Monthly Archives: Αύγουστος 2009

Παιδικές χαρές

Standard

Εμένα μου λες! Πολλή χαρά! Ας γράψω κάτι χρήσιμο και όχι τόσο κρυπτικό σήμερα.

Ο λόγος που το γράφω αυτό το ποστ τώρα είναι για να μεταπείσω εσένα που το διαβάζεις να επισκεφτείς μια παιδική χαρά. Δηλαδή όταν θα θελήσεις να πας το παιδί σου ή το παιδί του αδερφού, φίλου γείτονα ή οποιοδήποτε παιδί στην παιδική χαρά να το σκεφτείς μια δεύτερη και μια τρίτη φορά.Και μια τέταρτη.

Πριν λίγες μέρες πήγα με το βαφτιστήρι μου σε μια παιδική χαρά. Δεν ήξερα που αλλού να το πάω. Είναι πολύ μικρό αλλά το πήγα στην παιδική χαρά για να δει άλλα παιδάκια, κοίτα κι αυτό το παιδάκι, κοίτα κι εκείνο το παιδάκι, αααα ένα παιδάκι, φάε κι εσύ τη μπανάνα σου γαμώτο όπως το παιδάκι, μη βαράς τα άλλα παιδάκια, αυτόν βάρα τον εντάξει είναι βλάκας κτλ. Εκεί, καθώς κοίταζα ένα κοριτσάκι να κάνει κούνια, με έπιασε ένα φόβος που με έπιανε πάντα όταν έκανα κούνια. Ότι θα σπάσει η κούνια. Στο χωριό που πήγαινα παλιά όταν ήμουν παιδί, στην αρχαιότερη παιδική χαρά του κόσμουν, όταν έκανες κούνια έχασκε μπροστά σου ένας γκρεμός και εγώ σκεφτόμουν τι θα έκανα αν έσπαγε η κούνια. Αυτή την σκέψη την είχα καθώς πήγαινα πάνω κάτω. Βασικά δε ήθελε και πολύ σκέψη. Γιατί ό,τι είχα να κάνω αν έσπαγε η κούνια θα έπρεπε να το κάνω μέσα στα επόμενα πέντε δευτερόλεπτα. Αλλά που μυαλό τότε! Κάναμε κούνια όρθιοι και χωρίς χέρια μπροστά στο γκρεμό.

Στη παιδική χαρά όπου πήγα με το βαφτιστήρι μου δεν έσπασε η κούνια αλλά έσπασε η αλυσίδα που βάζει μπροστά το παιδί για να το προστατεύει από το να πέσει. Το κοριτσάκι έφυγε και διέγραψε μια τροχιά μέχρι να πέσει κάτω. Ευτυχώς δεν χτύπησε πολύ αλλά έσπασε το χέρι του απ όσο κατάλαβα και χτύπησε επίσης και στο κεφάλι. Έφυγαν άρον άρον για το νοσοκομείο και δεν ξέρω τι έγινε από κει και πέρα.

Λίγα μέτρα πέρα από το σπίτι μου υπάρχει ένα νηπιαγωγείο και μέσα στο νηπιαγωγείο μια παιδική χαρά. Εκεί βρίσκεται μια τραμπάλα της οποίας το κάθισμα έχει σπάσει επικίνδυνα και έχει χαλαρώσει από τις βίδες του αλλά δε φαίνεται καθόλου αν δεν το προσέξεις. Υπάρχει η περίπτωση ένα παιδί να πέσει ξαφνικά και να χτυπήσει. Πριν από ένα μήνα πήγα στο δημαρχείο και το ανέφερα. Χθες ξαναπήγα στο δημαρχείο και μου είπαν ότι θα το φτιάξουν. Αυτό μου το είπε μια υπέυθυνη που μόνο υπεύθυνη δε μου φάνηκε. Εγώ γιατί ξέρω ότι μέχρι να πέσει κάποιος δεν πρόκειται να κουνήσουν τον κ….ο τους και να το φτιάξουν?

Ψάχνοντας σχετικά στο Ίντερνετ βρήκα αυτό το άρθρο. Διαβάστε το. Μα είναι δυνατόν να πηγαίνεις με ένα παιδί στη παιδική χαρά και να φεύγεις λέγοντας «το ότι ζει είναι θαύμα»?

