Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2009

Το τεστ της καραμέλας

Standard

To τεστ της καραμέλας ή αλλιώς the marshmallow test είναι χρόνια γνωστό για τη μέτρηση του ελέγχου του εαυτού και της αυτοσυγκράτησης στα παιδιά. Το έχουν χρησιμοποιήσει διάφοροι και γίνεται ως εξής. Δίνεις στα παιδιά μια καραμέλα και τους λες ότι αν καταφέρουν να περιμένουν για 20 λεπτά, μισή ώρα, μία ώρα όσο θες (μπροστά στην καραμέλα) χωρίς να την φάνε θα έχουν στο τέλος άλλη μία και τότε θα μπορούν να φάνε και τις δύο. Αν την φάνε τότε δε θα πάρουν άλλη. Ωραίο ε?

Χμ…. Τι να πω τώρα?

Το ωραίο θα μου το εξηγήσει και μένα κάποιος? (Ναι εντάξει τα παιδάκια είναι γλύκα :)) Ok… Ξέρετε τι σκέφτομαι? Δεν φτάνει που το 99% των ανθρώπων στο δυτικό πολιτισμό δε χαίρονται τίποτα σήμερα για να έχουν τα διπλά άυριο, πρέπει να τους το μάθουμε και από νωρίς. Και καλά να ερχόταν η δεύτερη καραμέλα. Μακάρι να εξηγούσε κάποιος στα παιδάκια ότι μπορεί να περιμένουν και η δεύτερη καραμέλα να μην έρθει ποτέ. Το θέμα της αυτοσυγκράτησης έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση του τι είναι ανάγκη και τι όχι. Το ξέρω. Τα μικρά δεν έχουν τέτοια συνειδητοποίηση. Τα μικρά όμως δε χρειάζεται επίσης να έχουν πρόσβαση σε όλων των ειδών τις καραμέλες και τα παιχνίδια. Σιγά σιγά πρέπει να μάθουν να χαίρονται αυτό που πραγματικά τους προσφέρει κάτι καλό ελεύθερα και απλά.Tι πειράματα στις καρέκλες με καραμέλες, δεν μου αρέσουν αυτά τα πράγματα…

Θα προτιμούσα ένα πείραμα που να έβαζαν μπροστά στα παιδιά μια καραμέλα και να τα ρώταγαν: Τι θες να κάνεις?

Να τη φάω, να έλεγε.

Ε φάτην τότε!! να του έλεγαν.

 

Je ne traducte pas en francais, vs parlez anglais, cest bien.

edit: προσέξτε αυτή που τρώει τη μισή και τη βάζει πίσω ελπίζοντας ότι είναι ok :) τον μικρό στο τέλος που κερδίζει και τη δεύτερη. και τη μικρή μου τρώει την καραμέλα μπαμ και κάτω, μαζεύει το πιάτο της και φεύγει χωρίς να περιμένει να τη φωνάξουν, αχαχαχα :)

Advertisements

Τουίτερ

Standard

Με αφορμή το Τουίτερ και το ότι δεν το πολυκαταλαβαίνω αν και θα το καταλάβω, θα πω και κάτι που ήθελα πολύ καιρό :)

Μπήκα σήμερα στο Twitter. Έκανα λογαριασμό με απώτερο σκοπό να ακολουθώ όσους έχουν κάποια ενδιαφέρουσα σχέση με τη θεωρία των social networks. Και τώρα μάλλον πρέπει να καταλάβω πως δουλεύει αυτό το πράγμα. Ή πρώτα έπρεπε να καταλάβω πώς δουλεύει και μετά να μπω? Ή μήπως όταν καταλάβω πως δουλεύει τότε μόνο θα έχω μπει κανονικά ή αντίθετα  όταν θα έχω μπει κανονικά τότε μόνο θα καταλάβω πώς δουλεύει? Χμφφφρρρ…. Γιατί όλος ο κόσμος μπορεί να χρησιμοποιήσει το twitter κι εμένα μου φαίνεται σαν η πιο παράξενη συνήθεια του κόσμου? Δεν είναι ότι δεν μπορώ. Μου φαίνεται απλά παράξενο.

