Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2008

Βleak, uncertain, beautiful…

Standard

Tην τελευταία βδομάδα, επειδή είμαι λίγο παράξενα, εξετάσεις, πίεση, άγχος, τρέξιμο, no money κτλ, έχω βρει κάτι για να έχω 20 λεπτά δικά μου μέσα στη μέρα.

Αυτά:

Advertisements

Είσαι σίγουρος ότι ξέρει?

Standard

Κάποτε είχα διαβάσει κάτι. Σε μία τάξη του Τζων Χολτ* είχε συμβεί το εξής που είχε συμβεί πάνω κάτω το ίδιο και σε μένα και τον μικρό μου αδερφό πολύ πρόσφατα. Υπάρχουν άπειρα ανάλογα προβλήματα.

Το πρόβλημα ήταν «διαιρέστε το 6 με το 1/2». Το μεγάλο πρόβλημα στα μαθηματικά ήταν και θα είναι η γλώσσα.

Μια πατέντα της διαίρεσης είναι το «πόσες φορές χωράει το ….. στο …..». Στο συγκεκριμένο παράδειγμα αυτή η στρατηγική είναι ιδιαίτερα κερδοφόρα!! Το 1/2 χωράει στο 6, 12 φορές. Ένα διάγραμμα θα το επιβεβαιώσει γρήγορα!

Στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού γίνεται ξεκάθαρα σαφές ότι το 1/2 είναι το μισό. Εγώ έχω διαπιστώσει μια μικρή εμμονή ως προς αυτό. Eπειδή είναι το πρώτο κλάσμα που προσπαθεί κάποιος να καταλάβει όλοι μας γνωρίζουμε καλύτερα τι είναι το 1/2 σε σχέση με το τι είναι το 1/3 το 3/5 κτλ… Είναι το μισό!! Μάλιστα νομίζω ότι νιώθουμε πιο άνετα αν μας βάλουν να φανταστούμε το 1/4 σε σχέση με το 1/3. Σκέψου ότι έχει να κόψεις μια τούρτα σε 4 ή 8 ή 2 κομμάτια και ότι έχεις να την κόψεις σε 3 ή 5. Το μισό και το μισό του μισού κτλ είναι πολύ πιο έυκολο. Έτσι στο σχολείο πολλά παιδάκια μαθαίνουν απ’έξω ότι το 1/2 είναι το μισό. Αυτό είναι έυκολο με την τούρτα αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν πολλές φορές αυτή την ιδιότητα σε σχέση με τις πράξεις.

Μερικές μαθήτριες στο παράδεγμα που είχα κάποτε διαβάσει και ο αδερφός μου το ίδιο είπαν, «αν διαιρέσεις το 6 στο μισό του, πόσο θα είναι το κάθε μισό?». Όσο χαζό κι αν ακούγεται είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις.

6 : 3 Αν διαιρέσεις το 6 στα τρία πόσο κάνει? 2!

6 : 1/2 Άν διαιρέσεις το έξι στο μισό πόσο κάνει? 3!

Έτσι το αποτέλεσμα είναι 3! Και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αλλάξεις γνώμη! Το πρόβλημα έχει τρία σκέλη. Ένα είναι καθαρά διαδικαστικό. Ενώ το «πόσες φορές χωράει» ισχύει και για ακεραίους και για κλάσματα το «αν διαιρέσεις το ….. στο …..» δεν ισχύει για τα κλάσματα! Αλλά είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσει κανείς αυτή τη διαφορά όταν όλη η διδασκαλία των μαθηματικών στα σχολεία κινείται πάνω σε μεθοδολογίες. Δεύτερο πρόβλημα είναι η κακή χρήση του ρήματος διαιρώ. Το «διαιρέστε ένα ευθύγραμμο τμήμα στα δύο» διαφέρει πολύ από το «βρείτε το μέσο του». Δεν μπορείς να διαιρέσεις ένα ευθύγραμμο τμήμα με τη έννοια που έχει το διαίρεσε το 6 με το 2. Γι αυτό η λέξη αυτή καταλήγει πολλές φορές σε σύγχυση. Και o αλγόριθμος της κλασσικής κάθετης διαίρεση όπου παπαγαλίζεται ένας τυφλοσούρτης κάνει τη διαίρεση ακόμα πιο απρόσιτη και λίγο τρομακτική γεμάτη μυστικά και παγίδες. Παγίδες που πολύ αμφιβάλλω αν επαγγελματίες μαθηματικοί έχουν καταλάβει. Το τρίτο πρόβλημα είναι και το πιο σημαντικό. Σχεδόν όλες τις φορές, αν δεν προσέχουμε ή δε μιλάμε με αυστηρή γλώσσα, τη διαίρεση με το 2 τη λέμε διαίρεση στο μισό. Διαιρέστε το 6 με το 2 ή αλλιώς διαιρέστε το 6 στο μισό του.

