Νύχτωσε και βαριέμαι

Standard

elit

Πάνω στο τραπέζι τα βιβλία για το διάβασμα της αυριανής, μεθαυριανής και παραμεθαυριανής μέρας. Μανία για blogging. Στο πάτωμα φωτοτυπίες με ηλεκτρονικά κυκλώματα και προγραμματισμό. Ανακατεμένες μα βαριέμαι να τις μαζέψω. Άστες τώρα. Από μέσα ακούγεται μια ανοιχτή τηλεόραση. Κάνει ζέστη μα φυσάει λίγο. Μακάρι να άρχιζε να βρέχει. Θα ήταν ωραία. Δίπλα μου έχω ένα άδειο πιάτο. Μέσα υπήρχε μια νόστιμη γαριδόσουπα. Γενικά οι σούπες είναι καλές. Άκου να δεις ατυχία! Το αυτοκίνητο χάλασε σήμερα, δεν έπαιρνε μπρος, μάλλον μπαταρία. Χαλάστηκα. Ο αδερφόύλης μου διαβάζει τους Κροκάνθρωπους και φιλοσοφεί δυνατά. Δεν μπορώ να δω το τρανζίστορ υπό σωστή γωνία, εξεγερτική εφηβεία βλέπεις περνάει ο άνθρωπος. Γιατί οι έφηβοι είναι στον κόσμο τους? Δεν είναι οι ορμόνες, αυτά είναι μπαρούφες. Τώρα πίνει γάλα από το μπουκάλι, θα του τα χώσω. Καλύτερα όχι. Θα τσαντιστεί και θα σταματήσει να φιλοσοφεί.  Και θα βάλει Kreator στο τέρμα και θα διαολιαστώ βραδιάτικα. Είναι που λείπει η γάτα και ο γάτος. Είναι που μου λείπει κι εκείνος, τόσο μα τόσο πολύ. Μωρέ ας ήταν εδώ οι γάτοι και θα σου λεγα. Λείπουν και τα μικρά γατάκια, έχουμε μείνει οι ενήλικοι γάτοι. Τέσσερα δωμάτια έχουμε, τέσσερις καταλήψεις. Κάθε δωμάτιο κρύβει τις δικές του σκέψεις μέσα στην ηρεμία. Αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται οι άλλοι δύο της παρέας. Η αδερφή είναι στο web, ο αδερφός διαβάζει με την κοπέλα. Του. Δεν το ξέρει γι αυτό το λέω σιγανά. Στο σαλόνι εγώ και ο μικρός με το γάλα του. Μικρός… Μα… Τώρα σκουπίζεται με την πετσέτα πιάτων. Δεν το πιστεύω! Τζάμπα οι χαρτοπετσέτες και παίρνουμε και ακριβές. Με σχέδια από όλη την Ελλάδα ή κάτι τέτοιο. Δεν είμαι σίγουρη, δεν ξέρω, δεν ζω εδώ.  Γείτονα μη με κοιτάς σε παρακαλώ. Ναι είναι βράδυ. Και ναι κάθομαι στο μπαλκόνι. Και ναι διαβάζω. Τι κοιτάς? Τέτοια νυχτικά φοράμε εμείς εδώ, σπίτι μας είναι. Μα δεν κοιτάς γι αυτό. Γιατί κοιτάς? Α, το ακούς κι εσύ ε? Ε τι? Μη μου πεις οτι ξενέρωσες! Εμ γείτονα, έτσι είναι οι Kreator. Τι να σου κάνω? Τι πρέπει να κάνω? Α ναι! Πρέπει να διαβάσω το τελευταίο κεφάλαιο ξανά. Και να φτιάξω έναν καφέ! Μάλιστα… με τι γάλα να το φτιάξω? Κλείσε το γαμώτο! Τι να βάλω? Ξέρω γω, βάλε Acdc. Θα βάλω Sodom. Θα βάλω Dodheimsgard. Dodheimsgard? Ω θεοι, από πότε το παιδί ακούει πειραματική αιμοφιλική νορβηγική σατανίλα? Βάλε ότι θες μας έπρηξες! Αλλά κλείσε την πόρτα! Η πόρτα κλείνει. Ακούγεται Μάρκος Βαμβακάρης, βαρέθηκα τις γκόμενες, λέει, γι αυτό θα βάλω ράσο. Ορμόνες. Φουλ. Εγω τι να κάνω τωρα? Α ναι. Διάβασμα. Και καφέ. Απέναντι μου είναι μια ελαιογραφία με ένα μικρό κορίτσι. Τα μάτια του είναι γαλανά και με κοιτάει. Το κορίτσι είναι όμορφο και το φως πέφτει ωραία πάνω στη ζωγραφιά. Δεν περνούν πολλά αυτοκίνητα πια, είναι αργά και ήσυχα. Μπορείς να ακούσεις κάποιο νυχτερινό πουλί από το βουνό που στέκει σκοτεινό απέναντι από το σπίτι. Νομίζω ότι σε λίγο που θα πέσει τελείωςς η νύχτα και όλα θα σωπάσουν θ αρχίσει επιτέλους να βρέχει. Επιτέλους. Έστω για λίγο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s