Monthly Archives: Μαρτίου 2008

I tuoi fiori

Standard

Έκανα ένα διάλειμμα απ’ το διάβασμα.

Advertisements

22 years

Standard

E,για τη χθεσινή μέρα που ευθύνεται για αυτήν που γράφει σ αυτό το μπλογκ….. θα ποστάρω αυτο! Μ αρέσει η εικονίτσα γιατί έχει μέσα και το φου!

Χρόνια πολλά ρε εαυτέ! Σ αγαπάω και δημοσίως! ;)

Μου τη δίνει όταν…

Standard

Moυ τη δίνει όταν:

άνθρωποι που δεν ξέρουν από πληροφορική και υπολογιστές, και δεν εννοώ να ξέρουν να κάνουν copy paste αλλά να έχουν διαβάσει έστω και ένα άρθρο για την πληροφορία, έστω και ένα, να μου λένε ότι η επιστήμη μου είναι κάτι ψυχρό, βαρετό και άχρηστο και δε χρησιμεύει στον άνθρωπο.

αντιστρόφως. μου τη δίνουν μηχανικοί και τεχνοκράτες που επειδή ξέρουν να δουλεύουν μια στροβιλομηχανή, μου λένε αμπελοφιλοσοφίες για την αγάπη και το νόημα της ζωής και την εκπαίδευση και δε σηκώνουν και άλλη άποψη γιατί σπούδασαν ε μι πι. Χωρίς να έχουν ανοίξει έστω και ένα βιβλίο των κλασσικών για την αγάπη, χωρίς να έχουν διαβάσει έστω και ένα ποίημα, χωρίς να έχουν ξεστραβωθεί να ψάξουν τι είναι εκπαίδευση.

μου τη δίνουν οι antisocial τραμπούκοι, οι φασίστες, οι ψευτοαναρχικοί, τα κομματόσκυλα, οι «μάγκες», οι λεφτάδες και οι λοιποί καραγκιόζηδες που νομίζουν ότι επειδή έχουν μια δήθεν ιδεολογία, φοράνε την τελευταία λέξη της μόδας, έχουν το καλύτερο αμάξι και την καλύτεροι χαζογκόμενα ή χαζογκόμενο, μπορούν να κοροιδεύουν άλλους ανθρώπους και να τους τρομοκρατούν για τη διαφορετικότητα τους.

μου τη δίνουν εκείνοι οι συμφοιτητές μου που ζήτησαν να μας μάθουν στη σχολή την έκδοση java 1.2.5.3.6…. επειδή «παίζει» στην αγορά, αντί να ζητήσουν να μας κάνουν μάθημα σαν να είμαστε άνθρωποι και όχι ντουλάπια. δε μας σέβεται κανείς, κι εμείς ονειρευόμαστε να ανεβαίνουμε με mercedes στο κολωνάκι….

μου τη δίνει ο καθηγητής που δε μου απαντάει ποτέ στα mail λες και δεν είναι υποχρέωση του. εκείνος που δε σηκώνει τα τηλέφωνα. εκείνος που βάζει τεράστιες εργασίες αντί να διδάξει. εκείνος που κόβει το 95% των φοιτητών. εκείνος που νομίζει ότι με το να μου δείχνει βαριεστημένος διαφάνειες με χρωματάκια θα με πείσει ότι είναι καθηγητής. και που κάνει μάθημα λες και είναι στο καφενείο και τα μαζεύει μετά στις δουλίτσες του για να χτίσει σπίτι στη θάλασσα να τον φυσάει το αεράκι τα καλοκαίρια γιατί τον κουράσαμε βρε παιδιά!

μου τη δίνει το κράτος που δε στέλνει τους παραπάνω κυρίους στα χωριά τους.