6 : 1/2 Άν διαιρέσεις το έξι στο μισό πόσο κάνει? 3!

Μεγάλη σπαζοκεφαλιά!

Πρέπει να τους αποδείξουμε ότι πρέπει να ακολουθήσουν τον άλλο τρόπο της διαίρεσης, δηλαδή το «πόσο χωράει…». Πάμε!! Φτιάχνοντας το διάγραμμα που αποδεικνύει ότι 6 : 1/2 = 12 φαίνεται ξεκάθαρα και καταλήγουμε ότι το 6 διαιρούμενο με το 1/2 κάνει 12.

Ναι ωραία, αλλά 12 τι? Ακολουθεί το λάθος που θα έκανε εξίσου ενήλικας και παιδί!

12 μισά!

Δηλαδή…… 12/2?

Δηλαδή 6? Αυτό είναι τελείως λάθος! Άρα η σωσττή απάντηση πρέπει να είναι τρία. Αυτός ο ορισμός διαίρεσης πρέπει να είναι λάθος. Ενώ ο προηγούμενος φαίνεται πιο λογικός. Το «πόσο χωράει» είναι λάθος Φωτεινή.

Είναι μεγάλο πρόβλημα. Εάν το παιδί γνωρίζει από κλάσματα μια καλή λύση είναι η εξής ψυχρολουσία:

Ωραία, πιστεύεις ότι 6 : 1/2 = 3. Θέλω τώρα να σκεφτείς αργά και να μου λύσεις αυτήν την πράξη:

6 * 1/2 = ……….. 3! Θα καταλήξει στο ότι πολλαπλασιασμός και διαίρεση με τους ίδιους μη μηδενικούς αριθμούς βγάζει το ίδιο αποτέλεσμα! Αυτή είναι μια αρχή!

Παραπέρα χρειάζεται μια ολόκληρη εξήγηση του ότι δεν μπορείς να μοιράσεις κάτι (το μοιράζω είναι συνώνυμο του διαιρώ στα σχολεία) σε κάτι το οποίο δεν είναι ολόκληρο ή είναι παραπάνω του ολόκληρου. Θα μοίραζε κανείς μια πλάκα σοκολάτα σε δυόμιση παδιά?

Υποθέτω βέβαια ότι το πολύ σημαντικό x : y/z = (x*z) / y δεν είναι λύση ανάγκης στην περίπτωση διαίρεσης με το 1/2. Τουλάχιστον ο αδερφός μου δεν το έκανε στην αρχή. Aλλά κάποια στιγμή το έκανε. Ήταν τόσο απηυδισμένος και απελπισμένος που είχε μια μεγάλη ανακούφιση και ένα στυλ, τελικά έχεις δίκιο! Όμως απείχε πολύ από την αλήθεια.

Αυτό αποδεικνύει κάτι ακόμα και μάλλον εδώ ήθελα να καταλήξω. Ένας μαθητής μπορεί να αριστεύει στα μαθηματικά, να λύνει τις ασκήσεις του και να μην κάνει ποτέ λάθος. Ένας μαθητής που θα χρησιμοποιούσε τον παραπάνω τύπο θα έλυνε την άσκηση σε ένα δευτερόλεπτο και μάλιστα ολόσωστα. Και θα ήταν ο πρώτος της τάξης. Αυτό θα θεωρούταν μεγάλο και σπουδαίο κατόρθωμα από γονείς και δασκάλους και στο κάτω κάτω ίσως και να είναι. Είναι σημαντικό να βγάζεις σωστά αποτελέσματα στα μαθηματικά, στο κάτω κάτω μετράμε τα λεφτά μας με αυτά. Αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη ότι ξέρεις. Και δεν σχετίζεται με τη μαθηματική ευφυία. Ο μπασκεμπολίστας ή ο ποδοσφαιριστής μπορεί και να ξέρει πολύ καλύτερα μαθηματικά του επίπεδου χώρου απ’ ότι ο αρχιτέκτονας ή ο πολιτικός μηχανικός.

