Έκοψε η μαγιονέζα

Standard

Λέω να γράψω ένα ποστ για τον χωρισμό γιατί φέτος έχει παραγίνει το κακό. Πολλοί χωρίζουν. Ειδικά το καλοκαίρι. Αν και 1ον, δεν ξέρω πώς χωρίζουν γιατί δεν το έχω κάνει ποτέ πραγματικά έτσι όπως το εννοεί ο πολύς ο κόσμος (καλά δεν θα ξεφύγω, i’ll join the club soon) και 2ον, δεν έχω διαβάσει σχεδόν τίποτα για αυτά τα πράγματα.

Αλλά νομίζω πώς είναι σχετικά απλά. Αν δε σου κάνει κάποιος με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο το παίρνεις απόφαση, περιμένεις μια καλή και ήσυχη στιγμή για να του το εξηγήσεις όσο καλύτερα μπορείς, έτσι ώστε να γίνει η μικρότερη δυνατή ζημιά και για τους δύο, και μετά υπερασπίζεσαι το δικαίωμα σου να μείνεις μόνος. Μετά από καιρό έχεις το δικαίωμα να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση με αυτό το πρόσωπο. Για εμένα τουλάχιστον έτσι είναι. Όλα τα πομπώδη και μελοδραματικά του χωρισμού με αφήνουν αδιάφορη.

Τα πράγματα περιπλέκονται σε ορισμένες περιπτώσεις. Για να γίνουν τα παραπάνω πρέπει αυτός που «χωρίζει» τον άλλον να ξέρει τι του συμβαίνει. Όμως δεν είναι πάντα εύκολο. Θα κάνω λίγη ψυχολογία τωρα : P

Γενικά τείνουμε να δίνουμε στους άλλους άσχημα χαρακτηριστικά που πιστεύουμε πως έχουμε εμείς και ντρεπόμαστε ή νιώθουμε ένοχοι για αυτά (αυτό είναι τελειώς αντιγραφή :)) . Έτσι αν κάποιος νιώθει ένοχος ή είναι θυμωμένος για τον εαυτό του και πιστέυει ότι δεν αξίζει ή ότι ο σύντροφος του θα τον αφήσει, μεταφέρει τα συναισθήματα αυτά στον άλλον ο οποίος γίνεται τώρα ο κακός, ο αδιάφορος, ο σκληρός κτλ κτλ. Έτσι αυτός που «χωρίζει» αποφεύγει να έρθει σε επαφή με τον «κακό του εαυτό» που τον οδηγεί σε κακές συνέπειες. (αυτό εγώ το κάνω συνέχεια, όπως και όλοι μας :))

Και τέλος αν σε μια οποιαδήποτε σχέση κάνεις συνεχείς υποχωρήσεις, καταπατώντας τις βασικές αρχές σου, προκειμένου να κάνεις παρέα με το αγαπητό πρόσωπο, και δεν εκφράζεις ποτέ το θυμό ή τη λύπη σου, θα έρθει ΣΙΓΟΥΡΑ μια στιγμή που θα βρεις την αφορμή για να το κάνεις. Γι’αυτό νομίζω κάποιοι χωρίζουν και όλοι λένε «μα γι’αυτό το χαζό λόγο χώρισαν?». Μια μικρή παρεξήγηση μπορεί να προκαλέσει δυσανάλογα συναισθήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν ταιριάζουν στην κατάσταση. Δεν ανήκουν όμως σε αυτήν την κατάσταση, ανήκουν σε παλιότερες καταστάσεις οι οποίες δεν βρήκαν τότε διέξοδο. (τελικά κάτι έχω διαβάσει, αλλά εντάξει αυτά γνωστά είναι :))

Γενικά λίγος ανθρώπινος διάλογος βοηθάει σε αυτά τα πράγματα. Αλλά ο διάλογος προυποθέτει ότι δέχεσαι να έρθεις σε επαφή και με τις καλές και με τις κακές πλευρές σου, με λίγα λόγια να τα πεις σταράτα. Κατανοώ ότι για κάποιους ανθρώπους αυτό είναι δύσκολο αλλά έχουν τουλάχιστον το δικαίωμα να προσπαθήσουν.

Και μετά τους χωρισμούς, έλα να πάμε όλοι στην Ίο να ξεσαλώσουμε και να ξεχάσουμε τους καημούς μας στα τοπικά κλαμπ. Θα μου πεις, άμα δεν ζήσεις το όνειρο σου τώρα καλοκαιριάτικα πότε θα το κάνεις? Αλλά ο χειμώνας έρχεται. Κι εγώ λέω να κρατήσω κανένα ξύλο για το τζάκι μου.

Advertisements

2 responses »

  1. έτσι είναι όπως τα λες φωτεινούλα! τον ουσιαστικό και αναγκαίο χωρισμό που περιγράφεις πρέπει να τον βλέπουμε σαν απονεύρωση. Μπορεί να πονέσει αλλά μετά όλα οκ!

    χαιρετώ και σιγοντάρω το κέφι των καλοκαιρινών διακοπών σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s