Monthly Archives: Νοέμβριος 2012

Λόγω της ημέρας

Standard

…σε κλίμα βαρύ.. Στη μνήμα του αγαπημένου Ρούσσου Βρανά. Και του Ηλία.

‘Αχρονη χώρα. Η χώρα γίνεται όλο και πιο άχρονη. Υπάρχουν μέρες που πιάνω γύρω μου τον παλμό της νοσταλγίας για άλλες εποχές, για τις παλιές καλές εποχές. Τις προηγούμενες εποχές. Κι άλλες μέρες που κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τους ανθρώπους να προχωρούν αγόγγυστα, σχεδόν σισύφεια, καρτερώντας υπομονετικά το τέλος των δεινών. Πιστεύοντας και δεν πιστεύοντας ότι αυτό θα έρθει.

Σε αυτό το μετέωρο βήμα είναι που βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε νέα μέτρα, σε νέα βαθύτερη ύφεση. Και τότε πέφτουμε στροβιλιζόμενοι μέσα σε ένα τρενάκι που μας μετακινεί από κάτω προς τα πάνω και πάλι κάτω. Γιατί όλοι μας χρειαζόμαστε μια ισορροπία για να μην πέσουμε, την χώρα να προσπαθήσει για ανάπτυξη αλλά ταυτοχρόνως να μην εξαθλιωθούν οι άνθρωποι. Όμως το σχέδιο δεν προβλέπει ισορροπία μέσω της λιτότητας. Προβλέπει εξαθλίωση με βιτρίνα σωτηρίας. Ανεξαρτήτως εκλογικών αποτελεσμάτων κατά τη γνώμη μου.

Αυτό είναι η σημερινή μας άχρονη χώρα. Ένα ψέμα. Όχι τα ψέμματα στα λόγια των πολιτικών. Αλλά μια μεθοδευμένη και καλοστημένη απάτη μεγατόνων που λειτουργεί ακόμα και μέσω της αλήθειας. Και είναι μια απάτη απάνθρωπη. Δεν έχει ως άξονα σε κανένα βαθμό, ούτε τον ελάχιστο, τον άνθρωπο με την ουσιαστική και υπαρξιακή του σημασία.

Όμως… ποιες ήταν αυτές οι πραγματικά καλές εποχές? Εκείνες που δανειζόμασταν μέσα σε μια κίβδηλη και ύπουλη «ασφάλεια»? Εκείνες που πληρωνόμασταν καλά από ένα δημόσιο που δρούσε ουσιαστικά εναντίον μας? Και ποιες θα είναι αυτές οι μελλοντικές πραγματικά καλές εποχές? Εκείνες που -αναπόφευκτα είναι η αλήθεια- κάποτε θα έρθουν και ίσως -απεύχομαι- μας βρουν να μισούμε περισσότερο από ποτέ ο ένας τον άλλο και να υποτασσόμαστε ψυχή και πνεύματι μπροστά σε ότι μας πετούν από ψηλά?

Πώς μπορεί άραγε να γίνει να διαγράψουμε αυτήν την πικρή φέτα από την τούρτα της ζωής μας, να την φάμε γρήγορα ή να μην τη φάμε καθόλου?

Πριν μέρες άκουσα στο λεωφορείο έναν άνθρωπο να λέει, μακάρι να μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου και όταν τα ανοίξω όλη αυτή η κρίση να έχει περάσει. Αστείο αλλά περνάει συχνά από το νου. Κι εγώ κάθε βράδυ τα έκλεινα από την πρώτη δόση που μας ήρθε και όταν τα άνοιγα δεν έβλεπα τίποτα το διαφορετικό.