Και μου έρχεται και μια άλλη σκέψη στο μυαλό αλλά θα χαθούμε. Πώς αξιολογεί αυτή η εκπαίδευση την κατανόηση, την εμπέδωση και την ευφυία? Ειδικά στα μαθηματικά? Πιστεύω ότι δεν μπορεί καν να συλλάβει το έυρος της προβληματικής.

*Ο Τζων Χολτ έχει γράψει πάρα πολύ ωραία βιβλία και μου αρέσουν πολύ γιατί δεν απευθύνονται μόνο σε δασκάλους παρ’ όλο που φάινεται έτσι. Είναι πολύ διυσδειτικά για οποιονδήποτε νοιάζεται είτε για τα παιδιά είτε για τα παιχνίδια του μυαλού στη μάθηση που επαναλαμβάνονται σε πανεπιστήμια, εργασία, οικογένεια και γενικά παντού!

Ο κύκλος των χαμένων γονέων

Standard

Οι γονείς μου είναι αρκετά έξυπνοι. Δηλαδή διαθέτουν συνδυαστική σκέψη, είναι καλοί στα μαθηματικά κτλ. Έχουν όμως μηδαμινή (0) συναισθηματική ευφυία. edit δεν εννοώ αυτά που λέει ο Goleman, ούτε ξέρω αν ο όρος είναι ο σωστός. Απλά κάποιες φορές δεν φαίνονται να καταλαβαίνουν το πως νιώθουμε.

Οι γονείς μου έχουν κάνει και κάνουν πάρα πολλά λάθη όπως οι περισσότεροι άνθρωποι και γονείς.*

Συνεχίζει το ποστ:

Μερικές φορές το σχόλιο που μπορεί να κάνουν οι γονείς μου πάνω σε ένα θέμα στο σπίτι την ώρα του φαγητού θα είναι κατά 90 τοις εκατό λάθος. Αλλά λάθος σύμφωνα με ποιον? Εδώ είναι το θέμα.

Ας πούμε ότι λέει ο αδερφός μου ότι θέλει να γίνει ηλεκτρονικός.

Ο πατέρας μπορεί να απαντήσει ότι μια πρόσφατη μελέτη από το τάδε Πανεπιστήμιο έδειξε ότι οι ηλεκτρονικοί θα αντιμετωπίσουν υψηλά επίπεδα ανεργίας μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Αυτό είναι απολύτως σωστό και υπάρχει και η μελέτη για να μας το αποδείξει. Επίσης υπάρχει η εφημερίδα στην οποία δημοσιεύτηκε η μελέτη, ο φοιτητής που την έκανε και ο καθηγητής που τον επέβλεπε, και ο πρύτανης του Πανεπιστημίου κτλ κτλ. Δεν υπάρχει κανένα ψέμα ή παράλογο και μάλιστα μπορεί να είναι και εντός θέματος, αφού το θέμα μας είναι οι ηλεκτρονικοί. Κι όμως, αυτό το σχόλιο για εμένα είναι άστοχο και απόλυτα λάθος. Γιατί εγώ, έχοντας μεγάλη πείρα σε τέτοιου είδους συζητήσεις στην οικογένειά μου, γαμώ την τύχη μου γαμώ συγγνώμη κιόλας, ξέρω ότι η συζήτηση θα εξελιχθεί πάνω στο πως και το πού έγινε αυτή η μελέτη, θα αναλυθούν διεξοδικά οι περιπτώσεις όλων των ηλεκτρονικών θείων, παραθείων και μπατζανάκηδων, το πώς βρήκαν τη δουλειά τους και πώς την έχασαν, το πώς έκλεισε η επιχείρηση τους ή πώς έπιασαν την καλή, το τι φπα έχουν οι ηλεκτρονικοί κτλ κτλ, και μάλιστα ο άμεσα ενδιαφερόμενος θα συμμετέχει στην κουβέντα γιατί δεν θα μπορεί να κάνει και αλλιώς.