μου τη δίνει η παιδαγωγός (με πτυχίο) που μπερδεύει τον piaget με το σφακιανάκη και έλεγε μέσα σε τάξη με αναλογία αλβανών ελλήνων 50-50 «οι αλβανοί είναι κλέφτες και βρωμιάρηδες και πρέπει να τους διώξουμε». Που στην ερώτηση αλβανού, «γιατί κυρία?» απαντούσε «γιατί έτσι λέω εγώ». Που όταν της είπα ότι οι μαθητές της παίζουν ξύλο τα απογεύματα και έχουν ρατσιστικά αισθήματα μου είπε «όταν γίνεις εσύ δασκάλα να τους σώσεις, εγώ χέστηκα». Γι΄αυτό σου είπα ότι θα γίνεις σερβιτόρα… και γι’αυτό έγινες. (edit: εγώ δεν έχω τίποτα με τις σερβιτόρες. εσύ είχες.)

μου τη δίνουν οι γεννημένοι διευθυντές.

μου τη δίνει ο εαυτός μου όταν κάνει πράγματα που δεν εγκρίνει στους άλλους.

μου τη δίνουν οι άντρες οδηγοί που κάνουν ότι γουστάρουν στους δρόμους και κατηγορούν τις γυναίκες οδηγούς. ρε άντε στο γήπεδο, να καθαρίσουν οι δρόμοι :P

μου τη δίνουν οι γονείς που χτυπάνε τα παιδιά τους. .πιάνουν κόκκινο ακόμα και στην πιο επιεική κλίμακα ηλιθιότητας.

μου τη δίνουν οι γονείς που δεν είναι μάγκες.

μου τη δίνουν αυτοί που σπρώχνουν στο μετρό για να μπουν.

γενικά αυτοί που σπρώχνουν όπου μαζεύονται πολλά μέλη του ανθρώπινου είδους. θα φύγει καμιά τσάντα καμιά ώρα… :-)

αυτά.

μου τη δίνουν πολλά γενικώς… είμαι τσαντισμένο νιάτο coby…. :-) thanx για την πρόσκλησηηηη! ;-)

‘Οπως λέει και ο adamo… αν τα παραπάνω σας χαρακτηρίζουν, είναι δικό σας πρόβλημα. Αλλά εγώ σας το λέω…. είναι μεγάλο. Πάσα στην anypopti!

Κάπως σαν το Βέγγο…

Standard

Έδινα χθες ένα μάθημα στην σχολή, βάσεις δεδομένων (τα προχωρημένα, τα άλλα τα περάσαμε πέρυσι… ). Και δεν είχα διαβάσει και πολύ και στεναχωριόμουνα, αλλά τι να γίνει , έτσι είναι αυτά. Ήθελα να πάρω 10 γιατί είναι ωραίο μάθημα αυτό, οργανωμένο, κατανοητό, ένιωσα κάπως φοιτήτρια με αυτό το μάθημα φέτος ρε παιδί μου. Πολύ ξηρασία σ’ αυτή τη σχόλή…. Αλλά είχα ρίξει ένα διάβασμα…. ουουου…. ανεμιστήρας κανονικός. :-) Τέλοσπάντων, δεν μου πήγαινε η καρδιά να μην πάω κι έτσι ξεκίνησα. Να ξεκινάτε γενικώς, κι εγώ μαζί δηλαδή! Εμ, δεν πάει το βουνό στο Μωάμεθ…. ψέμματα λέει το παραμύθι!

Όπως πήγαινα λοιπόν και σκεφτόμουν, γιατί τα κάνω λίγο μισά τα πράγματα σ αυτήν την εξεταστική ρε γα-μώ-το, κάπου εκεί κατά τις 5 και κάτι…. ντουπ!! Σταματάει το μετρό! Βγήκε και η συμπαθητική φωνή-ευγενικό ρομπότ της κοπέλας που ανακοίνωνε: ο συρμός θα πάει μέχρι το Μεταξουργείο. Ωραία, είπα αμέσως, θα πάω για καφέ, εγώ θέλω πολύυυυυυ να γράψω αλλά… τι να κάνω, δε φταίω εγώ. Κλασσική αντίδραση του «την κάνω, μην με είδατε«. Έτσι είναι, αν φοβάσαι κάτι εύχεσαι να γίνει κάτι για να το χάσεις, βέβαια τις περισσότερες φορές μπορείς να το κάνεις, τι να λέμε τώρα? Γνωστά αυτα…

