Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2009

Logicomix, Part 2

Standard

(έχω κατενθουσιαστεί :))

Εισαγωγή

Το part 1 ολοκληρώθηκε εκτός του προγραμματισμένου χρόνου και με πολλά σκαμπανεβάσματα. Δε θα γράψω αναλυτικά το πώς δούλεψαν μεταξύ τους τα παιδιά εφόσον εγώ η ίδια είχα ήδη επιλέξει να δουλέψουν μόνα τους και νομίζω ότι to χάρηκαν πολύ.  Αλλά κατάλαβα πως όταν ο ένας είχε τελειώσει το βιβλίο και ήταν έτοιμος για ανάλυση ο άλλος ούτε που το είχε ανοίξει καν. Επίσης αφού έβαλαν μόνοι τους ένα νέο deadline για το διάβασμα του βιβλίου, δυσκολευόντουσαν στη συνέχεια να κανονίσουν τις συναντήσεις. Μυρίστηκα κιόλας ότι όταν βρίσκονταν για να »συζητήσουν το κόμικ» μάλλον μόνο αυτό δε γινόταν και ότι πέρναγαν όλη τους την ώρα συζητώντας άσχετα πράγματα, γιατί η Β. μου ζήτησε επανειλημμένα να της εξηγήσω τι λέει ακριβώς το βιβλίο.

Όταν τους πρότεινα να είμαι παρών στις συζητήσεις υπερασπίστηκαν το δικαίωμα τους στην μυστικοπάθεια και στο σκάρωμα μιας έκπληξης. Οπότε δεν ξέρω τι είχαν πει τις εφτά  φορές που βρέθηκαν στο σπίτι της Λ, αν και η μαμά της μου τηλεφωνούσε και μου έλεγε ότι τα παιδιά έλιωναν στα μαθηματικά στο σαλόνι. Μέχρι που μου ανακοίνωσαν ότι ήταν έτοιμοι. Να σημειώσουμε ότι η Ρ πήγε μόνο στην τελευταία συνάντηση και η Β δεν έκατσε σε καμία συνάντηση μέχρι το τέλος. Οι διάλογοι δεν είναι συρραφή, είναι ολόκληροι αλλά έχουν αφαιρεθεί κάποια κομμάτια που δεν είχαν σχέση με το θέμα, ή όταν επαναλαμβανόταν συνέχεια το ίδιο πράγμα, ή όταν έλεγαν όλοι μαζί το ίδιο πράγμα,  ή όταν γινόταν φασαρία, είναι κάπως πρόχειρα συμμαζεμένοι δηλαδή και σίγουρα χάνουν λίγο αλλά δεν πειραζει. Τέλος έχουν αφαιρεθεί κουβέντες που αφορούν «προσωπικές» πληροφορίες των παιδιών.

Το πρώτο πιάτο

Η παρουσίαση θα γινόταν στο σπίτι μου αλλά τελευταία στιγμή αποφασίστηκε να γίνει στο σπίτι του Μ επειδή ήθελε με την ευκαιρία να παρουσιάσει και το laptop που αγόρασε και μετά από όλη αυτήν την εθελοντική δουλειά λειτούργησε η ψυχολογία της ομάδας, δηλαδή πήγαμε εκεί. Η καθηγήτρια Ε δεν ήρθε. Παρά το laptop όταν μπήκαμε στο δωμάτιο του Μ κατάλαβα αμέσως γιατί επέμεναν να γίνει εκεί. Είχαν κάνει κάτι που δεν το περίμενα αλλά τώρα μου φαίνεται λογικό. Όπου και να κοίταγες μέσα στο δωμάτιο, πάνω στις βιβλιοθήκες, στο γραφείο, στο φωτιστικό στο πάτωμα,  στην ντουλάπα, στο παράθυρο μέχρι και στο ταβάνι είχαν κολλήσει και είχαν κρεμάσει πάρα πολλούς χάρακες  και τριγωνάκια και κάτι άλλα χαζολοίδια, μικρά διαβητάκια, μολυβάκια, χαρτάκια, γόμες καιδιάφορα παρόμοια φυσικά μόλις μπήκα έσκασαν στα γέλια και κοπανιόντουσαν και σπρωχνόντουσαν.