Το αποτέλεσμα είναι απλό. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες. Η μία είναι ο ενδιαφερόμενος να μην ξανασκεφτεί τα της ηλεκτρονικής, επειδή, έχοντας τουλάχιστον 150 βαθμούς ΙQ πάνω από τους γονείς του, το πηρε το μήνυμα ότι δε γουστάρουν και μάλιστα γρήγορα. Βέβαια, ποτέ δε θα το πει αυτό, θα πει ότι άλλαξε γνώμη γιατί αυτό το επάγγελμα δεν έχει μέλλον. Τι κι αν του πεις για το θείο που έχτισε δύο βίλλες φτιάχνοντας τηλεοράσεις….

Η άλλη πιθανότητα είναι εκεί που κάθεται ωραία και καλά στο τραπέζι ξαφνικά να βρεθούν σαλατιέρες, πηρουνάκια, πετσετούλες και όλα τα καλούδια στο πάτωμα και να πει ένα ΠΑΡΑΤΗΣΤΕ ΜΕ. (σηκώνομαι και φτιάχνω τσάντα) Θα έρθει η ερώτηση, μα γιατί, τι σου κάναμε?

Διάλογος. (εδώ εγώ δεν μπορώ καθόλου, είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. το επόμενο δευτερόλεπτο είμαι έξω)

-Τι σου κάναμε?

-Παράτα με.

-Όχι να μας πεις που φταίξαμε. (σημειωτέον δεν είναι δική του δουλειά αυτό)

-Παράτα με.

-Μα γιατί, επειδή θες να σπουδάσεις…

-Τίποτα δε θα σπουδάσω, τίποτα (λάθος, δεν απαντάμε)

-Και τι θα γίνεις? Κλέφτης?

-Παράτα με.

-Μπλα μπλα μπλα.

-Παράτα με.

κτλ κτλ. Μετά θα κάτσει κλεισμένος τρεις ώρες στο δωμάτιο του.

Ξαφνικά θα βγει και έξω και θα γυρίσει με καμιά μπύρα στο σπίτι, πράγμα πολύ στενάχωρο αλλά και πολύ μακριά από την καταστροφή του κόσμου. Και τότε θα έρθει το υπέροχο φινάλε.

-Καλά….. θες να γίνεις και ηλεκτρονικός. Μακκκκααααάρι να γινόσουν ηλεκτρονικός. Αλλά δε νομίζω ότι έχεις καμιά πιθανότητα να γίνεις κάτι. Μάλλον τίποτα δε θα καταφέρεις να γίνεις.

Στην περίπτωση δε που θα γίνει το τίποτα, θα επαληθευθούν οι πανάρχαιες θεωρίες που ειδατε που τα έλεγα εγώ…? Μα εσύ δεν ήθελες να γίνεις ηλεκτρονικός? Θα παθαίνει παράκρουση κάθε φορά που ακούει τη λέξη όπως παθαίνω εγώ με το Πολυτεχνείο, ο αδερφός μου με το τάδε, η αδερφή μου με το τάδε και πάει λέγοντας.

Αυτά δεν έχουν γίνει στην οικογένειά μου. Θα γίνουν σήμερα το βράδυ ή σύντομα που θα πει ο αδερφός μου τι ακριβώς θέλει να γίνει αλλά δεν ξέρω με ποια κατάληξη. Θα γίνουν όμως. Και έγώ παίζω όλα μου τα λεφτά σε αυτό, γιατί, επειδή έχω απηυδίσει, το έριξα στο τζόγο. :P

PS. Σήμερα το πρωί σκέφτηκα και κατάλαβα ότι ίσως να είναι έτσι επειδή οι γονείς μου έχουν λάθος άξονες πάνω στους οποίους κινούνται. Δε δίνουν σημασία στα σημαντικά της ζωής. Και συνέβη και κάτι άλλο. Όπως μισοκοιμόμουν άκουσα την εξής συνομιλία μεταξύ του μικρού μου αδερφού και της μικρής μου αδερφής.

-Ρε πιστεύει ότι έχουμε καλύτερη οικογένεια από τους Simpsons?

-Ε….. όχι βέβαια!

-Γιατί?