Και έρχονται λοιπόν δύο ηλικιωμένοι κύριοι, εκεί όπως τα είχα χάσει και λίγο, γιατί μια ήθελα να πάω αλλά πώς, μια ήθελα να φύγω, και μου λένε (θα με είδαν σκεφτική, ξέρω γω?): πού πας? Κατεχάκη, είπα. Ωραία, μου είπε ο ένας, θα μας οδηγήσω εγώ και τους τρεις από Μεταξουργείο Μοναστηράκι! Εγώ ιδέα δεν είχα που είναι το Μεταξουργείο, μα φορά είχα ξαναπάει, αλλά δε με πείραζε! Ξεκινήσαμε λοιπόν και λαχανιάζοντας και τρέχοντας αρχίσαμε να οργώνουμε την Αθήνα. :-) Βέβαια πηγαίναμε καλά γιατί ο κύριος Νίκος τον ήξερε το δρόμο. Όχι σαν εμένα, νέος άνθρωπος και δεν ξέρω την πόλη μου!

Και είδα λοιπόν την Αθήνα, και περιοχές που δεν ήξερα, με άλλο μάτι ρε παιδιά! Ωραίους δρόμους έχουμε εδώ και ωραία ατμόσφαιρα και ωραίους ανθρώπους, μόνο που δεν το ξέρουμε. Και τι άκουσα! Τι ιστορίες για τους πρόσφυγες που ήρθαν εδώ και τι τραγούδια έλεγαν οι Έλληνες στην Γερμανία, τραγουδάγαμε, ωραία πράγματα δηλαδή! Και σαν φτάσαμε πλατεία Κουμουνδούρου, με ρωτάει ο ένας απ’ τους δύο, ο κύριος Γιώργος: ποια πλατεία είναι αυτή? Κουμουνδούρου, λέω εγώ. Πω πω, λέει, έχω να έρθω εδώ από το 69!Και έτσι όπως τρέχαμε μου πέρασε και ο φόβος και όλα!

Έτσι τελικά φτάσαμε Σύνταγμα με τα πόδια μετά από κανά μισάωρο και πήραμε από εκεί το μετρό. Ο κύριος Γιώργος μου χάρισε και κάτι τυρόπιτες (θα ταν 7-8) :) ‘Εφτασα στην εξέταση κάπου 40 λεπτά αργοπορημένη αλλά ο βοηθός ήταν πολύ καλός και με άφησε να δώσω, και ο καθηγητής μας το επέτρεψε, κι έτσι έδωσα! Βέβαια δεν τα ήξερα και όλα, έγραψα και κατι βλακείες εκεί πέρα αλλά τι κι αν δεν ήταν 10, ένα 5 πρέπει να ήταν. Ααααν όμως δεν είχα πάει καθόλου, κι ααααααν απ’ το Μεταξουργείο είχα πάρει απογοητευμένη το μετρό προς τα πίσω, όπως έκανα κάποτε… γκουχ γκουχ…, δεν θα ήταν καν 5 και ακόμα κι αν δεν ήταν ούτε θα τα είχα δει αυτά που είδα ούτε θα τα είχα ακούσει αυτά που άκουσα…!

