Διαδρομή

Standard

http://www.deezer.com/track/2949256

Σε συνάντησα χθες, μεσημέρι. Τι γίνεται?, ρώτησα. Περίμενα να μου πεις κάτι από όλα αυτά που λένε διάφοροι άνθρωποι όταν συναντιούνται μετά από καιρό. Καλά εσύ, τα ίδια, ε… σχολή, κτλ… Εσένα σου πήρε μόνο ένα λεπτό να πεις κάτι άλλο.  Κοιτούσες αλλού, κάπου μακριά, πέρα από τα αυτοκίνητα που περνούσαν και όλον αυτό τον θόρυβο του δρόμου όταν είπες, στη ζωή μου έχω κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Δεν είπες τίποτα άλλο, δεν προσπάθησες να μου εξηγήσεις, ούτε με κοίταξες περίλυπα. Κρατούσες ένα παγωτό και μου έδωσες λίγο. Το δέχτηκα και περπατήσαμε μαζί, εμείς οι δύο ξένοι, μέχρι ένα παγκάκι στα Εξάρχεια.

Όλη η ζωή μου είναι ένα λάθος. Ένα τεράστιο λάθος κι εγώ δεν ξέρω από που να πιαστώ. Έχω κάνει το ενα λάθος μετά το άλλο. Συνέχεια λάθη, λάθη, λάθη που συσσωρεύονται. Έχω κάνει και καλά πράγματα. Αλλά πιο πολλά λάθη. Και σ΄όλο αυτό είμαι μόνος. Πιο μόνος απ’ όσο φαντάζεσαι. Δεν είναι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει. Είναι ότι κανείς δεν ξέρει. Οι γονείς μου δεν ξέρουν ότι τους χρειάζομαι. Μου λένε, είσαι μεγάλος, βγάλτα πέρα μόνος σου. Δεν ήξεραν, όταν είμασταν μαζί, ότι ήθελα να μου κρατήσουν ένα σοκολατάκι από τη συσκευασία που αγόραζαν για να δοκιμάσω κι εγώ. Δεν το σκέφτηκαν ποτέ. Δεν είναι αργά. Εγώ προσπαθώ μα δεν αλλάζει τίποτα ποτέ. Κάποτε πίστευα σε μένα. Τώρα δεν πιστεύω πια. Όπου και να πάω φοβάμαι. Νιώθω ότι σε κάθε μου βήμα οι δυνάμεις μου λιγοστεύουν, σαν να έχω ένα αόρατο σχοινί που με κρατάει μακριά  από ότι καλό έχω. Είμαι με μια κοπέλα. Μ αγαπάει μου λέει. Είναι καλή αλλά δεν ξέρει. Ότι δεν γίνεται να αγαπάς κάποιον που δεν γνώρισες ποτέ. Κάποιον που δεν ξέρεις. Τώρα μένω μόνος. Δουλεύω σε μια δουλειά, εντάξει μια κανονική δουλειά σαν όλες. Βγάζω πολύ λίγα ρε συ και δίνω και στον αδερφό μου. Κι εσύ δε δίνεις σε άλλους που είναι χειρότερα? Ε, κι εγώ.  Και ούτε που να μείνω έχω, μένω από δω κι από κει. Θες να πάμε εκεί που μένω τώρα? Θα πάμε μετά. Είμαι λίγο τραγικός που στα λέω? Όλο λάθη. Τα περισσότερα που μπορώ να θημηθώ έιναι λάθη.Και θα πάνε ακόμα χειρότερα.

Εγώ κοίταζα μακριά, μέχρι τον απέναντι κάδο δηλαδή γιατί σε ένα στενό ήμασταν, πόσο μακριά να δεις? Δεν ξέρω αν μου είπε αυτά μα εγώ αυτά άκουσα. Άκουσα για μένα και για τη ζωή μου. Καθόμουν εκεί και άκουγα κάποιον άλλον να λέει αυτά που εγώ δεν μπορώ να πώ. Ή μάλλον αυτά που εγώ ξέρω μα δεν έχω πιστέψει ακόμα ότι είναι η πραγμαικότητα. Είναι εύκολο να κάνεις την αισιοδοξία ναρκωτικό. Δεν είναι τα περισσότερα που έχεις ζήσει λάθη, δεν μπορεί να είναι… Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Μόνο αυτό είπα κι ύστερα ξέσπασα σε κλάμματα όπως εγώ ποτέ δεν κάνω, παραβίασα το μεγάλο νόμο που λέει:  η ώρα που κλαις είναι χαμένος χρόνος. Έκλαιγα τόση ώρα που έχασα το μέτρημα χωρίς να σταματήσω καθόλου και το μόνο που μπορούσες εσύ να κάνεις είναι να μου αγοράσεις με τα δικά μου λεφτά άλλο ένα παγωτό. Μου άρεσε όμως. Όταν σταμάτησα είχε σχεδόν νυχτώσει κι ένιωθα εξαντλημένη. Το κεφάλι μου πονούσε αφόρητα.

