Monthly Archives: Ιουλίου 2009

In your head (day I)

Standard

you can live in your head but your head is blowing
you can dream of light and love and happiness
you can close the eyes and run run run run
you can love your hand on that hand
but somebody told me in the cold winter of our bed
look at the ground
the passion of lovers is for death, said he
i don’t remember his face but he was tall and warm like you
and life was dead

Seven days love, day one


Travelling

Standard

Travelling is good

travellin touches my mind

it changes my days

it reveals my nights

in me.

Μου λείπει το ταξίδι. Πολύ. Πάρα πολύ. Και μάλιστα όχι οποιοδήποτε, μου λείπει το ταξίδι στον δυτικό πολιτισμό. Στην πόλη. Νοσταλγώ το ίδιο την Αφρική αλλά όχι τόσο όσο τις μεγαλουπόλεις, τις απέραντες λεωφόρους τα δυνατά φώτα. Θυμάμαι μία μία τις πόλεις της Ευρώπης. Την παγωμένη βαλτική, τη σκοτεινή σκανδιναβική γη, τις νότιες πολύχρωμες χώρες. Οι μεγάλοι δρόμοι της Στοκχόλμης, τα μικρά δισκάδικα και τα πράσινα πάρκα. Τα underground live του βραδινού Ελσίνκι. Τα στενά δρομάκια στο παγωμένο Τάλλινν, το λευκό χιόνι στο Βελιγράδι, οι μικρές παμπ δίπλα στης γέφυρες της Βουδαπέστης. Τα απλά πάρτυ και οι απλοί άνθρωποι. Η Γαλλία. Η νότια, οι χιονισμένες κορφές της Γκρενόμπλ, τα εστιατόρια που μύριζαν όμορφα, γαλλικά. Η βόρεια, το απέραντο Παρίσι, το μπερδεμένο Παρίσι, οι ατέλειωτοι άνθρωποι, άνθρωποι άνθρωποι, τόσοι πολλοί που δεν τους χωράει το μυαλό. Η παλιά πόλη της Βαρκελώνης, η μυστηριώδης Ανδαλουσία. Και τέλος το υπέροχο Λονδίνο και το ακόμα πιο υπέροχο Βερολίνο. Τα γκράφιττυ του Banksy κρυμμένα δίπλα σε πανκ στέκια, τα ατέλειωτα πάρτυ όλος αυτός ο κόσμος που συνωστίζεται σε μία και μόνο αγγλική πόλη. Τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια του Βερολίνου, το μουσείο των Ramones, το τρένο, οι άνθρωποι που δε νοιάζονται τι θα φορέσουν, πως θα μιλήσουν, πως θα είναι, τι θα σκεφτούν για αυτούς. Το μεθυσμένο Soho, το δικό μου Soho.

Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι να μπορούσα μια μέρα να ταξιδέψω στην Αμερική. Όχι απλά να πάω. Να πάω, να νοικιάσω ένα αυτοκίνητο για τρεις μήνες και να τη διασχίζω. Απλά αυτό. Να δω τις απέραντες λεωφόρους, τα φοινικόδεντρα, την έρημο, τα ξεχασμένα βενζινάδικα του κινηματογράφου, το Λος Άντζελες, την Αριζόνα, τα μέρη του μπλουζ, το Ντιτρόιτ, εκεί όπου τραγούδησε η Patti Smith και οι MC5, να καταλήξω στη Νέα Υόρκη και μετά να ξεχαστώ εκεί.