-Γιατί αυτοί ρε χαζή έχουν πατέρα τον Homer. Φαντάσου. Όλη την ώρα θα γελάνε.

-Πώ πω ναι! Πάμε να δούμε?

-Πάμε!

Ε…. τι να πω… Αγχώθηκα. :(

*(edit άλλαξα όλη αυτή την παράγραφο που βρισκόταν εκεί για τον εξής λόγο: Ο Γ.Α μου επεσήμανε σήμερα ότι ο θυμός μου με έχει κάνει να μην μπορώ να δω καθαρά και ότι όλο το ποστ είναι άδικο για τους γονείς μου. Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Το σωστό, το δίκιο και το άδικο,εμένα μου φαίνονται αντικειμενικά πράγματα στα μεγάλα ζητήματα της ζωής. Τουλάχιστον έτσι μου έμαθαν οι δάσκαλοί μου. Αλλά όπως και να έχει δε θέλω να αδικήσω τους δικούς μου σε καμία περίπτωση. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να χαίρομαι ή να ντρέπομαι για αυτή την αλλαγή αλλά αποφάσισα να την κάνω. Επίσης χθες ο Π μου είπε λίγο πριν με αποχαιρετήσει: «Έναν άνθρωπο που έμαθε να σκέφτεται με τον άλφα ή βήτα τρόπο, όπως οι δικοί σου, και δεν είχε την τύχη να βρεθεί κοντά σε πράγματα που θα το έκαναν να αναρωτηθεί αν κάνει σωστά ή όχι, έναν άνθρωπο που επιλέγει να μην ξέρει γιατί μερικές φορές του είναι πολύ δύσκολο να μάθει, αυτόν τον άνθρωπο, ίσως και να μπορούσα να τον συγχωρήσω πιο εύκολα.»)

ΦιΠι

Standard

-Θες να περάσω το βράδυ? Να με φιλοξενήσεις, καιρό έχω να σε δω.

-Τι καιρό ρε Φώτι? Μια βδομάδα θα ναι δε θά ναι…

-Ε, πολύς καιρός δεν είναι?

-Πάααααααρα πολύς καιρός είναι!!!

-Οπότε?

-Άμα θες έλα, θα έρθουν και τα παιδιά όμως…

-Οκ, κανένα πρόβλημα.

……………………………………….

-Ναι?

-Έλα ρε Φώτι….

-Έλα. Τι?

-Ρε συ, να το αφήσουμε για σήμερα?

-Γιατί ρε?

-Γιατί όταν σε βλέπω πορώνομαι και μετά αποσυντονίζομαι και καταλαβαίνεις…. αυτό το μάθημα είναι σημαντικό. Μετά δε θα μπορώ να διαβάσω και είναι κρίμα.

-……………………………………………

-Καταλαβαίνεις?

-Ναι. (όχι)

-Οπότε θα τα πούμε. Οκ?

-Οκ. (όχι)

_Γεια.

-Καλό διάβασμα.

-Κι εσύ. Θα σε σκέφτομαι.

Κλικ.