Οπότε, ως καλός Μωάμεθ που είμαι, λέω να προσπαθήσω να πηγαίνω πιο πολύ εγώ στα βουνά μου… :)

Και μιας και το φερε η κουβέντα, πάρτε κάτι ωραία βουνά τώρα: :-)

ΥΓ. Το διπλανό μου στην εξέταση δεν τον ήξερα και ντρεπόμουν, έλεγα… φτου ρε γαμώτο, λες να τον πειράζουν αυτες οι τυρόπιτες? Αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά και να τις πετάξω…! Άλλο που δεν τις έφαγα τελικά :-)

The Berlin Era

Standard

David Bowie & Iggy Pop

To 1976 o ακραίος μα μάλλον ευαίσθητος Iggy, και καθώς οι Stooges τα είχαν σπάσει για δεύτερη φορά, δεν μπορούσε να πολεμήσει την κοκαίνη και απ’ ότι φαίνεται είπε να κάνει κάτι γι’αυτό. Μπήκε λοιπόν σε ένα κέντρο για να ξεκόψει. Ο μόνος του επισκέπτης εκει ήταν ο Bowie. Αν ήμουν εγώ θα με άγγιζε αυτό. Κάποια στιγμή ο Βowie τον πήρε μαζί του για παρέα στην περιοδεία του Station to Station και αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Iggy Pop βρέθηκε απέναντι από μια πραγματικά μεγάλη περιοδεία. Εντυπωσιάστηκε και άρχισε να θαυμάζει τον Bowie.

Το 1976 ο David ήταν σε μια παρόμοια κατάσταση με τον Iggy ως προς την κοκαίνη, ίσως λίγο καλύτερη. Είχε μια τάση να βαριέται τα μέρη όπου ζούσε και μετά από κάποιο διάστημα σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες αποφάσισε να μεταφερθεί στη Γερμανία όπου τα νέα μουσικά ρεύματα φαινόντουσαν πολύ ενδιαφέροντα. Εννοείται ότι θα έπρεπε να κάνει κι αυτός κάτι για τους εθισμούς του.Παρά την τεράστια επιτυχία του στην Αμερική πήγε και βρήκε τον Ιggy και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο.

H ιστορία μας αρχίζει εδώ…

Μιας και αποφάσισαν να το πάνε μαζί, έπιασαν ένα μεγαλούτσικο διαμέρισμα σε ένα εξαιρετικά παλιό κτίριο κάπου στο Schöneberg. O David σε μια μάλλον παράξενη στιγμή έβαψε όλους τους τοίχους σε όλα τα δωμάτια μαύρους. Η κοκαίνη ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα του αλλά κάπου εκεί ξεκίνησε η προσωπική του αποτοξίνωση με έναν μάλλον περίεργο και έμμεσο τρόπο….

O David αποφάσισε να βοηθήσει τον Iggy να απομακρυνθεί από την κοκαίνη και τα ναρκωτικά. Τον στήριξε αφιερώνοντας την προσοχή του εξίσου σ’ εκείνον όσο και στον εαυτό του. Επίσης αποφάσισε να τον βοηθήσει μετά τη διάλυση των Stooges, γράφωντας μαζί του τους δίσκους The Idiot και Lust For Life και παίζοντας σε αυτούς. Με αφορμή τους δύο αυτούς δίσκους ο Iggy υπογράφει με την RCA ένα συμβόλαιο τριών άλμπουμ. Κάπου εκεί ξεκινάει η σόλο καριέρα του Iggy Pop και η πιο σημαντική περίοδος στην πορεία του David Bowie που τον απογείωσε ως έναν καλλιτέχνη της πόλης.