Γαλαξίας

Standard

Οι άνθρωποι που γράφουν ανήκουν νομίζω σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που γράφουν για να διαβαστούν, για να ζήσουν, για να μιλήσουν ανοιχτά και ψωναχτά. Και σε εκείνους που γράφουν απλά για να μιλήσουν μέσα τους. Όταν λέω γράφουν εννοώ είτε ιστορίες, βιβλία, μυθιστορήματα, μελέτες είτε ημερολόγιο, σκέψεις, ποιήματα κτλ… Και ως γράψιμο δεν εννοώ την υποχρεωτική πτυχιακή εργασία και άλλα παρόμοια βέβαια. Εννοώ ένα πάθος παρόμοιο με τη ζωγραφική ή με το να παίζεις drums πάνω στις καρέκλες και τα πόδια σου. Είμαι μέλος της δεύτερης κατηγορίας που γράφουν για τον εαυτό τους που θα γράψουν κάτι ακόμα και σε μια χαρτοπετσέτα. Σε όλη μου τη ζωή έχω γράψει πάρα πολλές σελίδες χαρτί. Δεν έχω δημοσιεύσει καμία και δεν έχω κάποιο σκοπό να το κάνω (edit: μεγάλα λόγια :)). Ακόμα και εδώ στο blog γράφω τόσα πολλά και όμως δεν φτάνω ποτέ τα όσα γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί που μετά από λίγο χάνω. Λίγες φορές έχω δείξει σε κάποιον αυτά που γράφω και τυχαία μόνο κάποιος ίσως έχει διαβάσει.

Αυτός ηταν ένας πρόλογος. Τώρα σίγουρα θα καταλαβαίνετε πώς νιώθω όταν καταλαβαίνω ότι και άλλοι άνθρωποι γράφουν πράγματα δικά τους. Για όλους αυτούς τους λόγους συχνά μου αρέσει να ψαχουλεύω στα κρυφά τετράδια άλλων αν και ντρέπομαι που το κάνω. Αλλά το κάνω και θα το κάνω πάντα. Βρήκα ένα μικρό κείμενο λοιπόν, γραμμένο για να μη διαβαστεί ποτέ από κανέναν, ένα κείμενο μιας στιγμής, καθόλου φντασμαγορικό από έναν άνθρωπο. Αλλά όταν το διάβαζα στα κρυφά χθές έκανα τόσες σκέψεις όσες πολλά βιβλία δε θα μου έφερναν στο νου. Θέλω να διαβαστεί. Δε θα πω αν ο άνθρωπος που το έγραψε και που αγαπάω πολύ ήταν άντρας ή γυναίκα και πολύ περισσότερο δε θα πω την ηλικία του ή το όνομά του ή τίποτα που θα μπορέσει να τον προδώσει.

Θα πω όμως ότι το αφιερώνω στον Π, την Δ, τον Α, τον Β, τον Π. Και στους Μ.

‘Στο όνειρό μου μεγάλες τετραγωνικές πλάκες, με λίγη απόσταση μεταξύ τους, μέσα στο νερό. Το νερό είναι γαλανό, όπως ο ουρανός. Υπάρχουν καμιά φορά αψίδες πάνω στις πλάκες, τετράγωνες αψίδες. Είναι στη Βενετία ή κάπου εκεί. Το μεγάλο δάσος, με τις γιγάντιες αψίδες είναι αλλού. Είναι πολύ ψηλές, νομίζω περνάνε λεωφορεία από κάτω. Αλλού και η νυχτερινή πόλη, με τις ψηλές πολυκατοικίες. Τις σκαρφαλώνω πηδώντας από στέγη σε στέγη. Κρεμιέμαι από μπαλκόνια, σκάλες και χαλασμένα ασανσέρ. Θα έπρεπε ήδη να έχω σκοτωθεί αλλά δεν έχω κάνει κανένα λάθος μέχρι τώρα. Κανείς δε θα καταλάβει ποτέ αυτά τα μέρη. Είναι ο γαλαξίας* που γλίτωσε το θάνατο κρυβόμενος μέσα μου. Όταν εγώ πεθάνω ο γαλαξίας θα αποδεσμευτεί και θα περιφέρεται στην κρύα μεριά του σύμπαντος προσπαθώντας να γλιτώσει από τη θερμότητα που λίγο έλειψε να τον σκοτώσει. Μακριά από τα νεκρά αστέρια και τις μάυρες τρύπες ο γαλαξίας μου θα ξεδιπλωθεί.»

Πέμπτη 23 Ιούλη 2009. Δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα.Καληνύχτα κόσμε μου

*Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι ψυχές των ανθρώπων είναι νέοι γαλαξίες οι οποίοι, μετά το θάνατο, ταξιδεύουν στο διάστημα για να βρουν μια θέση και να δημιουργηθούν. Σύμφωνα με μια άλλη επιστημονική θεωρία πάρα πολλοί γαλαξίες καταστρέφονται από μαύρες τρύπες που διαλύουν τα πάντα στο περασμά τους κα χάνονται έτσι για πάντα σε αυτό το μεγάλο σύμπαν.