Καμιά φορά θα θέλα να ήμουν λιγότερο σημαντική. Για κάποιους. Να ήμουν απλά αυτή που είμαι. Nα μην χρειαζόταν να είμαι ούτε πολύ αστεία ούτε πολύ καλή ούτε πολύ συναισθηματική και κατανοητική. Απλά να καθόμουν εκεί και να τα κατάφερνα. Είναι που τόσα χρόνια δεν ξέρω πως θα ήταν χωρίς εσένα. Xωρίς τα πεζοδρόμια που κάτσαμε μοιράζοντας τα τελευταία τσιγάρα και την τελευταία γουλιά κόκα κόλα. Χωρίς τον έρωτα, τις ντροπές, το σικέ πάρτυ που σκαρώσαμε για να με αφήσει η μητέρα μου να έρθω σπίτι σου. Χωρίς τις αγκαλιές, τις ζήλειες, τους τσακωμούς τους χωρισμούς και τα πατατάκια της παρηγοριάς. Χωρίς το παγκάκι μας στην Αθήνα που γκρεμίστηκε και λέγαμε ότι το γκρέμισαν επειδή γκρεμίστηκε η αγάπη. Τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε. Χωρίς τις νύχτες στο αυτοκίνητο μπροστά στο γκρεμό κοιτάζοντας τα φώτα της Αθήνας. Συζητώντας για τις σχολές, για τις οικογένειες, τους έρωτες, τους φίλους, μη βγάζοντας άκρη ποτέ, ούτε για το παρόν ούτε για το μέλλον . Χωρίς τις συναυλίες που σχεδόν πάντα άρεσαν ή στον ένα ή στον άλλο μα και στους δύο σπάνια. Αλλά πάντα χορεύαμε, εγώ πιο συνεσταλμένα, εσύ με ακτίνα πέντε μέτρων γύρω σου ως απαγορευένη ζώνη. Χωρίς τις πρώτες και τελευταίες διακοπές που κάναμε μαζί. Το κολύμπι στα ανοιχτά μέχρι το νησάκι και οι αχινοί που δεν έβλεπα και μου λεγες μη φοβάσαι, δεν έχει αχινούς, γιατί αν έβλεπα θα λιποθυμούσα. Ολόκληρες πολιτείες αχινών κάτω από τα πόδια μου μα εσύ μου λεγες, πάτα όπου πατάω και θα βγούμε. Και αυτό έκανα πάντα, πάτησα όπου πάτησες και βγήκαμε. Πάντα βαριόμασταν να πάμε κάπου μαζί, κάθε μέρα μαζί, στις διακοπές κάναμε διάλειμα. Χωρίς τις συνηθισμένες ερωτήσεις για το αν τα έχουμε, αν τα είχαμε, αν θα τα έχουμε και αν είμαστε συγγενείς. Χωρίς τις δέκα με είκοσι χαζοχαρούμενες φωτογραφίες που βγάλαμε τα τελευταία έξι (τόσα θα ναι?) χρόνια. Χωρίς τις βόλτες στο Μετρόπολις, να δίνουμε όλα μας τα λεφτά σε cd που ούτε ξέραμε και ούτε που ακούσαμε και ποτέ προσεκτικά. Χωρίς τις βόλτες στα εξάρχεια να ψάχνεις εσύ δίσκους κι εγώ ρούχα. Χωρίς τις βραδιές από σουβλατζίδικο σε σουβλατζίδικο, να ψαχνω εγώ ψιλά και να πληρώνεις πάντα εσύ και να σου λέω θα στα δώσω, γράφτα. Έξι χρόνια γράφεις. Χωρίς τις πολύωρες συζητήσεις στο δωμάτιο σου για όλα όσα μας βασανίζουν, τα γέλια, τα δάκρυα και την αγάπη. Χωρίς τα μεσημέρια που καθόμασταν να διαβάσουμε και καταλήγαμε να βλέπουμε παιδικά. Χωρίς τις νύχτες στο αυτοκίνητο να μου λες, άντε ρε καληνύχτα, και να κατεβαίνω τρεις ώρες μετά λόγω μιας κουβέντας πάνω στα ταξίδια που κάνω και σε όσα θες να κάνεις. Χωρίς τους φίλους που κερδίσαμε, που χάσαμε, που μοιραστήκαμε και που ξεχάσαμε. Χωρίς, χωρίς, χωρίς χωρίς…. Χωρίς όλα αυτά τα μικρά όμορφα και πού και πού καθυστερημένα πραγματάκια που μόνο εμείς κάνουμε με τέτοιο τρόπο και όλοι οι άλλοι δεν τα καταλαβαίνουν. Και πάνω από όλα χωρίς αυτή την μαγική κλωστή που ενώνει τις σκέψεις μας.

You and me!!!

Τα ρητά:

Το μόνο μυστικό ήταν η πανάρχαια επικοινωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. ΕUDORA WELTY (1909-2001)

Οι σιωπές κι οι αποστάσεις είναι συνυφασμένες με κάθε αληθινή φιλία. ROBERTA ISRAELOFF

Εκατομμύρια λόγια έχουν ειπωθεί για το νόημα της φιλίας αλλά δύο φίλοι μπορούν να είναι μαζί χωρίς να λένε λέξη και ξέρουν ακριβώς τι παέι να πει φιλία. STUART AND LINDA MACFARLANE

Τι νόημα έχει μια περιπέτεια αν δεν μπορείς να τη μοιραστείς με ένα φίλο? PAM BROWN, γενν. 1928

