Ήρθε

Standard

Ήρθε.

Έτσι είχα πει όταν μου ήρθε πρώτη φορά περίοδος. Η ζωή μου άλλαξε, δεν ήμουν πια μικρή. Ξεκίνησε η εφηβεία μου, πίστευα πως τίποτα δεν θα άλλαζε ποτέ πια. Είχα μπει στο μεγάλο ταξίδι.

Ένιωθα σοφή. Ένιωθα δυνατή. Ένιωθα ότι ήμουν το κέντρο αυτού του κόσμου. Ήμουν μεγάλη πια.

Κάπου κάπου άκουγα να μου λένε όταν μεγαλώσεις θα δεις…. μαλακίες έλεγα από μέσα μου

Θυμάμαι όταν μπήκα στην εφηβεία, θυμάμαι πώς κάτι άλλαξε. Ήταν τόσο σημαντικό. Κράτησε κράτησε κράτησε…. βασικά δε θα τελείωνε. Η ζωή ήταν αυτό. Αυτό που ζούσα. Οι άνθρωποι που έβλεπα. Τα μέρη που πήγαινα. Ο τρόπος που σκεφτόμουν. Αυτό

Η πιο συνηθισμένη φράση που έλεγα ήταν, έχω δει τη ζωή, ξέρω πως είναι. Τα είχα ζήσει όλα. Τα ήξερα όλα. Είχα ζήσει το 80% της ζωής, τι άλλο μου έμενε?

Και μετά ήρθε. Πάει λίγος καιρός. Όπως τότε που μεγάλωναν τα χέρια μου ξαφνικά ή έβγαζα σπυράκια. ‘Αρχισε να βγαίνει σιγά σιγά χωρίς να το θέλω. Με άκουγα να μιλάω για πράγματα που ποτέ ξανά δεν είχα ξαναπεί. Δεν ήξερα γιατί. Και με τρόμαζε. Μέχρι που για πρώτη φορά το ένιωσα. Είχε έρθει.

Στην αρχή ήταν τόσο τρομακτικό που με έκανε να παγώσω. Σαν να προσγειώνομαι ξαφνικά. Ο κόσμος δεν ήταν πια ο ίδιος. Η πραγματικότητα δεν ήταν πια η ίδια. Τα προβλήματα δεν ήταν έτσι όπως τα νόμιζα. Εγώ η ίδια δεν ήμουν αυτό που νόμιζα. Οι άνθρωποι δεν ήταν αυτό που νόμιζα.

Έβαλα τα κλάμματα. Τρόμαξα, δεν ήθελα να είναι έτσι. Δεν ήξερα πως αυτό θα ερχόταν. Κανείς δεν μου είχε εξηγήσει ποτέ πως είναι. Άκουγα να το λένε και να το ξαναλένε, θεωρούσα ότι εγώ είχα φτάσει εκεί κι ακόμα παραπέρα.

Το 80% της ζωής… Για πρώτη φορά μέτρησα πόσα χρόνια είναι από τα 24 μέχρι τα 80. Τρόμαξα. Είναι άπειρα. Δεν έχω ιδέα τι θα συμβεί μέσα σε όλα αυτά.

Στην αρχή πίστεψα ότι είναι το τέλος του εαυτού μου. Με άκουγα να μιλάω σαν βουλευτής στην καλύτερη περίπτωση. Ανέλυα τα πάντα σοβαρά και ένιωθα μεγάλη. Έλεγα τέρμα οι μαλακίες, δεν μπορούμε πια να κάνουμε μαλακίες. Μιλούσα σαν το δελτίο των 8.

Δεν θέλω. Δεν θέλω να γίνει. Θέλω να μείνω η ίδια, δε θέλω να μεγαλώσω, προσπάθησα να το σταματήσω και δεν γινόταν. Προσπαθούσα, προσπαθούσα μα δεν γινόταν. Δεν γίνεται.

Δεν γίνεται. Αλλά γίνεται να μην σε παρασύρει. Να μείνει ο ίδιος προσαρτώντας το σε σένα. Δεν χρειάζεται να πετάξεις τίποτα. Αρκεί να βάλεις μέσα κι αυτό.

Αποφάσισα να το ονομάσω ωρίμανση. Ξέρω ότι είναι ένα βουνό που πρέπει να ανέβω. Αν το ξεκινήσεις δεν γίνεται να μην το ανέβεις. Και όταν το ανέβεις έχει κι άλλα και το ξέρω πια. Κρύφτηκα πίσω από ένα δέντρο στους πρόποδες αποφασισμένη να μην το κουνήσω από εκεί.

Τρομαγμένη. Ύστερα κοίταξα τριγύρω. Τότε πίσω απ τ άλλα δέντρα είδα κι άλλους. Ανέβαιναν. Ένιωσα λιγότερο μόνη. In my sweet 25.

Advertisements

3 responses »

  1. Το βουνό υπάρχει για να μας δείχνει τα μέρη που μπορούμε να δροσιστούμε στη διαδρομή. Και αυτά τα μέρη θυμόμαστε πιο έντονα. :)

  2. «Η ζωή ήταν αυτό. Αυτό που ζούσα. Οι άνθρωποι που έβλεπα. Τα μέρη που πήγαινα. Ο τρόπος που σκεφτόμουν. Αυτό.»

    πολύ ωραίο αυτό. αποτυπώνει μια παλιότερη σκέψη μου με τόση ακρίβεια.

    Γαμιέται ο χρόνος.
    Γαμιέται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s