Τhe coming back

Standard

Μου λες να μη φοβάμαι

να μην με νοιάζει τόσο

τα χρόνια απλά περνούν

και μεις

ξαναβρισκόμαστε σαν χθες

Μου λες πως ό,τι άλλαξε είναι για το καλό μου

μου λες ότι εσύ είσαι εσύ

κι εγώ είμαι εγώ

ξανά μαζί σαν ένα

Ότι έτσι ήταν από πάντα

και έτσι για πάντα θα μείνει

Μα μην ξεγελιέσαι

και όλο προσπαθείς

να κάνεις τάχα πως δεν το ξέρεις

Εγώ δεν είμαι εγώ όσο εσύ δεν είσαι εσύ

έτσι ήταν πάντα

και έτσι για πάντα θα μείνει

Και μιας και με ρωτάς

θα σου το πω

Όλα όσα αλλάζουν

τα χρόνια

το μεγάλωμα και οι τυπικότητες

οι δήθεν ξεκάθαρες κουβέντες

για τον έρωτα

τις σπουδές

τη μουσική

στολισμένες με δήθεν ενδιαφέρον

οι βόλτες στην γεμάτη κόσμο θάλασσα

τα μοντέρνα σινεμά

οι ασχολίες των «μεγάλων»

τα λαμπερά μπαρ

όλη αυτή η υποτιθέμενη ελευθερία και άνεση

για το καλό μου δεν είναι

Και αν με ρωτάς ξανά

θα σου το πω κι αυτό

Για το δικό σου καλό

νομίζεις όλα αυτά πώς είναι

Μιας και χωρίς αυτά

είσαι εσύ

Και όπως φαίνεται

το να ‘σαι εσύ

δε σου ταιριάζει πια

Μια επιθυμία και το παράλογο

Standard

Είναι μερικές φορές που έχεις ανάγκη κάποιον πολύ. Είναι συχνά αυτές ακριβώς τις φορές που για κάποιο λόγο εκείνος ο κάποιος ή εκείνη η κάποια θα λείπει. Λες και το κατά πόσο θα εκπληρωθεί μια επιθυμία σου είναι αντιστρόφως ανάλογο με το πόσο πραγματικά την εύχεσαι. Λες και το πόσο προσπαθείς να εκπληρώσεις μια επιθυμία σου είναι μερικές φορές αντιστρόφως ανάλογο με το πόσο πολύ την ποθείς. Σαν να μπαίνεις εσύ εμπόδιο στο δικό σου θέλω.

Μπήκαμε στο τρένο που πήγαινε από τη Βρετάννη στη πόλη του Μπορντώ. Ένα μήνα πριν είχα μάθει ότι θα έδινα μια συνέντευξη στο Πανεπιστήμιο της πόλης εκείνη τη βδομάδα που θα είμασταν εκεί . Δεν ήθελα τόσο να είναι μαζί μου την ώρα της συνέντευξης. Κάτι τέτοιο δε θα είχε ιδιαίτερο νόημα άλλωστε. Αυτό που ήθελα αφόρητα όμως ήταν να βρίσκεται τριγύρω. Έστω και αν όχι πραγματικά, τουλάχιστον νοητά. Να ήξερα ότι θα με περίμενε σε κάποιο καφέ λίγες ώρες μετά. Ή σε κάποια γωνία, σε κάποιο πάρκο για πέντε ή δέκα λεπτά μέχρι να φύγει η γεύση της εμπειρίας από μέσα μου, είτε αυτή ήταν καλή είτε κακή.

Περάσαμε αρκετά όμορφα, μάλλον με μια αίσθηση απόλυτης συνύπαρξης, αν μπορεί αυτό να γίνει τώρα κατανοητό. Μια ή δυο μέρες πριν τη συνέντευξη τον ρώτησα αν εκείνο το απόγευμα εκείνης της Τετάρτης θα το περνάγαμε μαζί ή όχι. Μου είπε ότι προτιμούσε να συναντηθεί με κάποιο φίλο του και εμείς να βρισκόμασταν αργότερα στο σπίτι. Κλείστηκα στο μπάνιο και για πολλή ώρα είχα χαθεί στις σκέψεις μου με έναν κόμπο.