Εγώ τα χασα για λίγο και μετά είπα, ανοίγετε βιβλιοπωλείο? Επειδή μάλλον είχα ξινισμένο ύφος, λέει ο Μ πολύ σοβαρός: Βλέπεις εσύ κανένα βιβλίο? Εμείς τα βιβλία δεν τα θέλουμε, θα γράψουμε δικά μας. Και ενώ χαζογελάγανε, και λέγανε ναι ναι, να γράψουμε το trelocomix!! λέει, είμαι τρελός και είμαι και διάνοια και όλοι είμαστε διάνοιες και γι αυτό εμείς θα κάτσουμε από εδώ και εσύ μαθήτρια θα κάτσεις από εκεί. Μου φάνηκε για μια στιγμή ότι τα παιδιά ήταν τόσο χαζά που όχι το logicomix, ούτε τη Χιονάτη δε θα μπορούσαν να καταλάβουν. Αλλά πέρα από αυτό μου φάνηκε ότι τα παιδιά δεν είχαν εκτιμήσει την κίνηση που έκανα και εκτός του ότι το ανάγαγαν στο γελοίο, είχαν γίνει και απειλητικά και αμυντικά ταυτοχρόνως κι εγώ ξενέρωσα.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί μερικές φορές με τα παιδιά και, αν δεν το έχεις συνηθίσει, μπορεί να γίνει πολύ τρομακτικό. Είπα μέσα μου cool down, απλά μέσα στο δωμάτιο ένας ήρθε να ακούσει μια διάλεξη για κάτι που γνώριζε καλά ενώ οι υπόλοιποι πέντε βρίσκονται σε κατάσταση φρενήρους υπερέντασης.

Μου είπαν ότι είχαν να μου ανακοινώσουν τρία πράγματα.

Ρ. Εγώ δε θα ερχόμουν αλλά λέω δεν έρχομαι…

Α. Εεεε…. την ανακοίνωση!

Ρ. Α ναι, εμείς δε θα παρουσιάσουμε τίποτα στο σχολείο έτσι? Γιατί αν είναι, εμείς φεύγουμε.

Φ. Όχι παιδί μου.

Α. Ποιο παιδί ρε, αυτός είναι ο Τιούρινγκος.

Φ.Μη διακόπτεις.

Ρ. Τι ηλίθιος.

Φ. Δέυτερη ανακοίνωση?

Α. Εγώ έχω διαβάσει μέχρι μια σελίδα, μετά τη μέση, μετά όμως έχω δει τις εικόνες.

Μ. Φ, να δώσω στον Α ένα χαρτάκι να ζωγραφίζει όσο μιλάμε? Χαχαχα ξανά, σπρωξίματα, σφαλιάρες, σου ξου μου ξου (εκεί αρχισε να μου περνάει το πείσμα και να μου κόβει ξανά)

Φ. Διάνοιες? (σταματήσανε) Να σας πω κύριοι κα κυρίες διάνοιες. Πόση ώρα είπαμε πως θα δώσουμε για αυτήν την παρουσίαση?

Λ. Μία ώρα.

Β. Πάμε μετά σινεμά?

Φ. Δεν νομίζω αν περάσει μία ώρα και φύγουμε χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα, να έχει κανείς όρεξη για σινεμά.

Β. Μα ο Μ με τον Α…

Φ. Τρίτη ανακοίνωση?

Μ. Αποφασίσαμε κάποιος να μοιράζει το χρόνο τους ομιλητές.

Φ. (ε?? θα κάνουν facilitation???) Πώς και έτσι? Δε νομίζω ότι χρειάζεται.

Μ. Ο μπαμπάς μου είπε ότι στις σοβαρές ομιλίες έτσι πρέπει να γίνεται.

Φ. (ουυυυυφ, κύριε μπαμπά… μου έβγαλες ένα παιδί off :( )

Μ. Και αυτός που θα μοιράζει το χρόνο θα είναι…

Φ. Η Β, λέω από μέσα μου.

Μ. …η Β.

Φ. Ωραία. Μπορούμε να ξεκινήσουμε?

B. Και κάτι τελευταίο. Δε θα μας μαγνητοφωνήσεις.

Φ. Εεεε…. βασικά…

Β, Μ, Λ, Α, Ρ: Ναι, ναι όχι, δε θέλουμε. Δεν είναι δίκαιο!!!

Φ. Εντάξει, δε θα σας αδικήσω τότε, ξεκινάμε?*

Πολλή ησυχία. Μιλάνε σιγά μεταξύ τους πολύ συνωμοτικά, και συμφωνούν »να κάνουν αυτό που είπαν».

Μ. Ωραία είμαστε έτοιμοι..

Φ. Κι εγώ.

Α. (ψιθυριστά) άμα έχεις απορία ρωτάς…

Η Ρ σβήνει το φώς.