Ποιος ο λόγος να ζούμε αν όχι για να κάνουμε ο ένας τη ζωή του αλλου λιγότερο δύσκολη? GEORGE ELIOT (MARY AND EVANS)

Όλοι οι άλλοι κάθονται δίπλα στα κρεβάτια και φέρνουν χρυσάνθεμα και περιοδικά και μπανάνες. Εσύ μου φέρνεις πελώρια μπαλόνια και αστεία και κασέτες της Έλλας και πεπόνια. Και το τελευταίαο αστυνομικό που κυκλοφόρησε. Και τον εαυτό σου. Σ’ευχαριστώ, σ’ευχαριστώ, σ’ευχαριστώ!! PAM BROWN

Όταν νιώθεις την ανάγκη να γκρινιάξεις για όσα πήγαν στραβά, όταν νιώθεις την ανάγκη να κλαφτείς για τις μικλές αδικίες της ζωής, ένας φίλος θα κάτσει μετά χαρά να ακούσει τις λυπητερές ιστορίες σου. LINDA MACFARLANE

Επειδή είχα εσένα να με προσέχεις, κι εσύ είχες εμένα να σε προσέχω… Επειδή είχαμε ο ένας τον άλλον, γι’αυτό… JOHN STEINBECK (1902-1968)

Δεν ξέρω τι λένε αυτοί, φιλία είναι μουσική, βόλτες, γέλια, ταινίες, συναυλίες, πλατείες, λεωφορεία, αυτοκίνητα, ταξίδια, κρέπες, σουβλάκια και μεξικάνικα (τα τελευταία 3 όχι συνδυασμένα μεταξύ τους) ΠΟ (1985-forever)

Aδελφικό Ντελίριουμ :)

Standard

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή είμαι στο λατρεμένο μου δωματιάκι (που το έχω μαζί με την πιο καλή συγκάτοικο). :)

Καλά εντάξει καμία σχέση αλλά δεν έχω καμιά φωτογραφία του δικού μας. Το θέμα είναι ότι στο σαλόνι γίνεται ένα φοβερό πάρτυυυυυυυυυ!

Ω ναιαιαιαιαιαι!!!

Η αδερφούλα μου κάνει πάρτυ για τη γιορτή της και είμαστε οι δυο μας στο σπίτι με τους καλεσμένους. Γονείς, παιδιά, σκυλιά, γατιά λείπουν! Κι έτσι αρπάξαμε την ευκαιρία (δλδ την ευκαιρία την αρπάζουμε κάθε φορά που λείπουν αλλά σήμερα είπαμε να το κάνουμε επίσημα. :D) Μαγειρέψαμε λοιπόν του κόσμου τα φαγητά (η αδερφούλα είναι η καλύυετερη μαγειρισσάαααααααα και είναι και partyόβια) , βάλαμε τα καλά μας και τα δυνατά μας και η επιτυχία ακούγεται τώρα σε όλο το τετράγωνο!

Το άλλο θέμα όμως είναι ότι εγώ ψιλοβαρέθηκα! :) Έκανα και λίγο τον dj, είχαμε και μίκτη που η αδερφή μου πέρασε για βίντεο, άσχετο τελείως το παιδί :), χόρεψα και δύο ώρες μόνη μου γιατί

1ον οι άλλοι δε θέλανε να χορέψουνε και ντρεπόντουσαν και τώρα που τα ήπιαν λίγο φυσικά τους πέρασε η ντροπή (κάτι το οποίο ΕΙΧΑ προβλέψει απ’ την αρχή) και

2ον εγώ άμα ακούω ντάπα ντούπα ΔΕΝ μπορώ να μη χορέψω, ΔΕ γίνεται, πώς να το κάνουμε? :D

Τέλος πάντως μαζί με το χορό που έριξα και το φαί και άλλα πράγματα όπως

αυτό + αυτό + αυτό + αυτό (δυστυχώς όχι αυτό :P) + αυτό (εντάξει το ξέρω ότι έχω καεί αλλά εμένα με βαράει και όλο το απόγευμα έπαθα ένα overdose), δεν άντεξα και είπα να έρθω στο κρεβατάκι μου να διαβάσω Mίκυ Μάους, ώστε να είμαι σε φόρμα άυριο για DNS καταστάσεις και ονοματοδοσίες ίντερνετ!! Ουφ…

