Το ρολόι που σταμάτησε στις εφτά

Standard

Σ’ έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό ρολόι που δε δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν πάντοτε την ίδια ώρα: εφτά ακριβώς.

Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ’έναν ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στη διάρκεια της μέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το παλίο ρολόι μοιάζει να ανασταίνεται από τις στάχτες του σαν το φοίνικα.

Όταν όλα τα ρολόγια της πόλης μέσα στην τρελή τους πορεία δείχνουν εφτά, όταν όλοι οι κούκοι και τα μηχανικά γκονγκ σημάνουν εφτά φορές, το παλιό ρολόι της κάμαρας μου δείχνει να παίρνει ζωή. Δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ, το ρολόι μου νιώθει σε απόλυτη αρμονία με το υπόλοιπο σύμπαν.

Αν κάποιος κοίταζε το ρολόι εκείνες τις δύο στιγμές θα έλεγε ότι λειτουργεί στην εντέλεια… Μόλις, όμως, περάσει εκείνη η στιγμή, όταν όλα τα ρολόγια πάψουν να σημαίνουν και οι δείκτες τους συνεχίσουν το μονότονο δρόμο τους, το παλιό μου ρολόι χάνει το βηαμτισμό του και παραμένει πιστό σ’εκείνη την ώρα που κάποτε σταμάτησε.

Εγώ αγαπώ αυτό το ρολόι. Κι όσο περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο περισσότερο το αγαπώ. Γιατί νιώθω ότι ολοένα και περισσότερο του μοιάζω.

Είμαι κι εγώ σταματημένος σε μια στιγμή. Κι εγώ νιώθω καρφωμένος και ακίνητος. Κι εγώ είμαι, κατά κάποιον τρόπο, ένα άχρηστο διακοσμητικό σ’έναν άδειο τοίχο.

Όμως επίσης απολαμβάνω τις φευγαλέες στιγμές κατά τις οποίες, μυστηριωδώς, έρχεται η ώρα μου.

Εκείνη την ώρα νιώθω ζωντανός. Όλα είναι ξεκάθαρα και ο κόσμος γίνεται υπέροχος. Μπορώ να δημιουργήσω, να ονειρευτώ, να πετάξω, να πω και να αισθανθώ περισσότερα πράγματα εκείνες τις στιγμές απ’ όσα όλον τον υπόλοιπο καιρό. Αυτές οι αρμονικές συγκυρίες επαναλαμβάνονται συχνά, σαν μια αναπόφευκτη αλληλουχία.

Την πρώτη φορά που το ένιωσα προσπάθησα να γαντζωθώ σ’εκείνη τη στιγμή, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να την κάνω να διαρκέσει για πάντα. Δεν έγινε έτσι όμως. Όπως στο φίλο μου, το ρολόι, έτσι κι εμένα μου ξεφέυγει ο χρόνος των άλλων.

… Όταν περάσουν οι στιγμές αυτές, τα υπόλοιπα ρολόγια, που φωλιάζουν σε άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν την πορεία τους, κι εγώ επιστρέφω στο ρουτινιέρικο στατικό μου θάνατο, στη δουλειά μου, στις συζητήσεις του καφενείου, στην ανία μου, που συνηθίζω να αποκαλώ ζωή.

Ξέρω, όμως, ότι η ζωή είναι άλλο πράγμα.

Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που, μολονότι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε το συνοτνισμό μας με το σύμπαν.

Σχεδόν όλος ο κόσμος νομίζει -ο δυστυχής- ότι ζει.

Υπάρχουν μόνο στιγμές πληρότητας, και εκείνοι που δεν το ξέρουν κι επιμένουν να θέλουν να ζουν διαρκώς, θα μείνουν καταδικασμένοι στον γκρίζο και επαναληπτικό βηματισμό της καθημερινότητας.

Γι’αυτό σ’ αγαπώ, παλίό μου ρολόι. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο.

Αυτή είναι η απόδοση ενός υπέροχου διγήματος του Παπίνι από το Χόρχε Μπουκάι. Kαι είναι για σένα καλέ και πολύ αγαπημένε μου φίλε που σήμερα είδα τόση αδικία και εκδίκηση στα μάτια σου (μπορεί και να μην ειναι έτσι). Να ξέρεις ότι αγαπώ βαθιά το παλιό μου ρολόι και δε θα ζήλευα ποτέ, όχι μόνο ένα τέλεια κουρδισμένο ρολόι, μα ακόμη και ένα ρολόι σταματημένο στις έξι. Γιατί εγώ ζωντανεύω στις εφτά. Και αυτό με κάνει ευτυχισμένη.

Advertisements

8 responses »

  1. foteinoula mou polu omorfo to apospasma! etsi einai i zoi…stigmes, lepta kai deuterolepta!!
    kales giortes euxomai! na ksekourasteis kai na peraseis omorfa!

  2. Poly wraia allhgoria :-)

    Vevaia yparxei ena melano shmeio: to pote 8a ginei h wra efta den eksartatai apo sena alla apo trites dynameis, edw o xronos pou kylaei me ton diko tou ry8mo… Egw omws pisteyw oti me ligh eley8erh voulhsh boreis na kouniseis tous deiktes tou roloïou sou gia na xtypaei kai stis 10, stis 11, stis 13:37 h opote allou 8es ;-)

    Ligo Levellers gia telos:

    What a beautiful day
    I’m the king of all time
    And nothing is impossible
    In my all powerful mind

  3. @anypopti
    καλές γιορτές και σε σένα!

    @SozE
    θα με βοηθήσεις λιγάκι ωρολογοποιέ? ….

    @martini
    έλεος! ηλεκτρολόγοι. παντού. σαν μια μάστιγα που εξαπλώνεται, σαν τις ακρίδες έτοιμες να κατασπαράξουν κάθε σοδειά καλλιτεχνικής δημιουργίας. ένας τεράστιος κυκλώνας καλωδίων και τσιπακίων. άκου τι είπε ο απόλυτος δικτυοκεραιομπριζωμένος φοιτητής!
    φτου κακά.
    :D:D:D:D καλές γιορτές ρε φάτσα!

  4. Χαχα!! Με παρεξήγησες!!
    Όταν το ρολόι της ζωής μας έχει σταματήσει στις 7 ή στις 6 ή στις 5.13 αυτό που μένει είναι ακριβώς να αλλάξουμε μπαταρία, να πάρουμε νέες δυνάμεις και να προχωρήσουμε μπροστά και να μην περιοριζόμαστε στις σίγουρες στιγμές όπου όλα φαίνονται να δουλεύουν ρολόι, αλλά να επιδιώξουμε το ρολόι της ζωής να τρέχει όλες τις ώρες……..
    Βέβαια εύκολο να το λέω, ελπίζω να αρχίσω να το εφαρμόζω!!!
    Καλή ανάσταση να χουμε!!!

  5. …η γλυκια και ευαισθητη Φωτεινουλα ….γιαυτο μου αρεσει να σε διαβαζω ,
    καλες γιορτες !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s