Αναρωτιέμαι αν είναι τραγικό να μην έχεις προσεγγίσει το twitter όταν την ίδια στιγμή θες να κάνεις μικρή έρευνα και να μελέτησεις κάτι… όπως το twitter!

Εν τω μεταξύ αναρωτιέμαι αν αυτό θα έπρεπε να το ρωτήσω μέσα σε μια πρόταση στο twitter αντί να το πω εδώ.

Ζαλίστηκα. :)

Κατά βάθος ξέρω ποιο είναι το θέμα και σήμερα το σκέφτηκα… μου πήρε ένα χρόνο να εξηγήσω στους φίλους μου τι είναι blog και ότι μπορούν να το διαβάζουν, μετά μου πήρε  άλλο ένα χρόνο να πείσω έναν-δύο από αυτούς να γράψουν comment, μάλλον θα μου πάρει ένα χρόνο να εξηγήσω τι είναι το twitter -και γιατί έχω γραφτεί- και σίγουρα μετά από μια δεκαετία δε θα έχει μπει κανείς τους σ’αυτό και θα είμαι ακόμα η computer addict without sense…

80windows1

sometimes i feel the moon is closer to the sun than i am to everyone :) but still! it’s not like this. i am happy for your theory-of-staying-away-of-all-bad-things-mixed-on-a-screen. because with no tech you keep me connected to the old ΜΕ. and i thank you. i wonder where all you are right now. well.. i would be pleased if some of you could learn a bit more about the invension of cell phones… then buy one or find one and then push the button :) yeeeeeeees…, we can live without. i didn’t ask this.and ok… let’s forget about this… hey! twitter has nothing to do with radioactivity! believe me…. the light of the screen does NOT burn eyes. NOR brains. and no way… you cannot forget how to communicate with people! come on! it’s language…! Hello, yes, no, goodmorning. It’s written in your blood! No no no!!!! Violence, addiction and porn are not written in your blood!!! Uhhh… ooookey.

Ι always love you, wired or not.

Ιllusions και κάτι πιο κάτω

Standard

Οι σχολικοί έρωτες, τα σχολικά όνειρα, οι παλιές αγάπες και όλα αυτά τα ζαχαρώδη είδη καλό είναι να μένουν στο χρονοντούλαπο έτσι, γραφικά και όμορφα, και καλοδιπλωμένα, με την ωραία τους ανάμνηση την ψέυτικη και την υπέροχη, χωρίς να ενοχλούν κανέναν και να αποκτούν με τον καιρό όλο και μεγαλύτερη χαζοαξία.

Γιατί όταν ανοίγει το ντουλάπι και το χθες ανακατεύεται με το σήμερα στην ίδια κατσαρόλα, στην καλύτερη περίπτωση προκύπτει ένα μπερδεμένο κουβάρι προσδοκιών. Και ο μαλάκας της υπόθεσης μάλλον θα πάει να το ξετυλίξει τρώγοντας τα μούτρα του. Ο μαλάκας εδώ, in front of you.

Καθώς μου μίλαγε η παλιά καλή μου ανάμνηση σήμερα, με ωραία λόγια, προσπαθώντας να μου εξηγήσει τα ανεξήγητα,  υποσχόμενη και γλυκύτατη όπως πάντα, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρεύτη και τα είδα ασπρόμαυρα… Εντελως.

Δε θέλω πάρε δώσε με το παρελθόν. It’s a deal. Iτσ ε ντιαλ λέμε. Ρε παιδί μου…

Ο αγώνας των »αρχηγών», η οικογένειά μου και το βράδυ μου

Standard

To δατε ε? Κι εγώ που να μην το έβλεπα. Το κωλοντι-μπε-ιτ. Καλά τόσες μαλακίες μαζεμένες σε μια οθόνη είναι ρεκόρ. Ειδικά αυτός ο τροφαντός χοντρούλης είχε μια τόσο άνετη στάση. Νόμιζα ότι θα έπεφτε από την καρέκλα από τη χαλαρότητα όταν τα έβγαζε όλα φυσιολογικά. Ρε, λέμε ηρέμησα. Όλα είναι φυσιολογικά. Μα όλα. Αν έχεις τέτοιους ανθρώπους να νοιάζονται για σένα δε χρειάζεσαι πια σερβιέτες με φτερά ούτε redbull. Σε παίρνουν από το χέρι και πετάτε μαζί για μια καλύτερη Ελλάδα.