Το κυρίως πιάτο

Ο Μ άνοιξε ένα μικρό φως στο πάτωμα και μετά είδα ότι αυτό το πορτατίφ… ήταν δικό μου!!!  Δεν κατάλαβα πως το πήραν αλλά δεν τους σταμάτησα, αν σκεφτεί κιόλας κανείς ότι ήταν τελείως αμίλητοι κξαι έβγαζαν τα logicomix από τις τσάντες τους. Αυτό το πορτατίφ φωτίζει σχετικά ωραία, μάλλον φωτίζει προς το ταβάνι κάπως, τελοσπάντων, είναι ένα πορτατίφ. Ακόμα κι ο πιο ερασιτέχνης σκηνοθέτης μπορεί τώρα να καταλάβει πώς θα φαινόταν αυτό το δωμάτιο-τσίρκο κάτω από τόσο λίγο φως. Όλα αυτά τα σκατολοίδια φαινόντουσαν διαφορετικά. Κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν προτιμήσει κάτι προς θεατρική προσέγγιση, το οποίο σήμαινε περισσότερα συναισθήματα παρά μαθηματικά νοήματα, το οποίο σήμαινε ότι μάλλον αυτό ήταν και το καλύτερο όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το βιβλίο στον ίδιο βαθμό. Σε αυτό δεν έπεσα έξω.

Κι όμως εκεί που περίμενα να αρχίσουν το θέατρο και άλλος να κάνει τον Ράσελ, άλλος να κάνει τον Γκέντελ και άλλος τον Φρέγκε έσκασε η βόμβα.

Ρ. Εεεεε… εσένα Φ, σου αρέσει ο Ράσελ?

Φ. Ο Ράσελ στο βιβλίο? Μ’ αρέσει.

Μ. Όχι… δεν κατάλαβες…  Θα μπορούσες εσύ για παράδειγμα που είσαι μεγάλη να… ερωτευτείς τον Ράσελ? (χαζογελάκια)

Φ. Ορίστε????

Λ. Επειδή είναι λίγο παράξενος εννοούμε, θα μπορούσες να τον ερωτευτείς?

Φ. Xαχαχαχα, αααα, αυτό? Εεεε… ναι… Υποθέτω… Αλλά γιατί…

Α. Τι υποθέτεις ρε  Φ? Θα τον ερωτευόσουν κανονικά? (βάζω το μυαλό μου να πάρει χίλιες στροφές, τι εννοεί κανονικά?, το μυαλό μου κρασάρει, δε βαριέσαι λέω…)

Φ. Ναι.

Α. Τι ναι? Αν υπήρχε τώρα θα μπορούσες να τον ερωτευτείς?

Φ. Ναι. Θα μπορούσα.

Α. Δηλαδή, εσύ θα μπορούσες να μείνεις με κάποιον σαν αυτόοοοον????

Φ. ΩΩΩχ, μα δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε! ( η ερώτηση με έκανε να νιώθω άβολα) Θέλετε να ρωτήσετε αν θα μπορούσα να μένω με κάποιον που ασχολείται όλη την ώρα με τα μαθηματικά?

Α. Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι αυτόν τον τύπο εμείς δε θα τον κάναμε παρέα με τίποτα.

Ρ. Εγώ θα τον έκανα.

Β. Εσύ ρε Ρ δεν ήσουν όταν τα λέγαμε,γι’ αυτό…

Φ. Γιατί δε θα τον κάνατε παρέα?

Μ. Οι άλλοι πιστεύουν ότι το να ασχολείσαι με τα μαθηματικά φέρνει και καλά δυστυχία και ξενερώνεις στο τέλος. Και το βιβλίο αυτό λέει δηλαδή.

Φ. Δεν είμαι σίγουρη ότι λέει ακριβώς αυτό το βιβλίο. Αλλά θα το δούμε… Εσύ πάντως Μ δεν το πιστεύεις…

Μ. Εεεε…. εγώ θέλω να σπουδάσω τέτοια μαθήματα, μ αρέσουν, σε σχέση με τη γλώσσα είναι καλύτερα…  δηλαδή ο μαθηματικός που έχουμε στο σχολείο κι εσύ ας πούμε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Δηλαδή, ας πούμε, εγώ δεν ήξερα ότι είναι έτσι τα μαθηματικά, ξέρω γω…

Φ. Πώς έτσι?

Α. Τι πως έτσι, ρε συ Φ? Γαμησέ τα δηλαδή. Εδώ όλοι τρελαίνονταν, πηδάγαν από τα μπαλκόνια, τρελαινόταν κι όλο το σόι τους, και μετά θες να μας πεις ότι τα μαθηματικά είναι καλό να τα μάθουμε?

Μ. Καλά ρε, εμείς τα μαθαίνουμε για το σχολείο. Γιατί η Φ καμμένη σαν κι αυτούς είναι δηλαδή? (…)

Λ. Φ εσύ ξέρεις τόσα μαθηματικά?

Φ. Tι εννοείς? Σαν αυτούς στο βιβλίο?

Λ. Ναι.

Φ. Όχι βέβαια! Αυτοί οι άνθρωποι αφιέρωσαν τη ζωή τους στα μαθηματικά, και στη λογική.