Αν δεν φτιάξουν την τραμπάλα στο νηπιαγωγείο θα αλλάξει η φράση και από ζει θα γίνει ζουν. Και προσοχή. Αν πιάσεις τον εαυτό σου να κάθεται , να κοιτάει την αλυσίδα της κούνιας και να λεει, πω πω τόσο σκουριασμένο σίδερο και όμως αντέχει! θυμήσου ότι λες βλακείες. Δεν αντέχει.

Advertisements

L’amour c’est l’homme

Standard

inachevé…

At the Window

I have not always had this certainty, this pessimism which reassures the best among us. There was
a time when my friends laughed at me. I was not the master of my words. A certain indifference, I

have not always known well what I wanted to say, but most often it was because I had nothing to
say. The necessity of speaking and the desire not to be heard. My life hanging only by a thread.

There was a time when I seemed to understand nothing. My chains floated on the water.

All my desires are born of my dreams. And I have proven my love with words. To what fantastic
creatures have I entrusted myself, in what dolorous and ravishing world has my imagination
enclosed me? I am sure of having been loved in the most mysterious of domains, my own. The
language of my love does not belong to human language, my human body does not touch the flesh
of my love. My amorous imagination has always been constant and high enough so that nothing
could attempt to convince me of error

Love

is the man, celui qui a dans ses mains deux mains abandonees,

incomplete.

my current thoughts with dedication to a.n, his books and our 30 minutes conversation, artistic owner of the smallest room at nanterre uni dorms, paris, pour son 22 anniversaire :)

Σκυλίσια ζωή

Standard

Θα σας πω μια σόκιν ιστορία που είδα σήμερα. Τα συμπεράσματα… δικά σας :)

Καθόμουν σήμερα στο μπαλκόνι και κάπνιζα. Απέναντι είναι μια αυλή όπου κατοικούν τέσσερα σκυλιά ίδιας ράτσας, όλα κυνηγετικά. Δύο αρσενικά και δύο θηλυκά.

Η μία σκυλίτσα είναι η αγαπημένη μου. Είναι κάτασπρη με κάτι καφέ αυτάκια σκέτη γλύκα!!!!

Καθόντουσαν λοιπόν τα σκυλιά και λιάζονταν βαριεστημένα κάτω από το μεσημεριανό ήλιο. Το ένα αρσενικό και το ένα θηλυκό ήταν κάτω από ένα υπόστεγο και ψιλοκοιμόντουσαν. Ο μεγάλος ο σκύλαρος, τον έχω παρατηρήσει εδώ και καιρό, είναι ο ωραίος της παρέας και ο μάγκας, ήταν ξαπλωμένος στη μέση της αυλής σαν άρχοντας και άραζε μεγαλοπρεπώς. Η σκυλίτσα έκοβε βόλτες γύρω γύρω.

Κάποια στιγμή η σκυλίτσα πάει και κάθεται δίπλα στον σκύλαρο τον άρχοντα και άρχισε σιγά σγά να του την πέφτει. Πραγματικά! Του τριβόταν εκεί, τον πείραζε, ανέβαινε πάνω του και διάφορα άλλα που ντρέπομαι να πω :) Πολύ κομψά πρέπει πάντως να παραδεχτώ!

Ο σκύλαρος όμως μάλλον βαριόταν απίστευτα και δεν ανταποκρινόταν και τόσο. Ότι και να έκανε το θηλυκό δεν μάσαγε αυτός. Άραζε και δεν ψηνόταν. Μηδέν!

Κάποια στιγμή η σκυλίτσα πρέπει να βαρέθηκε και αφού τεντώθηκε έφυγε με μικρά βηματακια και πήγε λίγο πιο κει, έκατσε κάτω από ένα δέντρο και αγνάντευε κοιτώντας μια από κει και μια απο δω.

Εν τω μεταξύ όμως παρατηρούσα ότι τα άλλα δύο, το άλλο αρσενικό και το άλλο θηλυκό είχαν ξυπνήσει και είχαν αρχίσει τις περιπτύξεις. Και το πράγμα χόντραινε όλο και περισσότερο. Αφού είχαν γίνει τα αρχικά και μάλιστα αρκετά σόκιν σηκώθηκαν και πήγαν κάτω από ένα άλλο υπόστεγο πιο κλειστό και απόμερο για να αρχίσει το νταβαντούρι.