Και ναι. Μια οικογένεια, λάθος, η δική μου οικογένεια, με αυτά τα άτομα, λάθος, με αυτά τα πολύ συγκεκριμένα άτομα, ΔΕΝ πρέπει να βλέπει το ντιμπέιτ μπροστά στην ίδια τηλεόραση, ΔΕΝ πρέπει να συζητάει για τους αρχηγούς κομμάτων, και μετά για την εκλογική διαδικασία,και μετά για το περιβάλλον, για την ανακύκλωση, για τον κύκλο του νερού, για το φπα, για τα φύλα, για το σεξ, για την ομοφυλοφιλία (ρε παιδιά… μην τσακώνεστε ρε παιδιά…. ο ήλιος καίει…ΚΑΙΕΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΓΚΕΙ – ο μεσαίος το είπε αυτό στη μέση του καυγά, αυτό το παιδί το λατρεύω, ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ), για το στρατό, για την εργασία, για τη λίμνη του Μαραθώνα, για τα γηρατειά, για τα ζώα, για τα φυτά, για το πολυτεχνείο, για το Πολυτεχνείο,  για τους ανασφάλιστους, για τον Καρατζαφερ, για τα stage, για το ΙΚΑ, για τα νοσοκομεία, για το Ίντερνετ, για τον πόλεμο…

Και ένα μέλος της οικογένειας, λάθος, εγώ, δεν πρέπει να κάνει το διαιτητή πάντα μα πάντα. Η Χούκλη έλεγε ευχαριστώ ο χρόνος τελείωσε, σκάσε εσύ μίλα εσύ έλεγα εγώ. Έχω καλούτσικη ικανότητα να οδηγώ μια κουβέντα και όλοι αρχίζουν να με αγαπάνε και να με κοιτάνε όταν τα λένε και να με εξυψώνουν και νιώθω κάπως καλά. Άλλο που μετά κατέληξε σε τεράστιο καυγά. Πέσανε κάτι βρισίδια…. Το ρίξαμε το επίπεδο ακούστηκε, καλά είναι εκεί το επίπεδο το μυαλό σου είναι off ακούστηκε, και άλλα πολύ πιο αουτς…. Αλλά πολύ…Εντάξει, να σπάει η μονοτονία ρε παιδί μου… εγώ δεν ενοχλούμαι τόσο αν είναι για τέτοια θέματα.

Σε κάποια φάση ο ένας ακολουθούσε τον άλλον στο διάδρομο με σκοπό να τον κράξει και επειδή το σπίτι είναι μικρό επήλθε συνωστισμός, στριμωξίδι, δεν χώραγαν να περάσουν οπότε ο μεσαίος έμπηξε ξαφνου μια φωνή ΕΛΑΑΑΑΑΑ, ΓΡΑΜΜΗΘΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Αχαχαχαχαχαχα (αυτό το παιδί έχει κάτι ρε γαμώτο που είχα χρόνια να δω μετά από εμένα εκεί μέσα :))

Grandma. Γιατί φωνάζετε? Ε? Τα χόρτα τα φάγατε? Καλά ήταν? Tι προστυχιές είναι αυτές που δείχνει εκεί στην οθόνη? Τι κάνει αυτή η μαιμού στην κοπέλα? Τσόντες με μαύρους, κορίτσι πράμα. Γιαγιά πήγαινε μέσα. Ένα τραγούδι είναι. (ήμαρτον :) μαιμού ο McFerrin… τ άκουσα κι αυτό σήμερα… :D)

Εγώ δεν έπρεπε να ήμουν εδώ σήμερα αλλά καλά να πάθω…

Unplugged

Standard

τα πράγματα μπορούν να είναι το ίδιο ωραία όταν είναι απλά. Δυναμώστε.