Το Βερολίνο ενθουσίαζε τον Bowie. «Ότι νιώθω για ένα μέρος βγαίνει στη μουσική», είχε πει. Εκεί ενδιαφέρθηκε και για άλλες μορφές τέχνης. Μαζί με τον Ιggy γύρισαν οι δυο τους την πόλη απ’ άκρη σ’ άκρη τα 3 και κάτι χρόνια που έζησαν μαζί εκεί. Τα μουσικά ρεύματα έβρισκαν διέξοδο στα μπαρ όπου σύχναζαν οι δυό του. Οι ρυθμοί της πόλης φαίνεται πως τους γοήτευαν και ο Bowie εμπνευσμένος από αυτούς έγραψε τους δίσκους Low (με τον iggy να κάνει back vocals) και «Heroes». Tο τελευταίο ομώνυμο κομμάτι μιλάει για την ιστορία ενός ερωτευμένου ζευγαριού που συναντιέται στον τοίχο του Βερολίνου. Αν και πολλοί πιστεύουν ότι αναφέρεται στον ίδιο τον David και τον Iggy η δική μου αίσθηση είναι ότι οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι σε κάποια σημεία από τη φιλία τους αλλά νομίζω πως οι δυο τους δεν είχαν κάποιου άλλου είδους σχέση.

Βέβαια αυτά δεν έχουν σημασία, καθώς τα χρόνια περνούν. Ο Bowie συναντά πολλούς ανθρώπους όπως ο Brian Eno, o Tony Visconti, o Marc Bolan και ο Bing Crosby με τον οποίο ηχογραφεί μια διασκευή του Little Drummer Boy η οποία μερικά χρόνια αργότερα θα σπάσει ρεκόρ. Ο Ιggy δεν φαίνεται να ήταν το ίδιο δραστήριος. Το 1979 o Bowie ηχογραφεί τον δίσκο Lodger με τον οποίο κλείνει τη λεγόμενη Τριλογία του Βερολίνου, ή τρίπτυχο όπως την λέει ο ίδιος. Το 1978 o Pop ηχογραφεί τον τελευταίο του δίσκο με την RCA τον TV eye. O Iggy λέει ότι δεν ήταν ευχαριστημένος από την εταιρεία και ότι το έκανε απλά και μόνο για να κλείσει το συμβόλαιο. Για πολλούς είναι από τους καλύτερους live δίσκους του.

Το 1979 ο David και ο Ιggy χωρίζουν. Ο Iggy υπογράφει με μια άλλη εταιρεία και ηχογραφεί το New Values το οποίο προιδεάζει για μια επανένωση των Stooges. Ο Bowie ξεκινάει μια καριέρα αστραφτερή πέρα από την urban λογική στην οποία κινούταν. Οι δυο τους θα ξανασυνατηθούν αρκετές φορές πχ όταν ο Bowie θα ηχογραφήσει κομμάτια όπως το China Girl και το Tonight, που είχε γράψει για τους δίσκους του Iggy στο Βερολίνο.

Και κάπου εκεί και με αφορμή το China Girl o David θα πει, «παρακίνησα το φίλο μου Iggy να ηχογραφήσει το China Girl για να τον βοηθήσω οικονομικά, τον θαύμαζα βλέπεις… «. O Bowie το έχει κάνει αυτό και με άλλους.

Διαβάζοντας την όλη ιστορία σκέφτομαι τρία πράγματα. Μου φαίνεται πως ο Ιggy ήταν ένα μικρό παιδί, κρεμασμένο από την εξάρτηση του, κοντά στο θάνατο και ο Bowie ήταν ένα ίνδαλμα, η τύχη που δέχτηκε να μείνει κοντά του. Απ’ την άλλη μου φαίνεται ότι o Bowie αγάπησε την ακραία και εύθραυστη μορφή του Iggy και μάλλον στις φιλίες έτσι είναι τελικά. Ο λαμπερός άνθρωπος είναι εκείνος που θαυμάζει το εύθραυστο και απογοητευμένο φίλο και όχι το αντίθετο.

Αυτό που μου έχει μείνει να αναρωτιέμαι είναι, γιατί άνθρωποι που περπατώντας στους βρώμικους δρόμους είναι σαν να περπατούν στον ουρανό και τα έχουν όλα, παρ’ όλα αυτά πέφτουν στις σκόνες? Ίσως δεν αρκεί να τα έχεις «όλα» αν δεν έχεις «αυτό το κάτι που το λένε…» Βέβαια δεν είναι οι πιο καθαροί άνθρωποι του κόσμου, ούτε και πιστεύει κανείς ότι αποχαιρέτησαν τότε τα ναρκωτικά.

