέχεια δεν το καταλαβαίνουν ότι δεν πάει άλλο και αυτή η εφηβεία αναρωτιέμαι….

Θα τελειώσει ποτέ?

ΥΓ. Ζητώ συγγνώμη από τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται πραγματικά που μιλάω για αυτά για τα οποία εκείνοι θα πλήρωναν. Αλλά δε ζητάω συγγνώμη από αυτούς που λένε ότι δε δικαιούμαστε να έχουμε προβλήματα και ειδικά χαζά προβλήματα και έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους ηλίθιους.

Advertisements

4 responses »

  1. όμορφο το ποστ σου…!
    δεν ξέρω αν τελικά δικαιούμαστε να έχουμε προβλήματα…το μόνο που ξέρω είναι ότι προσωπικά απαιτώ να έχω προβλήματα για να ανακαλύπτω στα μικρά καθημερινά και ενίοτε για πολλούς ανούσια πράγματα όλη την ουσία της ζωής!!!
    μια μπορντώ καλημέρα απο το ανεμοδαρμένο νησί του Ηλιου…

  2. δεν έχω διαβάσει και πολλά post εδώ πέρα αλλά μπορώ να πω αυτό: πολύ θλιμμένο post για τη Φωτεινούλα που εγώ ξέρω. τι έχεις πάθει; σταμάτα να σκέφτεσαι με αυτό το τρόπο. εγώ δε βλέπω κανένα αδιέξοδο :) just keep on living as you want

    ps. η τελευταία φωτογραφία είναι πολύ καλή

  3. @anypopti
    μια λευκή καλημέρα από Αθήνα!

    @martini
    Mε συγκίνησες ρε συ, τελικά κάνεις καλό tracert στις σκέψεις μου ;-) thanks!

    @stavros

    αααα….. μη μου το χαλάς!!! εχω πάθει μια οξεία κρίση σκέψης και βαθιάς φιλοσοφίας της ζωής …. :-) έλα, καθόλου θλιμμένο…. κανένα αδιέξοδο, κουβέντα να γίνεται :-)

    just keep on living as you want too aaaand…..
    εκείνες τις γέφυρες θα τις περπατήσουμε ξανά καμιά φορά ή όχι?? άντε! :-) :-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s