Χάρη σε αυτό το group ο κόσμος άρχισε να ακούει μουσική με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο.

Talk to me
In your own language, please

Χάρη σε αυτό το image σκίστηκαν άπειρα φθηνά μεταχειρισμένα τζιν και φορέθηκαν χιλιάδες φαρδιές μακριές μάυρες μπλούζες με μια κίτρινη φάτσα. Σημασία έχει να φοράς κάτι όχι τι. To τζιν μπορεί να είναι φαρδύ, η μπλούζα μπορεί να είναι φαρδιά, το φούτερ μπορεί να είναι απλό, τα παπούτσια μπορούν να είναι παλιά, το ροκ ξανθό μαλλί μπορεί να είναι κοντό! Ναι!

Χάρη σε αυτή τη μουσική αποκτήσαμε τη βεβαιότητα ότι μια σπασμένη φωνή, δύο έξυπνα riff και ένας  απλός 4/4 ρυθμός μπορουν να περάσουν στην αθανασία.

Χάρη σε αυτόν τον frontman τα ευαίσθητα, θλιμμένα, φιλάσθενα, εσωστρεφή χαρισματικά αγόρια αγαπήθηκαν.

Χάρη σε αυτό το δίσκο άπειρα δωμάτιο διακοσμήθηκαν με ένα γυμνό μωρό να κυνηγάει ένα χαρτί.

Χάρη σε αυτό το κομμάτι πολλοί μεταξύ των οποίων κι εγώ έκατσαν πίσω από τα drums ή έπαιξαν κιθάρα.

Χάρη σε αυτό το video δεκάδες αγόρια έσκασαν μύτη στο πρώτο τους ραντεβού με μακρυμάνικο και κοντομάνικο απ έξω και το ριγέ αυτού του είδους έσπασε ρεκόρ.

Χάρη σε αυτόν το drummer κάποια κορίτσια ερωτεεύτηκαν αδύνατο ψηλό μακρυμάλλη που κοπανιόταν με τα μαλλιά να γίνονται σκατά

I need an easy friend, I do with an ear to lend, I do think you fit this shoe, I do but you have a clue

Χάρη σε αυτούς τους στίχους η μουσική άρχισε να εκφράζει τα πράγματα πιο χύμα. Ο έρωτας και η ζωή εμπεριέχουν πολύ περισσότερο μίσος, σύγχυση και περιπέτεια από ότι καψούρα, γκλαμουριά και μεγάλα λόγια. Τα καλά αισθήματα οι αποκλειστικότητες και η αφοσίωση κατακτούνται δεν επιβάλλονται. O έρωτας εμπεριέχει τη φιλία περισσότερο από ότιδήποτε άλλο. Και η φιλία και η συντροφιά και η αφοσίωση σε αυτές είναι η αρχή. Και το τέλος. Των πάντων. Η μουσική, ένα απόγευμα στο πάρκο και ένα βράδυ με κιθάρες ενώνουν τους ανθρώπους, τα αγόρια και τα κορίτσια. Και οι πιο άσχημοι, μόνοι, σιωπηλοί και απαρατήρητοι με άνοστο χιούμορ έχουν το αστέρι τους. (i like them i think)

oh yeah,I believe I can touch the stars
with you in my arms
flying high,
oh high,
as the teardrop blue sky.
Maybe one day
We can be in love,
but until then
(oh yeah)
maybe we can…
fly…………

Για όλη αυτή την ιστορία και τα άπειρα λεφτά που βγήκαν ένας απλός τύπος με μονάδικο ταλέντο τη συγγραφή παράξενα απλών στίχων και των πιο απλών αλλά τόσο ευκολομνημόνευτων μελωδιών, αυτό και τίποτα άλλο, ένας απλός τύπος από το πουθενά που κατάφερε όμως να ακουστεί στην τηλεόραση και να τραγούδησει μπροστά σε ένα κοινό που παραληρούσε τις λέξεις

I feel stupid and contagious
Here we are now
Entertain us

πήρε ηρωίνη, πήρε ένα όπλο, πήγε σπίτι του, τα τίναξε. Συμβαίνει μετά την αποθέωση της κανονικότητας.