Η μέρα της συνέντευξης έφτασε και ακόμα η επιθυμία του να συναντηθεί και να μείνει όλη τη μέρα με το καλό του φίλο δεν είχε υποχωρήσει. Βέβαια, δεν εξέφρασα ούτε μια στιγμή τη δυσαρέσκειά μου, ούτε διατύπωσα κάποιο παράπονο. Συμπεριφερόμουν όσο πιο φυσιολογικά μπορούσα αν και μάλλον υπέφερα πολύ για το γεγονός ότι δεν είχε επιλέξει να είναι μαζί μου. Η συνέντευξη πήγε πολύ άσχημα. Πολύ περισσότερο από όσο θα περίμενα. Βγήκα από το γραφείο στο διάδρομο του Πανεπιστημίου και από εκεί στο δρόμο όπου είχε αρχίσει να βρέχει.

Μόλις βγήκα έξω του τηλεφώνησα για να τον ρωτήσω που είναι και μου είπε ότι θα έμενε μέχρι αργά σε ένα μπαρ με το φίλο του. Με συμβούλεψε να πάω σπίτι καθώς θα αργούσε αρκετά. Πήγα στο σπίτι και αφού έκλαψα και είδα τηλεόραση στο τέλος αποκοιμήθηκα. Όταν επέστρεψε τον αντιλήφθηκα αλλά δεν έδειξα πως ήμουν ξύπνια. Τις επόμενες μέρες είχα μια έντονη αίσθηση στεναχώριας και ένα παράπονο το οποίο όμως δεν έδειξα ποτέ. Ίσως επειδή κράταγα και λίγη κακία ή ίσως επειδή κατά βάθος πίστευα ότι είχε όντως το δικαίωμα να μείνει με το φίλο του αντί να είναι μαζί μου.

Αυτό το οποίο δεν είχα σκεφτείποτέ μέχρι και σήμερα, όπου ανέσυρα αυτήν την ανάμνηση στο μυαλό μου, είναι το εξής: ότι ποτέ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας αλλά ούτε και τον καιρό πριν από αυτό δεν του είχα αναφέρει κάτι.

‘Οτι εκείνο το απόγευμα εκείνης την Τετάρτης, είχα να δώσω μια συνέντευξη :) Η αλλιώς, δεν του επέτρεψα να γνωρίζει τίποτα που θα μπορούσε να δείξει ότι τον είχα ανάγκη εκείνη τη μέρα.

Και αν αυτό συνέβαινε τώρα, μετά από τόσο καιρό….. ξέρω πως, χωρίς να το θέλω, θα έκανα ακριβώς το ίδιο.

Θες καφέ?

Standard

Δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω πώς γίνεται κάποιος να πίνει δέκα καφέδες σε μια μέρα. Ούτε πώς ο καφές σε κάνει να είσαι περισσότερο ξύπνιος από το να βάλεις το πρόσωπο σου κάτω από τη βρύση, ούτε πώς να μην αγχώνεσα, ή να αποδίδεις σε εξετάσεις και άλλα συναφή. Χθες ένας γνωστός μου τον οποίο ακούω γενικά μου επεσήμανε ότι τα περισσότερα από αυτά τα αποτελέσματα είναι επειδή τα πιστεύει κανείς μέσα του και όχι επειδή ισχύουν πραγματικά.

Εδώ και κάποια χρόνια και εγώ δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωί αν δεν πιω καφέ. Ήθελα να μπορούσα αλλά έλεγα ότι έχω συνηθίσει κι έτσι μιας και ήταν έυκολο έπινα παρόλο που άρχισε να μου δημιουργεί προβλήματα. Σήμερα ξύπνησα και μάλλον αποφάσισα να πω στον εαυτό μου ότι μπορώ να ξυπνήσω και χωρίς να πιω. Το είπα μια κι έξω, έλα τώρα σιγά μην χρειάζεσαι καφέ για να ξυπνήσεις… ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ! Δεν ήπια και νομίζω ότι θα κάνω το ίδιο και άυριο.

Με αφορμή δείτε αυτό! Αξίζει :