Β. Αυτό το καταλάβαμε ρε Φ. Αλλά, ρε π… μου, πώς γίνεται κάποιος να αγαπάει τόσο τα μαθηματικά και να τα πληρώνει με τη ζωή του?

Α. Ναι ρε συ, ακριβώς αυτό. Να ξέρεις ότι μπορεί να τρελαθείς και να σε κλείσουν στο Δαφνί και να πεθάνεις. Και παρόλα αυτά να μη σε νοιάζει, για τα μαθηματικά. ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ!!! Έλεος. Που εγώ τα μισώ.

Μ. Ναι ρε, αυτό πώς γίνεται?

Λ. Νομίζω γίνεται αλλά δεν ξέρω πώς.

Φ. Ρ?

Ρ. Νομίζω ξέρω πως γίνεται αλλά δε νομίζω πως ξέρω να το πω.

Α. Νομίζω πως νομίζω πως νομίζεις πώς…

Φ. Οκ… Για πες μας κάτι Ρ, για ποιο λόγο θα έκανες παρέα το Ράσελ?

Α. Με τίποτα…..

Φ. Α, σε παρακαλώ.

Α. Α ναι σόρρυ, εσύ θα τον παντρευόσουν κιόλας.

Β. Σταμάτα ρε βλάκα.

Φ. Παιδιά μισό λεπτό. Α, τι αποτέλεσμα έχει το να διακόπτεις συνέχεια τη συζήτηση?

Α. Τίποτα.

Φ. Όταν διακόπτεις, δε χάνουμε χρόνο?

Α. Ναι.

Φ. Γιατί θες να χάνουμε χρόνο?

Α. Δε θέλω.

Φ. Θέλεις να γίνει μια καλή συζήτηση?

Α. Ε ναι.

Φ. Κάντην τότε μια καλή συζήτηση!

Α. Πώς να την κάνω καλή δηλαδή?

Φ. Ίσως με το να ακούσεις για ποιο λόγο η Ρ θα έκανε παρέα τον Ράσελ. Θα μπορούσες να προσπαθήσεις να ακούσεις?

Α. Ναι.

Φ. Λοιπόν?

Ρ. Θα τον έκανα παρέα! Φυσικά. Υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να το καταλάβεις αν δεν… πώς να το πω…

Φ. Αν δεν το ζήσεις?

Ρ. Ναι και αυτό. Αλλά υπάρχει κάτι που το έχω ίσως εγώ και όχι οι άλλοι.

Μ. Είσαι τρελή? :) (γαμώτο μην αρχίσετε τα προσωπικά τώρα)

Ρ. Όχι, αλλά εμένα δε με ένοιαζε όταν διάβαζα το βιβλίο.

Φ. Δε σε ένοιαζε που πολλοί μαθηματικοί υπέφεραν?

Ρ. Ας πούμε ότι δεν με ενδιέφερε και τόσο η τρέλα και η δυστυχία στο βιβλίο.

Λ. Αφού όλο δυστυχία είχε εκτός από όταν ανακάλυπταν κανένα τύπο!

Ρ. Δεν είχε μόνο αυτό ξέρεις! Είχε και μαθηματικά μέσα. Και πολλά μαθηματικά.

Λ. Το ξέρω πανέξυπνη Ρ.

Β. Βασικά είναι απλό ρε παιδιά. Άλλα τα μαθηματικά τα δικά μας και άλλα τα μαθηματικά τα δικά τους.

Φ. (όπα) Δηλαδή, εννοείς πώς εκείνα είναι πιο προχωρημένα?

Β. Ε… ναι… αυτοί προσπαθούσαν να εξηγήσουν το σύμπαν, δηλαδή ήταν πιο πολλά αυτά που έκαναν… Αλλά… όχι καμία σχέση. Εννοώ ότι εκείνα είναι τα μαθηματικούλια τους ενώ για μένα είναι τα ΣΚΑΤΟμαθηματικά. Και αυτή, είναι η αρχή των πάντων. (!!! αυτή είσαι!)

Μ. Ναι έχει δίκιο…

Ρ. Ναι, σίγουρα.

Α. Πέστα ρε Β.

Φ. Ναι.  Αλλά γιατί να συμβαίνει αυτό? Γιατί για αυτούς να είναι μαθηματικούλια και για τη Β σκατομαθηματικά?

Α. Γιατί ή σ’  αρέσει κάτι, η δε σ’αρέσει. Κι εμένα δε μ αρέσει.

Β. Ούτε εμένα.

Μ. Εμένα ναι αλλά όχι και τόσο.

Λ. Κι εμένα όχι και τόσο. Της Ρ της αρέσουν.

Ρ. Ούτε εμένα μου αρέσουν τόσο.

Φ. Χαχα, ε λοιπόν, ούτε εμένα μου αρέσουν τόσο!