The worst crime is faking it.

Εγώ έχω κλάψει για τον cobain. Ήταν σαν οποιονδήποτε συμπαθητικό φίλο που μπορεί να γνωρίσεις οπουδήποτε οποιαδήποτε στιγμή. Και μην ακούω βλακείες για ιδιότροπη αντικοινωνικότητα και αυτοκτονικές τάσεις επειδή δεν τον αγαπούσαν μικρό. Μια χαρά θα τα κατάφερνε, δεν ήτανο μόνος. Ο άνθρωπος σάλταρε γιατί δεν ήξερε πώς να σταματήσει την επιτυχία. Εσείς θα ξέρατε?

It’s better to burn out than fade away.

Για τη γενιά Χ. Πρέπει να μακρύνουν πάλι τα μαλλιά μου γαμώτο.

To μόνο που ήθελα να του πω ήταν να μην κοπανάει τις κιθάρες και τους ενισχυτές γιατί εμείς για να πάρουμε κιθάρα λέγαμε τρεις χρονιές τα κάλαντα.

call me at eight six seven five three oh nine….

(PS για ηλεκτρολόγους. μετά από πέντε μέρες διακριτά μαθηματικά για να δώσω,
το τελευταίο δώρο που θα θελα να μου κάνεις μαμά είναι ένα βιβλίο
με τίτλο "Το νησί με τους περιστερώνες"... :))

Τρώω γονέα σήμερα

Standard

Πέι τον Ιούνη το παιδί σου και δίνει. Και γράφει 2. Δύο στα είκοσι. Δύο στα είκοσι. ΔΥΟ ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ. Και μένει. Και φρικάρεις ω γονέα! Σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Και σε πιάνει κρίση. Ωραία… ας πούμε ότι σε καταλαβαίνω. Ας πούμε… ωραία…

Το βλέπεις ότι διαβάζει όλο το καλοκαίρι. Ότι μας βγαίνει η πίστη ανάποδα.

Το βλέπεις ότι είναι αποφασισμένο.

Το βλέπεις ότι προσπαθεί.

Το βλέπεις ότι έχει κλειστεί μέσα και τα έχει φτιάξει με τον Πυθαγόρα.

Πάει και ξαναδίνει το Σεπτέμβρη.

Και σου λένε σήμερα, συγχαρητήρια, όπως ήταν το 2 του έβαλε ένα 0 στο τέλος.

Και πας σπίτι και του τη λες του παιδιού που δεν μάζεψε το δωματιό του πριν του πεις μπράβο και πριν του μιλήσεις και τσακώνεσαι και της κόβεις και το χαρτζιλίκι επειδή τα πήρες?? Εντάξει, υποχρέωσή σου ήταν να περάσεις, λες, και λες και ένα ξερό μπράβο μετά από δυο ώρες. Φέτος δε διαβάζω λέει το παιδί γιατί δεν έχει νόημα και κλαίει. Και εγώ σε αντίθεση με σένα ξέρω ότι το εννοεί. Και σε ρωτάω,

ΕΓΩ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΔΥΟ ΕΙΚΟΣΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ? ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ? ΑΛΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ?

Και μου απαντάς, μα γιατί φωνάζεις Φωτεινή, δεν καταλαβαίνω.

AAAAAAAAAAAAAAAAAΡΡΡΡΡΡΡΓΓΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚ

κατά τα άλλα, η κόρη μου είναι χαζή, θα τη στείλω στην καλύτερη να γίνει κομμώτρια, σιγά που μου θέλει και λύκειο…., τα παιδιά δε διαβάζουν, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, τα μαθηματικά είναι δύσκολα, οι καθηγητές στο σχολείο δεν κάνουν καλό μάθημα

i explode