Γαλαξίας

Standard

Οι άνθρωποι που γράφουν ανήκουν νομίζω σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που γράφουν για να διαβαστούν, για να ζήσουν, για να μιλήσουν ανοιχτά και ψωναχτά. Και σε εκείνους που γράφουν απλά για να μιλήσουν μέσα τους. Όταν λέω γράφουν εννοώ είτε ιστορίες, βιβλία, μυθιστορήματα, μελέτες είτε ημερολόγιο, σκέψεις, ποιήματα κτλ… Και ως γράψιμο δεν εννοώ την υποχρεωτική πτυχιακή εργασία και άλλα παρόμοια βέβαια. Εννοώ ένα πάθος παρόμοιο με τη ζωγραφική ή με το να παίζεις drums πάνω στις καρέκλες και τα πόδια σου. Είμαι μέλος της δεύτερης κατηγορίας που γράφουν για τον εαυτό τους που θα γράψουν κάτι ακόμα και σε μια χαρτοπετσέτα. Σε όλη μου τη ζωή έχω γράψει πάρα πολλές σελίδες χαρτί. Δεν έχω δημοσιεύσει καμία και δεν έχω κάποιο σκοπό να το κάνω (edit: μεγάλα λόγια :)). Ακόμα και εδώ στο blog γράφω τόσα πολλά και όμως δεν φτάνω ποτέ τα όσα γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί που μετά από λίγο χάνω. Λίγες φορές έχω δείξει σε κάποιον αυτά που γράφω και τυχαία μόνο κάποιος ίσως έχει διαβάσει.

Αυτός ηταν ένας πρόλογος. Τώρα σίγουρα θα καταλαβαίνετε πώς νιώθω όταν καταλαβαίνω ότι και άλλοι άνθρωποι γράφουν πράγματα δικά τους. Για όλους αυτούς τους λόγους συχνά μου αρέσει να ψαχουλεύω στα κρυφά τετράδια άλλων αν και ντρέπομαι που το κάνω. Αλλά το κάνω και θα το κάνω πάντα. Βρήκα ένα μικρό κείμενο λοιπόν, γραμμένο για να μη διαβαστεί ποτέ από κανέναν, ένα κείμενο μιας στιγμής, καθόλου φντασμαγορικό από έναν άνθρωπο. Αλλά όταν το διάβαζα στα κρυφά χθές έκανα τόσες σκέψεις όσες πολλά βιβλία δε θα μου έφερναν στο νου. Θέλω να διαβαστεί. Δε θα πω αν ο άνθρωπος που το έγραψε και που αγαπάω πολύ ήταν άντρας ή γυναίκα και πολύ περισσότερο δε θα πω την ηλικία του ή το όνομά του ή τίποτα που θα μπορέσει να τον προδώσει.

Θα πω όμως ότι το αφιερώνω στον Π, την Δ, τον Α, τον Β, τον Π. Και στους Μ.

‘Στο όνειρό μου μεγάλες τετραγωνικές πλάκες, με λίγη απόσταση μεταξύ τους, μέσα στο νερό. Το νερό είναι γαλανό, όπως ο ουρανός. Υπάρχουν καμιά φορά αψίδες πάνω στις πλάκες, τετράγωνες αψίδες. Είναι στη Βενετία ή κάπου εκεί. Το μεγάλο δάσος, με τις γιγάντιες αψίδες είναι αλλού. Είναι πολύ ψηλές, νομίζω περνάνε λεωφορεία από κάτω. Αλλού και η νυχτερινή πόλη, με τις ψηλές πολυκατοικίες. Τις σκαρφαλώνω πηδώντας από στέγη σε στέγη. Κρεμιέμαι από μπαλκόνια, σκάλες και χαλασμένα ασανσέρ. Θα έπρεπε ήδη να έχω σκοτωθεί αλλά δεν έχω κάνει κανένα λάθος μέχρι τώρα. Κανείς δε θα καταλάβει ποτέ αυτά τα μέρη. Είναι ο γαλαξίας* που γλίτωσε το θάνατο κρυβόμενος μέσα μου. Όταν εγώ πεθάνω ο γαλαξίας θα αποδεσμευτεί και θα περιφέρεται στην κρύα μεριά του σύμπαντος προσπαθώντας να γλιτώσει από τη θερμότητα που λίγο έλειψε να τον σκοτώσει. Μακριά από τα νεκρά αστέρια και τις μάυρες τρύπες ο γαλαξίας μου θα ξεδιπλωθεί.»

Πέμπτη 23 Ιούλη 2009. Δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα.Καληνύχτα κόσμε μου

*Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι ψυχές των ανθρώπων είναι νέοι γαλαξίες οι οποίοι, μετά το θάνατο, ταξιδεύουν στο διάστημα για να βρουν μια θέση και να δημιουργηθούν. Σύμφωνα με μια άλλη επιστημονική θεωρία πάρα πολλοί γαλαξίες καταστρέφονται από μαύρες τρύπες που διαλύουν τα πάντα στο περασμά τους κα χάνονται έτσι για πάντα σε αυτό το μεγάλο σύμπαν.

Advertisements

2 responses »

  1. υπέροχο

    υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να αγαπάω το γαλαξία σου. παράξενο….
    20 χρόνια και δεν τους έχω βρει όλους! :)

    adios

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s