Α. Χαχαχαχα, μ….α, σε κανέναν δεν αρέσουν!

Φ. Ίσως. Αλλά σκεφτείτε ότι ο καθένας μπορεί να εννοεί άλλο πράγμα όταν λέει τόσο.

Λ. Ίσως εδώ να μην υπάρχει κανένας Ράσελ. :)

Φ. Ναι, κάπως έτσι…

A. Ξέρετε τι δεν καταλαβαίνω εγώ? Πώς γίνεται σε αυτούς τους κ……ένους μαθηματικούς, όσο πιο πολύ πορωνόντουσαν με τα μαθηματικά τόσο πιο πολύ να σαλεύουν. Υποτίθεται ότι τα μαθαίνουμε για να είμαστε έξυπνοι. Χάζευαν από την εξυπνάδα.

Φ. :) Χμ, πολύ παράξενο ε?

Μ.Εμμμμ… λογική και τρέλα!

Β. Αυτό το καταλάβαμε!Χαχα

Φ. Λοιπόν, ξέρετε τι αναρωτιέμαι εγώ? … Αυτό που είπες πριν Α, σε κάποιον αρέσει κάτι, σε κάποιον άλλον όχι. Πώς να γίνεται άραγε αυτό?

Μ. Ε, γίνεται.

Φ. Γιατί σε κάποιον να μην αρέσουν καθόλου τα μαθηματικά ενώ σε κάποιον άλλον όχι και τόσο και σε έναν τρίτο πάρα πολύ? Γιατί άλλοι στο logicomix κοιτάνε την τρέλα και άλλοι τα μαθηματικά?

Λ. Εγώ πιστεύω ότι αν είσαι καλός σε κάτι σου αρέσει κιόλας, όπως η Ρ.

Α. Εμ βέβαια ρε Φ, αυτοί ήταν μαθηματικάρες, λύνουν το πυθαγόρειο στην τουαλέτα.Κι εγώ άμα ήξερα μαθηματικά θα μου άρεσαν, δε θα μου έβγαζαν την Παναγία! Άμα είσαι τόσο καλός και τα ξέρεις όλα αυτά και είσαι διάνοια πώς να μην σου αρέσει κάτι?

Φ. Συμφωνείτε σε αυτό? Συμφωνείτε ότι για να σου αρέσει κάτι πρέπει να το ξέρεις πάρα πολύ καλά??

Μ, Λ, Β, Ρ. Ναι.

Φ. Θέλω να σας θυμίσω κάτι από το logicomix. (ανοίγω τη σελίδα όπου ο Ράσελ λύνει την πρώτη του απόδειξη) Βλέπετε τι λέει εδώ ο Ράσελ? ΜΑΓΕΙΑ!!  Κι όμως δεν ήταν διάνοια τότε. Δεν ήξερε τίποτα απ’ όσα έμαθε αργότερα. Κανείς δεν τον ήξερε κι ούτε είχε ανακαλύψει κάτι.

Ρ. Κι όμως εκείνη τη στιγμή το ανακάλυψε.

Φ. Τι ανακάλυψε?

Β. Τα μαθηματικά… (έκπληκτη) Ναι ρε μ….ες. Από εκεί ξεκίνησε!!

Φ. Ακριβώς παιδιά. Κοιτάξτε! Ο Ράσελ δεν έκανε κάτι που δεν ήθελε για να  βρει το δρόμο του. Δεν διάβαζε για χρόνια μαθηματικά μέεεεεχρι να τα μάθει, μέεεεεχρι να πάει στο πανεπιστήμιο, μέεεεχρι να γράψει βιβλία, μέεεεεχρι να γίνει μεγάλος και τρανός για να τα αγαπήσει. Για τον Ράσελ αρκούσε μιά και μόνο στιγμή μαγείας για να αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στα μαθηματικά και να ρισκάρει για αυτά!

Μ. Ψώνιο τα μαθηματικά για το Ράσελ, χαχα

Λ.Ναι, έτσι είναι… Αλλιώς θα είχε γίνει κάτι άλλο.

Ρ. Αυτή η στιγμή της μαγείας όταν λύνεις κάτι είναι που σε πορώνει.

Α. Εγώ αυτή τη στιγμή της μαγείας δεν την έχω ζήσει.

Λ. Όλοι τη ζούνε λίγο.

Φ. Την έχεις ζήσει Λ?

Λ. Ναι.

Φ. Θες να την περιγράψεις?

Λ. Ε ναι, άμα έχεις ένα δύσκολο πρόβλημα και το λύνεις είναι σαν να ξέρεις ένα μυστικό και εμένα μου αρέσει που δεν χρειάζεται να μιλάς κι όλας, τα κάνεις όλα στο χαρτί.