Ε και τότε έγινε ο χαμός! Ο σκύλαρος, ο αραχτός και ο βαριεστημένος, ο πολλά βαρύς, μόλις το κατάλαβε αυτό πετάχτηκε πάνω, έτρεξε κάτω από το υπόστεγο, έπιασε τον άλλον σκύλο και τον έκανε του αλατιού! Μιλάμε για ΤΟ ΞΥΛΟ. Τον έλιωσε. Αφού τον εξόντωσε πλήρως, τόσο που ο άλλος σερνόταν για να φύγει, ο σκύλαρος έπιασε το θηλυκό και χωρίς πολλές πολλές περιστροφές άσκησε τα καθήκοντα του επιβήτορα εδώ και τώρα δίχως να σηκώνει πολλά πολλά.

Είχα μείνει άφωνη.

Οση ώρα γινόνταν αυτά και αφού ο σκύλαρος έπιασε το δέυτερο θηλυκό γύρισα να κοτάξω τη σκυλίτσα μου. Είχε γυρίσει και κοίταζε. Μόλις άρχισαν γύρισε βαριεστημένη και ήρεμη από την άλλη και χάζευε κάτι γάτες.

Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως αν τα σκυλιά κάπνιζαν, αυτή η σκυλίτσα θα άναβε εκείνη τη στιγμή τσιγάρο με τον πιο γαμάτο τρόπο που υπήρξε ποτέ

Έλα στις 6…

Standard

… κι όποιος αντέξει!!!

Εσείς το λέγατε αυτό μικροί στο δημοτικό? :) Μετά στο γυμνάσιο είχε προστεθεί και το Ντύσου σέξι μπροστά! Θυμάμαι που το λέγαμε συνεχώς για να κάνουμε τους έξυπνους.

Ντύσου σέξι, έλα στις έξι κι όποιος αντέξειιιι.

Εγώ στο όποιος αντέξει αν και μικρή ένιωθα ένα κάποιο σκίρτημα. Το θυμάμαι καθαρά. Ένιωθα μια συνωμοτική ζεστασιά που με έκανε να κοκκινίζω και να ντρέπομαι. Τι να εννοεί άραγε «όποιος αντέξει»  αναρωτιόμουν??? Θα τρέξουν??? :) Μάλλον κατά βάθος ήξερα.

Η προσμονή για τα ραντεβού με εξουθενώνει. Με εξαντλεί. Με καταναλώνει. Με κυριεύει. Με αποπροσδιορίζει και με αποπροσανατολίζει, με ξεχειλώνει και με συρρικνώνει. Μετά τρώω δυο τρεις σοκολάτες και πίνω μια πορτοκαλάδα.

Και μου περνάει :) Στο πρώτο μου ραντεβού….

Στο πρώτο μου ραντεβού είχα χτενιστεί ωραία και είχα πάρει λουλούδια ροζ και μοβ. Ήταν σε ένα απάτητο και άγριο χωριό της Αρκαδίας. Είχα βάλει και κολόνια! Στα κρυφά!  Η κολόνια ήταν στο σπίτι της γειτόνισσας και έπρεπε να σκαρφαλώσω να μπω από το παράθυρο και να βάλω. Σκαρφάλωσα, μπήκα από το παράθυρο, έβαλα και μετά ντύθηκα. Στο δρόμο φύσαγε ένας παλιοαέρας άλλο πράγμα!  Ξεμαλλιάστηκα. Πάει το χτένισμα μου. Έχασα το δρόμο και δεν ήξερα πως να πάω. Όταν τον βρήκα πια τα παπούτσια μου, που ήταν καινούργια λουστρίνι, με είχαν χτυπήσει και κούτσαινα. Είχα ιδρώσει και το καλό μου φόρεμα είχε κολλήσει πανω μου ζαρωμένο. Τα χέρια μου είχαν κι αυτά ιδρώσει και τα λουλούδια είχαν κατσιάσει και ήταν μαύρα. Περπατώντας είδα τη βρύση. Ήταν πέτρινη και με κρύο νεράκι. Έβγαλα τα παπούτσια μου και τα ρούχα μου και ξάπλωσα κάτω. Είναι ωραία εδώ είπα, τα υπόλοιπα ας περιμένουν. Τα λουλούδια τα στρίμωξα σε μια τσέπη.