Στο γυρισμό μπήκα σε ένα κατάστημα ρούχων. Δεν είχα λεφτά για να πάρω κάτι εκείνη τη στιγμή αλλά θα ένιωθα κάπως καλύτερα. Πήρα κάποια μπλουζάκια και ένα παντελόνι και μπήκα στο δοκιμαστήριο. Έβγαλα το μπουφάν μου και την τσάντα μου και τα πέταξα πάνω σε μια καρέκλα. Δεν ξέρω πώς μα έμεινα εκεί σαν χαζή να κοιτάω τον καθρέφτη του δοκιμαστηρίου χωρίς να βλέπω τίποτα. Σαν να είχε σβήσει η λάμπα στο μυαλό μου και να είχε πέσει σκοτάδι. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί όρθια, μα ξαφνικά, σαν να ξύπνησα, άρπαξα το μπουφάν μου και την τσάντα μου από την καρέκλα, διέσχισα το μαγαζί και βγήκα έξω.

Λίγα στενά πιο κάτω είδα ανάμεσα στο μπουφάν και την τσάντα μου τρία μπλουζάκια. Το ένα έγραφε, this too will pass. Δεν το είχα δει πιο πριν. Ούτε και ξέρω πώς βρέθηκαν μαζί μου. Φαίνεται τα πήρα πάνω από την καρέκλα χωρίς να το καταλάβω. Δεν τα επέστρεψα. Σήμερα στη σχολή φόρεσα ένα από αυτά. Είχε ωραία μέρα και μου πήγαινε πολύ.  Είναι εύκολο να κάνεις την αισιοδοξία ναρκωτικό.

Κάποτε θα ‘ρθει η στιγμή
που όλα θα πάρουν ένα νόημα βαθύ
θα σου θυμίζουν οι ουρανοί άγνωστες πτήσεις
κι η θάλασσα η παντοτινή
τρεμούλιασμα νωχελικό
στον πιο αθώο σου εαυτό
και οι σταθμοί παλιές, καλές αναχωρήσεις.
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
στον κόρφο της γλυκά να ‘ρθεις
να ξαποστάσεις
να ιστορήσεις μια ζωή
βγάζοντας στεναγμό βαθύ
και στην ποδιά της να τινάξεις
σαν λείψανα αγίων μαρτυρικά
όλες σου τις θλίψεις.

Δεν υπάρχει ομορφιά
παρά μόνο στο βλέμμα
που τη φρίκη κοιτάει
κι όμως αντέχει.

Advertisements

7 responses »

  1. Το ήξερε πως θα συμβεί μια μέρα
    εκείνη η ρωγμή που κουβαλούσε
    -πληγή που έβραζε, σιωπή που αιμορραγούσε-
    θα τον θρυμμάτιζε για πάντα πέρα ως πέρα

    Τίναξε από πάνω του τη σκόνη
    κι αμίλητος προχώρησε στο αγιάζι
    τον βρίζαν τα παιδιά πίσω απ’ το Γκάζι
    και κάποιος του ‘ριξε νερό απ’ το μπαλκόνι

    Και τα σκυλιά κοιτούσαν δακρυσμένα
    να χάνεται στης νύχτας τον πυθμένα
    σαν κάποιος που ποτέ του δεν υπήρξε
    αυτός που τόσο αγάπησε τον κόσμο

  2. lena… etsi to grapses to tragpudi h ton katalaves? αυτός που τόσο αγάπησε τον κόσμο… giatros etsi?

    foti, anisixw…
    fysika kai ta pragmata pane xeirotera. den pane kalytera. ki oute tha pane. xonepse to. den ftais esy pou sou rthan dyskola. auto einai megali alitheia. alla an pane olo kai pio skata, esy tha ftais.pare xampari xyma kai starata to poso xeirotera pane ta pragmata epeidh to epitrepeis kai fere ta panw katw. alliws de tha erthoun pote kalyteres meres.

    ena elattwma exeis kai einai sovaro. apo tote pou se xerw den mporeis pote gamwto na peis mia frasi: ante gamisou.

    Μικρό κορίτσι με τα βήματα χαμένα
    τυχαία γόνατα ξεκούρασαν τα οστά σου
    μα πάντα θα ‘ρχομαι απ’ τ’ άπειρο σε σένα
    με το χαμόγελό σου στη ματιά μου.

  3. εσύ γιατί τσαντίστηκες? :) εγώ το ξέρω αυτό αλλά έτσι είμαι. τεσπα, ευχαριστώ που τα χώνεις, βοηθάει.

    ρωτάς αν είναι ο γιατρός? ναι αυτός είναι, οκ. έχει και όνομα…

    ωραίο λένα!πολύ ταιριαστό.

    Κάποια νύχτα θα ‘ ρθεις με της νιότης τα δώρα
    μ’ ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
    θα ‘ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
    και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.

  4. Τώρα που τίποτα δεν έχει απομείνει
    μένει να βρούμε τη ζωή μας ξανά
    έλα να στήσουμε ένα ωραίο πανηγύρι
    πάνω απ’ αυτή την άβυσσο που χάσκει για μας.

  5. Ακουσε δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη
    μα σαν είναι ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη
    μα όσο να φύγεις πρόσμενε κι αν θέλεις σε κερνούμε
    Βάλτε να πιούμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s