Φ. Μμμμ, ωραία :)

Α. Εγώ όμως δεν την έχω ζήσει.

Μ. Ναι καλά ρε…  δεν έχεις λύσει άσκηση εσύ?

Α. Αυτή τη μαγεία και καλά δεν έχω ζήσει.

Μ. Αφού λέμε ότι όλοι το νιώθουν.

Α. Εγώ λέμε δεν την έχω ζήσει. (ο τόνος είναι ανεβασμένος)

Μ. Αφού δεν τα πας τα μαθηματικά ρε Α!!! (κι εδώ ο τόνος είναι πολύ ανεβασμένος)

Α. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΩ ΕΓΩ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΡΕ Μ….Α.  Είναι ότι τα μαθηματικά δεν ήρθαν ποτέ σε μένα. (Ο Α είναι έτοιμος να κάνει κάτι που δεν θέλει καθόλου και δεν είναι ξύλο)

Σιωπή. Εγώ δίψασα, λέει η Β. Το διαλάμε να πάμε στην κουζίνα? Σηκώνονται.

Φ. Καθίστε κάτω. Με κοιτάνε. Καθίστε κάτω ας παρακαλώ. (αυτό ήταν cool :))

Κάθονται.

Φ. Ήρθαν σήμερα Α.

Α. Ε?

Φ. Τα μαθηματικά ήρθαν σήμερα σε σένα.

Α. (αναστεναγμός) Ναι ρε Φ, αλλά άμα λες εσύ ότι αυτός ο μαθηματικός του έφτανε μια στιγμή τέτοια για να αφιερώσει τη ζωή του. Τι είναι αυτή η στιγμή δηλαδή, η μαγική στιγμή?

Φ. Κάπως έτσι είναι παιδιά. Αλλά ξέρετε κάτι? Αυτό το κόλπο της μαγικής στιγμής έχει ένα καλό. :)

Β. Ποιο καλό?

Φ. Δεν ισχύει μόνο για τα μαθηματικά!! Σε όλα τα πράγματα αρκεί μια στιγμή για να καταλάβουμε αν μας αρέσουν! (Θεε μου κάνει να μην φανώ σαν ιεροκύρηκας) Ίσως εσύ Α να λες ότι τα μαθηματικά δεν έρχονται σε σένα όπως ήρθαν στον Ράσελ και ίσως να έχεις δίκιο! Αλλά πολλά πράγματα έρχονται σε μας κάθε μέρα, αν το παρατηρήσετε ,και τα μαθηματικά έρχονται και η ιστορία και όλα! Και ένα από αυτά, κι ας μην είναι σε όλους τα μαθηματικά, θα έρθει σε μας πιο πολύ από τα άλλα και θα πούμε και μεις μαγεία!!

Α. Το logicomix είχε και ιστορία!

Φ. Και αυτό σου άρεσε.

Α. Ναι.

Λ. Ρε Φ…, και αρκεί αυτή η στιγμή? Όπως η στιγμή που αυτός έλυσε το πρόβλημα?

Φ. Όχι. Αφού σου συμβεί αυτή η στιγμή χρειάζεται και να καταλάβεις ότι σου συνέβη. Και ύστερα να προσπαθήσεις.

Β. Όπως ο Ράσελ.

Φ. Ναι.

Ρ. Και τι θα γίνει με τα μαθήματα που δεν έρχονται σε μας?

Φ. Σαν πιο ας πούμε? :)

Ρ. Τα αρχαία.

Φ. Σε σένα δε έρχονται καθόλου τα αρχαία Ρ ?

Α. Έρχονται λίγο. Πώς θα τα κάνω να έρθουν πιο πολύ?

Φ. Εγώ δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να τα κάνεις να έρθουν πάρα πολύ. Απλά αυτό το λίγο που έρχονται και μας χτυπάνε την πόρτα κάποια μαθήματα, μην τους την κλείνουμε κατάμουτρα! Ε Β? :)

Β. Έτσι έτσι :)

Μ. Σε κάποιους πάντως τα μαθηματικά δεν έρχονται. Πάει.

Φ. Δεν πειράζει. Πειράζει Α? :)

Α. Εεεε… όχι…. Δεν πειράζει.

Φ. ΠΕΙΡΑΖΕΙ???

Α. ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!!!!! Χαχα

Φ. Εσείς τι λέτε?

Μ, Λ, Β, Ρ. Δεν πειράζει.

Φ. Θα τους δώσουμε όμως μια ευκαιρία αν μας χτυπήσουν τη πόρτα..

Μ, Λ, Α, Ρ, Β. Ναι, ναι, ναι, ναι…

Β. Ειδικά άμα έχει κύο και κυώνει το μικουλάκι το μαθηματικάκι…. (Ξεραθήκαμε στα γέλια)

Α. Σοβαρά ρε Φ τώρα, εγώ θα τους δώσω. Γιατί καμιά φορά έρχονται.