Όπως και να χει όμως, η ιστορία αυτών των δύο αγαπημένων μου τραγουδιστών με συγκινεί. Και έχω μια παράξενη βεβαιότητα, ότι αν τότε δεν είχαν κάνει όσα έκαναν, εγώ δε θα έβλεπα πριν τρία χρόνια τον Iggy Pop να τραγουδάει δέκα βήματα πέρα από το σπίτι μου. Με κάποιο τρόπο τα κατάφεραν. Νομίζω ότι τα κατάφεραν γιατί διάλεξαν να τα κάνουν έτσι τα πράγματα, έτσι όπως τους πήγε η διαίσθησή τους.

Ήταν υπόθεση των δυο τους.

I know that you have got the time
Coz anything I want, you do
You’ll take a ride through the strangers
Who don’t understand how to feel
In the death car, we’re alive

(το τραγουδάκι είναι Iggy Pop και Goran Bregovic, βλέπε και soundtarck του Arizona dream…. μα όταν το ακούω τους φαντάζομαι να περπατάνε γελώντας και να σπρώχνονται κάπου στο Βερολινο… :)) και τώρα ναι, θέλω να διαβάσω τι έγραψε σήμερα ο Μιχάλης.

Ένα όπλο και γρήγορα

Standard

This kid is a hero. And one day he will be a man. Not an animal.

Δεν θέλω να υπάρχει εδώ. Πηγαίντε και δείτε το. Διαβάστε και τι λέει ο καλλιτέχνης στα δεξιά.

Πόσοι τέτοιοι μαλάκες υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο? Μερικές φορές με πιάνω να σκέφτομαι ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να τους εξολοθρεύσουμε όλους ταυτοχρόνως και να μη μείνει ούτε η σκόνη τους.

Ώρες ώρες σιχαίνομαι μερικούς «ανθρώπους». Ευτυχώς υπάρχουν και οι Άλλοι.

Ax και να μπορούσα….

Standard

Διάβασα πριν από 40 λεπτά (νομίζω :) ) στο λαχανάκι για το ποδήλατο.Και ντουπ…….. έπεσε σε ευαίσθητο σημείο. Γιατί εγώ, εγώ λέω, δεν ξέρω να κάνω ποδήλατο! Εγώ ούτε πατίνι δεν ξέρω! Βασικά καμιά φορά αναρωτιέμαι αν ξέρω να περπατάω κιόλας αφού όταν περπατάω μου λένε ότι παραπατάω, σκοντάφτω και πέφτω πάνω στο διπλανό μου! Αλλά έτσι είμαι εγώ! Μαγνητίζομαι! Χεχε :-)

Είπα λοιπόν, εδώ έχω το μπλογκ για τους φίλους, να διαβάζουν και να ξέρουν, για να έχουν ένα νου όταν θα μου πουν αύριο μεθάυριο πχ…… δεν πιάνεις πέντε έξι ποτήρια να πιούμε καμιά μπύρα?…. λέω να γράψω τι ΔΕΝ μπορώ να κάνω και ίσως να θελα… ή τι θα ήθελα να είμαι ή τι θα ήθελα να αλλάξω κτλ κτλ

Όπως έγινε αντιληπτό, εγώ δεν μπορώ να φέρω πέντε έξι ποτήρια από την κουζίνα για να πιούμε μπύρες! Γιατί θα τα σπάσω! Πού είναι το περίεργο? Αμ, μου τα κάνεις τα ποτήρια γυάλινα, τσιγκουνέυεσαι και το γυαλί, αμ μου φωνάζεις που τα σπάω! Και πάντα κάτι έσπαγα, στο επίσημο τραπέζι σημαντικών προσώπων πάντα λέρωνα το τραπεζομάντιλο με σάλτσα ή έχυνα το ποτήρι με το κρασί ή μου έπεφτε το πηρούνι κάτω κι εγώ χαμογέλαγα και όλοι έλεγαν ομόφωνα….. Φωτεινη…. Και δε συγχωρώ τον μπαμπά μου που κάθε φορά που βάζω γάλα μου λέει, πρόσεχεεεεεεεεε και τότε ακριβώς το χύνω! Αφού λειτουργεί αντανακλαστικά το χέρι μου!