To τελευταίο ποτηράκι για όσους είναι σε τέλειο πάρτυ και πανε για ύπνο! (έχω μια όρεξη για φωτογραφίες σήμερα) Και για αυτούς που θα μείνουν να χαζογελάνε και να μου χαλάσουν τη θεική playlist για να ακούσουν καταθλιπτικά ελληνικά καψουροτραγουδα μπλιααααααχ

Καληνύχτα! Everybody in the house put your hands up and say YEAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!!!!!!!

:)

PS (edit): Eπειδή όλοι όσοι είναι απο πάνω μου τώρα και διαβάζουν όσα γράφω και, ειδικά η Ε. κι η αδερφούλα μου, ειδικά αυτές, μου λένε ότι α) είμαι αλκοολική (καμία σχέση, θέλω τουλάχιστον πέντε χρόνια για να καταλήξω εκεί και μέχρι τότε θα έχω παντρευτεί :D) , β) ότι καθώς έψαχνα να βρω φωτογραφίες για το post έπεσα σε μία φωτογραφία και άρχισα να κάνω επιφωνήματα θαυμασμού και κόλλησα στην οθόνη και το έκανα θέμα και ότι αυτό είναι απαράδεκτο για σοβαρό άνθρωπο σαν εμένα, με σχέση και οράματα κτλ κτλ και γ) ότι δε θα τολμούσα ποτέ να τη βάλω στο blog που είναι ψιλοεπώνυμο και που προσποιούμαι ότι είναι σοβαρό και μιλάει για προβλήματα (και καλά) έχω να πώ ότι:

EΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΘΕΜΑ?????????? Θα τρελαθούμε τελείως?!!!! :P

PS. Xρόνια Πολλά ρε αδερφή! Μου ζήτησες να γράψω κάτι για τη γιορτή σου που να σε εκφράζει και έγραψα Χεχεχεχεχεχε :):) (Eλπίζω να μην τα διαβάσει η μαμά :)) I looooooooooove you!!!!!

Randy Pausch

Standard

O Randy έμαθε ότι είχε έξι μήνες ζωής και έδωσε αυτή την διάλεξη για αποχαιρετισμό.

Είναι η μέρα των μεγάλων μηνυμάτων. Εγώ έκλαψα κρυφά στο γραφείο μου, όχι γιατί πέθανε, αλλά γιατί δεν ξέρω αν θα έχω την θέληση και τη δύναμη να γίνω σαν αυτόν. Σ’ευχαριστώ Γ.Κ.

Μπαμ

Standard

O Ντέιβιντ Μίτσελ στο βιβλίο του Μαύρος Κύκνος λέει:

H ζωή είναι ένας γυμνασιάρχης που σου χτυπάει τα λάθη σου. Και δεν εννοώ το στυλ του Χριστού ή της θρησκείας. Εννοώ όπως όταν σκοντάφτεις συνέχεια σ’ένα σκαλί που δε φαίνεται, ώσπου κάποτε καταλαβαίνεις πως πρέπει να προσέχεις το σκαλί! Όλα τα στραβά που έχουμε, ή ο υπερβολικός εγωισμός ή όταν είμαστε πολύ του Μάλιστα Κύριε, Ναι Κύριε, Κεριά και Λιβάνια Κύριε ή πολύ οτιδήποτε, όλα αυτά είναι σκαλιά που δε φαίνονται. Και είτε θα πληρώνεις μια ζωή επειδή δεν έχεις προσέξει το λάθος σου είτε, κάποια μέρα, θα το προσέξεις και θα το διορθώσεις. Η πλάκα είναι, βέβαια, πως, μόλις επιτέλους το χωνέψειςπως υπάρχει το σκαλοπάτι και αρχίσεις να σκέφτεσαι πάλι πως Εντάξει, τελικά δεν είναι και τόσο σκατά η ζωή, ΜΠΑΜ! Τρως πάλι κουτρουβάλα σε μια εντελώς διαφορετική σκάλα.

Πάντα έχει κι άλλο.

Το θέμα είναι μάλλον πόσο συχνά τρως τα μούτρα σου.