Στο ραντεβού δεν πήγα.

Πέρασε τυχαία λίγη ώρα αργότερα. Τα λουλούδια του ήταν απείρως πιο κατσιασμένα. Αλλά ήταν ωραία. Πάντα ωραία είναι!

ελπίζω να διαβάσεις αυτό το μήνυμα σήμερα. το πολύ αύριο! τα λουλούδια τα βάζω εγώ :)

My life according to Hawkwind

Standard

They tagged me and it’s cool :) Thanks keramida!! A music meme: Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Pass it on to 15 people you like and include me. You can’t use the band I used. Try not to repeat a song title. It’s a lot harder than you think! Repost as “My life according to (band name)”

Ι choose Hawkwind! Space is one of the first things that really charmed me. :)

Pick your artist: Hawkwind
Are you a male or female: Trans-Dimensional Man
Describe yourself: The forge of vulcan
How do you feel? The joker at the gate
Describe where you currently live: Motorway City
If you could go anywhere, where would you go? Dreaming City
Your favourite form of transportation: Silver Machine – Wind of change
You and your best friends are: The only ones
What’s the weather like? Fahrenheit 451
If your life was a TV show, what would it be called? The secret agent:Phetamine Streets
What is life to you? Levitation
Your relationship: Nuclear Drive
Your fear: Disintegration – Lost chances
What is the best advice you have to give? Be yourself – Try and find peace of mind
Thought for the day: Waiting for tomorrow
How I would like to die: Standing at the edge
My soul’s present condition: Black corridor –  Space Dust
My motto: Hurry on Sundown urban guerilla

I tag coby. And tosio morphy. And jason.

(από δω και πέρα θα βάζω μουσική στα ποστ. όταν θα μπαίνει κάποιος που θα βαριέται θα ακούει τα κομμάτια. έχω ήδη έναν φαν. των κομματιών όχι των ποστ :))


Κόψτε, καλοκαίρι είναι

Standard

Υποτίθεται ότι όταν έχεις πρακολουθήσει ένα μάθημα, έχεις διαβάσει και έχεις λύσει ασκήσεις θα βρεθεί ένας άνθρωπος να σου πει ότι ξέρεις κουτσά στραβά. Υποτίθεται…. Και ότι θα το περάσεις.

Εντάξει αυτό δεν ισχύει στη σχολή μας. Και αυτός δεν είναι λόγος να κλαις. Συμφοιτήτρια μου.

Επίσης αυτός δεν είναι λόγος να είσαι τόσο μαλάκας και να λες, έτσι είναι η ζωή, διαβάστε να περάσετε. Συμφοιτητή μου.

Αυτό το στυλάκι, εξετάσεις, το πέρασες, δεν το πέρασα, πότε θα το περάσω, χρωστάω πολλά, έχω βρει το τέλειο στυλ διαβάσματος, ο καθηγητής δεν ξύπνησε καλά σήμερα, ο καθηγητής είναι καλός αλλά πάσχει από σαδισμό χαχα χαχα, είμαι καλύτερος από σένα, είμαι ο καλύτερος στον κόσμο, είμαι ο χουλκ…. μια λεκάνη και γρήγορα. Και η ζωή να τρέχει χιλιόμετρα μακριά όσο ρομποτοποιείσαι, ελάτε να ρομποτοποιηθούμε κι άλλο, έχει πλάκα.

Θα τα ξαναδώσουμε. Και θα τα περάσουμε. Και θα τελειώσουμε. Είναι θέμα ζωής και θανάτου έτσι κι αλλιώς. Ημμυ. Για πάντα. Σκατά. :)

έξι χρόνια πριν στο πρώτο μάθημα το είχα πει. μόνο το σεξ θα μας σώσει.

One night (day VII)

Standard

one night I saw some fences.
behind the fences I saw a light
behind the light I saw a house
behind the house I saw some fences
behind the fences I saw a light, baby
behind the light I saw a house
behind the house I saw some fences
behind the fences I saw a light
behind the light I saw a house
behind the house I saw some other fences
behind the fences I saw a light
behind the light I saw a house
behind the house I saw a light
behind the light I saw a pen
behind the pen I saw me
I was writhing a poem
For you
My friend.

Seven days love, day seven