Φ. Έχει περάσει παραπάνω από μία ώρα. Θέλει κάποιος να πει κάτι? Θέλετε όλοι να πείτε κάτι? Λ?

Λ. Τι να πω?

Φ. Για το logicomix, αν σας άρεσε που το διαβάσατε, αν μάθατε κάτι και δεύτερον εδώ, πως σας φάνηκε σήμερα εδώ?

Λ.Μου άρεσε που μιλήσαμε για το logicomix αν και δεν κατάλαβα πάρα πολύ καλά όλη την ιστορία. Αλλά θα το ξαναδιαβάσω. Μου άρεσε που κατάλαβα κάποια πράγματα που είχα κενά.

Φ. Όπως?

Λ. Όπως… τα αξιώματα του Ευκλείδη!

Ρ. Εεε… κι εμένα μου άρεσε γι αυτό, δηλαδή που τα λέει όλα αλλά και σαν ιστορία. Βασικά μου άρεσε που είπα σήμερα αυτό που λέω και σε σένα Φ, ότι δεν μου αρέσει να διαβάζω τα ίδια και τα ίδια. Και που είπα αυτά που ήξερα.

Φ. Χμμμ, ωραία… Β?

Β. Κι εμένα μου άρεσε η όλη φάση εδώ. Βασικά νόμιζα ότι θα με έπρηζες να μιλάω συνέχεια επειδή στο μάθημα μου κάνεις όλο ερωτήσεις και μου τη σπας αλλά οκ…Πάντως κι εγώ μερικά σημεία εκεί με τα πολλά μαθηματικά δεν τα καταλάβαινα στο βιβλίο. Αλλά νομίζω δεν τα έχουμε κάνει κιόλας.

Φ. Ναι όντως, κάποια σημεία είναι λίγο δύσκολα… Έχετε δίκιο σ αυτό. Α?

Α. Ωραία ήταν. Ήταν μια αλλαγή. Εμένα μου άρεσε που έμαθα για τη Λογική. Αυτό, ξέχασα να στο πω Φ, μου έκανε πολύ εντύπωση…

Φ. Η Λογική?

Α. Ναι. Δεν ήξερα ότι υπάρχει αυτό. Την άλλη φορά άμα σε δω να μου εξηγήσεις κι άλλο. Καλά δε λέω και σίγουρα ότι θα παώ στο Λύκειο.

Φ. Μα δε χρειάζεται να πεις τώρα κάτι τέτοιο βρε Α.  Θα σου εξηγήσω ότι θες! Μ, εσύ έκανες και τη διακόσμηση, πώς σου φάνηκε?

Μ. Τρέλα τρέλα. Όχι εντάξει, κι εμένα μου άρεσε που έμαθα για τη Λογική και που έλεγε και για πολέμους φυσικά. Μου άρεσε που συνδεόντουσαν όλα.

Φ. Ναι, κι εμένα αυτό μου αρέσει στο logicomix! Ωραία. Να τελειώσουμε?

Ναι,  ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι,!!!!!

Σηκώνονται σφαίρα, ανοίγουν το φώς και την πόρτα και πάνε στην κουζίνα, με αφήνουν σύξυλη, μαζί με τα τριγωνάκια και τα μολυβάκια να κάθομαι στο πάτωμα. Δεν ήξερα καν αν αυτό ήταν μια σωστή παρουσίαση ή όχι αλλά ήταν η πρώτη παρουσίαση που οργάνωσα. Παρ’ όλα αυτά, θα ακουστεί πολύ μελό και ντρέπομαι πραγματικά να το πω, αλλά κοίταξα με μεγάαααααλο ψώνιο το εξώφυλλο του logicomix και είπα, μαγεία!

Μετά κοίταξα το φωτιστικό μου και έπαθα blackout. :)

Επιδόρπιο

Πήγαμε στο σινεμά και ήρθε και η καθηγήτρια Ε αλλά έργο δεν είδαμε γιατί δεν είχαμε τα απαιτούμενα λεφτά. Μιλήσαμε κι άλλο για το logicomix, και το ξεφυλλίσαμε, είπαμε ποιες είναι οι αγαπημένες μας σελίδες, και διάφορα αστεία σημεία, σχολιάζαμε τον Χρίστο του βιβλίου και τον Απόστολο του βιβλίου που »ο καυμένος έχει αυτόν τον σκύλο όλη την ώρα» :), μιλάγαμε πιο πολύ για τα σχέδια και τις εικόνες, πώς είναι εδώ έτσι, πώς πετάνε εκεί τα μαλλιά έτσι, Ρ εσένα το μάτι σου σαν του τρελού είναι, ααααχ τι ωραίο σπίτι κτλ. Αγαπημένες σελίδες ήταν για την Λ η σελίδα που ο Ράσελ κάνει ερωτική εξομολόγηση στην Έβελιν, για τον Μ η σελίδα που ο Λούντβιχ ρισκάρει με το θάνατο, για την Β καμία, για τον Α οι σελίδες στην αλλαγμένη και σκοτεινιασμένη κακόφημη γειτονιά, για την Ρ όλο το βιβλίο και για μένα, εεεε…. η σελίδα που ο Ράσελ ανακαλύπτει το πως μπορεί να γλιτώσει από το θάνατο.

Κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν πολύ συγκεχυμένες εικόνες από το βιβλίο, μπέρδευαν εποχές και γεγονότα, έλεγαν λάθος τις ιστορίες και κυρίως τις θεωρίες, κάποια είχαν διαβάσει αποσπάσματα ή το είχαν αφήσει σε κάποιο σημείο, αλλά όλα είχαν μεγάλο ενθουσιασμό με τα πρόσωπα, τις ίντριγκες και το δίπολο λογική-τρέλα. :) Όλοι δυσκολεύτηκαν μόνο στις σελίδες με πολλά μαθηματικά και θεωρίες, λόγω ηλικίας, ένα δυο χρόνια αργότερα θα τις καταλάβαιναν και αυτές πιστεύω. Επίσης συμφωνήσαμε ότι θα ήταν πολύ καλό αν διάβαζα εγώ μαζί τους το βιβλίο και ρώτησα αν θα τους άρεσε να το είχαν στο σχολείο και είπαν ναι. Και εγώ προσωπικά πιστεύω ότι θα ήταν καλή ιδέα να το πάρουμε μαζί κάποια στιγμή το βιβλίο απ’ την αρχή. Και κάτι που μου έκανε εντύπωση: Όλη την ώρα που ήμασταν στα village και μιλάγαμε για το βιβλίο, ακούστηκαν πολλές λέξεις, όπως μαθηματικά, τρελοί, ήρωες, πρωταγωνιστές, γαλλίδα :), σκύλος, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη ομολογώ, δεν ακούστηκε ούτε μία φορά μια λέξη.

Ράσελ.

PS. Kάτι που εγώ σκεφτόμουν αδιάκοπα όλο το βράδυ λόγω της πρώτης τους ερώτησης :) Αυτό ήταν… Εεεεεε, σσσσ…, ρίξε αυλαία!!

*ελπίζω, μια μέρα τα παιδιά να καταλάβουν ότι: το να μαγνητοφωνήσεις μια συζήτηση και ύστερα να την αντιγράψεις σε ένα τετράδιο, το οποίο θα κρύψεις στο πιο ασφαλές μέρος του κόσμου, δηλαδή σε ένα δωμάτιο που βρίσκεται μέσα σε ένα άλλο δωμάτιο και που την υπαρξή του ξέρει μόνο ένας άνθρωπος, τον οποίο έχω πάνω από 12 χρόνια να δω,  ενώ παράλληλα θα θάψεις την κασέτα, το μαγνητόφωνο και την απόδειξη του μαγαζιού από όπου τα αγόρασες σε έναν κήπο που δεν υπάρχει πια στο μέρος που υπήρχε παλιότερα και κάτω από ένα δέντρο που δε μοιάζει πια με δέντρο αλλά με σπίτι, και θα δημοσιεύσεις λίγα λόγια σε ένα blog που δε διαβάζει κανένας ύποπτος μεγάλος, το να τα κάνεις όλα αυτά κρατώντας μια συζήτηση μυστική αλλά υπαρκτή, είναι μάλλον το πιο δίκαιο πράγμα του κόσμου :)

Θα βγώ, δε θα βγώ?

Standard

Υπήρχε η εποχή που η μικρή καμηλοπάρδαλη πήγε να γίνει μηχανικός. Επειδή όμως ήταν καμηλοπαρδαλή αντί για καμηλοπάρδαλη δεν πήγαινε στα μαθήματα και δε διάβαζε και άραζε… Μέχρι που μια μέρα κατάλαβε πώς για να μην της πονέσει όοοοοολος ο λαιμός πρέπει να πάρει πτυχίο και έτσι… αποφάσισε να διαβάσει! Βρήκε ένα λόφο, αποχαιρέτησε τους πάντες και πήγε να αφοσιωθεί στον πηγαιμό για την Ιθάκη.

Υπάρχει μια λέξη, αναφερόμενη σε ρουχισμό και συγκεκριμένα σε εκείνο το κομμάτι που καλύπτει το χέρι, η οποία μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό.  Μανίκι. Η γιαγιά καμηλοπάρδαλη το λέει και, στερνή μου γνώση… αααααααααααααργκ

The fight for consistency. Yes.