Monthly Archives: Νοέμβριος 2008

Χρηματιστήριο της αγάπης :)

Standard

Moυ λένε ότι είμαι…

Παίζω.

Όταν θέλω να έχω 4 έχω 8.

Όταν θέλω να έχω 20 έχω 25.

Όταν θέλω να έχω 50 έχω 60.

Όταν θέλω να έχω 100 έχω 300.

Όταν θέλω να έχω 1000 έχω 10000.

Όταν θέλω να έχω 20000000 έχω 6000000000000.

Μέχρι που μια μέρα θέλω να έχω 1. Και έχω 0,0000000000000001. :(

Ποσοστιαίες μονάδες έρωτα ρε γαμώτο. Έχω εθιστεί. Στο τζόγο. Θα πεθάνω :(

Aλλά έχω το Γιάννη.

Kάποιοι λένε πως θα ανέβουν οι μετοχές όπου να ναι. Αλλιώς πρέπει να αλλάξω εταιρεία. Μπλιαχ, σιχαίνομαι την χρεωκοπία. Και πιο πολύ την έρευνα αγοράς.

Τι δεν κατάλαβες?

Standard

Στο νηπιαγωγείο.

Ο μικρός Βασίλης κάθεται στο μεσαίο θρανίο και ακριβώς από πίσω του κάθεται ένα μικρό ξανθό σποράκι που παίζει με ένα τουβλάκι ξαπλαρωμένο και εμφανώς βαριεστημένο.

Ο Βασίλης ρωτάει. Κυρία, γιατί δεν κάνουμε γυμναστική?

Η κυρία, απαντάει, έχουμε ακόμα τρεις ώρες για τη γυμναστική.

Όλοι κάνουν φασαρία, μα γιατί κυρία, ελάτε κυρία, μπλα μπλα μπλα μπλα, ααααααααααα, και κανείς δεν ακούει μια μικρή βαριεστημένη φωνούλα από το τελευταίο θρανίο να λέει ψιθυριστά, πωωωωωω πωωωωωωωω ακόμα 180 λεπτά? :(:(

Ο παρατηρητής ενήλικας πλησιάζει διστακτικά γιατί δεν πιστέυει ότι μπορεί να είναι τόσο καμμένος και να έχει τέτοιες παραισθήσεις.

Σκύβει πάνω από το ξανθό σποράκι που συνεχίζει να παίζει με το τουβλάκι του και του λέει, Δεν είπε 180 ώρες η δασκάλα σου.

Και τότε το ξανθό κεφάλι σηκώνεται αργά, σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει πολύ μα πάρα πολύ σοβαρά!!: Mα ούτε εγώ το είπα.

Και ενώ μένεις εκεί σαστισμένος μην ξέροντας τι να κάνεις και τι να πείς σε κοιτάει με οίκτο και με τα πονηρά ματάκια του σου λέει:

Τι δεν κατάλαβες? Η μία ώρα εξήντα λεπτά. Τρεις φορές το έξι δεκαοχτώ.

Και ξαναπιάνει το τουβλάκι του.

Άλλο που το τούβλο έχει πέσει στο δικό σου κεφάλι.

Tρία κλικ αριστερά

Standard

Θα γυρίσω το διακόπτη του μυαλού μου.

gwgou4

Κά νω προ σπά θει α να <<γράψω>>...
Του λόγου μου το αληθές, όταν διαβάζεις αυτές τις
       [γραμμές
Θα 'ναι να 'χω πετάξει.
Στις αράδες μου μπλέκονται αγριοφράουλες και
       [βατομουριές
χιλιόμετρα που πέφτουν επάνω μου δε μ' αφήνουν να
       [προχωρήσω...
Αυτός ο κατακερματισμένος μανδύας, σκισμένος από
       [αέρηδες
κι από βροχές, αυτός ο άσπρος σταλαγμίτης το σώμα μου
μπλέκεται μέσα στα ανυπόδετα πόδια μου, εκθέτει τη
       [χωρίς
ανθρώπινη ανταπόκριση ψυχή μου.
Κάνω προσπάθεια να γράψω...
Οι δρόμοι της πολυαγαπημένης πόλης μου, φίδια τώρα
       [τησ γνώσης
μου παραδώσανε της πόλης τα κλειδιά, με εκπαιδεύσανε
       [με μάθανε
όσο με σφίγγουνε ν' ανοίγομαι, τώρα με σφίγγουνε,
       [ανοίγω...
Τώρα σε λίγο δε θα μπορέσεις να με πιάσεις πια, αν
       [μπορέσεις
κυνήγα με, δε θα με βρείς στους δρόμους της πια, με
       [προφυλάνε
με κρύβουνε ανεβαίνω...
Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ στον ουρανό
       [ψηλά
θα 'μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα πέφτω.
Ίσως κάνω λάθις που θέλω να γράψω για να κρατηθώ.
είναι ίσως γιατί νομίζω πως δεν πρόλαβα να πώ
       [Ευχαριστώ
κι αντί για πεφτάστρο που πρέπει να γίνω και να χαθώ
σαν άνθρωπος αντίθετα ακόμα να σκέφτομαι
και θέλω ρόδο αγάπης να γίνω...


Και ήρθε -και χάμω- στα γόνατα έπεσα
        και χωμάτινος βόλος έγινα
        και μέσα μου κύλησα
        και σε μια ανάσα της ψυχής μου
        που είχε μείνει φεγγερή
        -εκεί ακούμπησα-
        κι έκλαιγα νερό. Νερά πολύ.