Δεν μπορώ να στρίψω το αυτοκίνητο στη στροφή αν υπάρχει κάδος, κολώνα, σήμα (σσσσσσ……. μη με καρφώσετε θα φάω 2 χρόνια :-) ) στον ορίζοντα! Αν υπάρχει άνθρωπος κοκαλώνω μέχρι να φύγει. Μια φορά πέρναγαν κάτι παιδιά που πήγαιναν εκδρομή και τα σταμάτησαν οι δάσκαλοι για να στρίψω κι εγώ δεν έστριβα και φωνάζει ο δάσκαλος, που τον είχα κι εγώ στο δημοτικο (ρόμπα έγινα), καλά ηλίθια είσαι κοπέλα μου? Κι εγώ είπα ναι, τι να λεγα δηλαδή? Καλά αυτό το πρόβλημα που δεν μπορώ να υπολογίσω τις στροφές το έχω γιατί είμαι πολύ καλή μηχανικός! Οπότε δεν με πειράζει….. ίσα ίσα είμαι περήφανη….. εντάξει….. είναι κατανοητό!

Θα θέλα μια φορά να μπω μέσα σε ένα κλαμπ και να είμαι η πιο ψηλή και να τους βλέπω όλους από πάνω! Αλλά αυτό θα γίνει δηλαδή καθώς όταν μεγαλώσω θα είμαι 1.80 οπότε δεν υπάρχει άγχος….. :P

Θα ήθελα έτσι μια φορά να είχε πει ο βοηθός, έλα ρυθμίστε μου τον παλμογράφο, και να τον είχα πιάσει εγώ τον παλμογράφο και να του είχα αλλάξει τα φώτα! (καλά αυτό το έκανα αλλά με άλλη έννοια)! Να ανάψουν εκεί τα φωτάκια, να βγουν τα τέλεια ημίτονα (από τη δική μου πλακέτα εννοείται, χιχι!), κλίμακες τέλειες, να αστράφτει το probe καλώδιο απ’ τη χαρά του, τι ωραία! Ή να πω, η πολυπλοκότητα είναι nlogn γιατί είμαι θεά και επικοινωνώ με το δέυτερο δορυφόρο του κρόνου τηλεπαθητικά κι έτσι μου ρχονται εμένα οι πολυπλοκότητες! Τι θες τώρα? Ή να είχα διαβάσει πιο παλιά για να είχε η μελέτη τώρα ποιότητα και όχι ποσότητα!

Αχ και να μπορούσα να ζωγραφίσω ένα πορτραίτο! Μπορώ να ζωγραφίσω δύο βουνά με έναν ήλιο στη μέση αλλά δεν πιάνεται ε? :) Επίσης θα ήθελα να μπορούσα να παίζω οποιδήποτε μουσικό όργανο όπως οι πολλοί ταλαντούχοι μουσικοί που παίζουν ότι βρεθεί μπροστά τους. Αλλά αυτό και πάλι δεν ξέρω αν θα το θελα πολύ γιατί βαριέμαι λίγο…

Θα ήθελα να μη θύμωνα ή μάλλον τις σπάνιες φορές που θυμώνω να μπορούσα να μην τα παίρνω τόοοοοσο πολύ και να τρομοκρατώ τον κόσμο :) Θα ήθελα πολύ να μην είχα χάσει πολλούς από τους φίλους που είχα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου! Να μπορούσα να τους συναντήσω πάλι και να κάνουμε διάφορα μαζί!

Αχ και να μπορούσα να μεταφερθώ τηλεπαθητικά όπου θέλω και να μην έκανα χρυσές τις αεροπορικές! Θα μου πεις, ο Ίκαρος το έφαγε το κεφάλι του! Και να μπορούσα να σκοτώνω τους κακούς στο pc τρώγοντας πίτσα ταυτοχρόνως!

Και τέλος μακάρι να μπορούσα να ζήσω σε ένα τακτοποιημένο χώρο! Αλλά αλήθεια σας λέω, ΔΕΝ μπορώ ζήσω σε τακτοποιημένο χώρο! Ούτε να τακτοποιήσω μπορώ γιατί ΔΕΝ ξέρω πως τακτοποιούν! Όταν φτάνει η κατάσταση στο αμήν ανοίγω τα συρτάρια και τις ντουλάπες και τα πετάω όλα μέσα… Αλλά την τελευταία φορά που ένας καλεσμένος μας άνοιξε τη ντουλάπα για να δει πως έχει φτιάξει ο μπαμπας μου τους μεντεσέδες…., το είπα! Θα μάθω να τακτοποιώ! (κάποτε)

Επίσης αχ και να μπορούσα να παχύνω αλλά τα τελευταία 8 χρόνια δεν έχω πάρει ούτε ένα κιλό. Και τέλος μακάρι να μπορούσα να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν γραφτεί και ίσως να δώ και όλες τις ταινίες! Αλλά τα βιβλία πιο πολύ!

Τώρα από αυτά κάποια γίνονται και κάποια όχι…. Σίγουρα το 1.80 που θα γίνω είναι στην πρώτη κατηγορία… χιχι

Και επειδή αυτή τη στιγμή έχω θυμώσει γιατί η αδερφή μου με κοροιδέυει που θέλω να ψηλώσω για να με κοιτάνε στα κλαμπ, ενώ στο προηγούμενο ποστ τα σνόμπαρα αυτά :-) κι επειδή με προκαλεί ότι κολώνω να γράψω….. «αχ και να είχα το σημείο τζι»….. ε θα το πω λοιπόν!

Μακάρι να είχα κι εγώ ένα σημείο τζι….! Γιατί εγώ ζω ένα δράμα! Έχω τέσσερα σημεία τζι και δε με θέλουν καθόλου τα αγόρια :( Είναι άδικο! Ένας Ινδός γιατρός με μια ελιά στη μύτη, που είχε πολεμήσει και στον πόλεμο των εσκιμώων με τους πιγκουίνους (όταν οι πιγκουίνοι απαίτησαν να είναι τα ιγκλού ασπρόμαυρα για να μην τους χαλάνε την αισθητική), είχε πει ότι έχω μεγάλο πρόβλημα και ίσως μάλιστα να είμαι απόγονος εξωγήινων από τον Άρη που διασταυρώθηκαν με το δράκο του Κόμοντο (άσχετο αλλά μου ήρθε τώρα χαχαχαχα)!

Αυτά τα λίγα λοιπόν με βασανίζουν! Και αυτό το κάνω αμέσως παιχνίδι, και…. martini, adamo, laxanaki, plagal και gsid (πολύ θα ήθελα να ξέρω τι θα ήθελες εσύ να μπορούσες να κάνεις χεχε) σας προσκαλώ να γράψετε τα διάφορα τρελά ή χαζά που θα θέλατε να κάνετε και δεν μπορείτε ή προσπαθείτε, ή πράγματα που κάνετε λάθος και γκάφες και άλλα τέτοια A ναι! Και την petitebeure που είναι καινούργια και τα λέει και ωραία :)

Πάω τώρα να παίξω λίγο μπάσκετ γιατί…. συν Αθηνά και χείρα κίνει (έτσι γράφεται? τέλοσπάντων, θα ήθελα να ήξερα και αρχαία :-) )

Arrivederci!