Ας μην πέσουμε σε τέτοιες αυταπάτες, μέσω της γλυκιάς νοσταλγίας και της ελπίδας. Αντίθετα ας ανοίξουμε τα μάτια μας κι ας κοιτάξουμε γύρω μας, ας κοιτάξουμε μακριά,α ς ρίξουμε το βλέμμα μας προς τα εκεί που αγαπάμε και ας πορευθούμε προς τα εκεί, όπως μπορούμε, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Αυτή η χώρα και ουσιαστικά όσοι κατοικούν σε αυτή, όσο άχρονη και βασανισμένη κι αν είναι σήμερα, έχει ακόμα πολλά. Πολλά πέρα από τα όσα παραχωρούνται σήμερα, για καλό ή για κακό σκοπό. Καιρός να αγαπήσουμε αυτά που έχουμε.

Αυτό που είχαμε και χάσαμε δεν ήταν μόνο τα υλικά μας αγαθά. Σίγουρα δεν χάνουμε μόνο αυτά αλλά σιγά σιγά και πολλά άλλα, μη υλικά, παιδεία, υγεία, πρόνοια. Και αυτό τρομάζει. Αλλά πρέπει και να σταματήσει. Αυτό που είχαμε και έχουμε ακόμα είναι οι ανθρώπινοι δεσμοί μας, οι παραδόσεις μας, ότι αγαπάμε και εκφράζει αγνά το βαθύτερο είναι μας μέσα από όλους τους κοινωνικούς και ανθρώπινους τομείς. Η οικογένεια, η θρησκεία, η πατρίδα (όχι σε μια προσπάθεια αγκίστρωσης και φανατισμού), οι τίμιες πολιτικές αντιλήψεις, ο πολιτισμός,η επιστήμη, τα ήθη και τα έθιμα αυτής της χώρας. H αλληλεγγύη μας που μπορεί να μας ενώσει και να μας κάνει πιο δυνατούς και τα όνειρά μας που μπορούν να μας ωθήσουν πάντα προς τα μπρος, να τολμήσουμε ότι ποθούμε και ίσως φαίνεται ακατόρθωτο ή τρομακτικό.

Στην πραγματικότητα έχουμε εμάς. Την δύναμη και την ικανότητα του καθενός από εμάς. Και τη χώρα μας. Με μια ματιά μέσα από το αυτοκίνητό μου, το λεωφορείο ή το τρένο, βλέπω ακόμα μια υπέροχη χώρα, με άπλετο φυσικό πλούτο και ομορφιά. Και κοιτάζοντας γύρω μου βλέπω ανθρώπους ικανούς και ανθρώπινους.

Να αγαπήσουμε αληθινά εμάς, τους ανθρώπους μας, και όσους δεν είναι ίσως και τόσο κοντά μας, τη χώρα μας, τους θεσμούς μας και τις παραδόσεις, να σταθούμε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο ουσιαστικά και ανιδιοτελώς,να συνεχίσουμε να χαιρόμαστε, να χαμογελάμε και να διασκεδάζουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, και τότε ίσως βρούμε ότι χάσαμε αλλά και πολλά περισσότερα για μια κοινωνία ελεύθερη, πιο ουσιαστικά ανθρώπινη και κοινωνικά αλληλοεξαρτώμενη, πραγματικά δημιουργική έστω και με πενιχρά μέσα, που θα πάει προς το φως και όχι προς το σκοτάδι.

Όπως έγραψε και ο Ρούσσος Βρανάς στους Δρόμους

Οι τοίχοι…

του κελιού μας έχουν τόσο ψηλώσει, που έχουν κρύψει τον παράδεισο. Όμως, ύστερα από τόσους αγώνες για ένα κομμάτι πικρό ψωμί, τίποτα δεν μας υποχρεώνει να επιστρέψουμε στην κόλαση.

Όποια κι αν είναι αυτή, ας πάμε προς το φως.

ΥΓ. Μήνυμα προς όσους στοχεύουν στην κοινωνική απομόνωση: 10 χρόνια τώρα, από τα 15 μου ως επαναστατημένη έφηβη προσπαθώ να ξεφύγω από τις «απαρχαιωμένες» όπως τις θεωρούσα αξίες της ελληνικής οικογένειας και παράδοσης και να γίνω «Ευρώπη». Ο δικός μου αγώνας, ευτυχώς, απέτυχε. Και ο δικός σας αγώνας, όπως προβλέπω και όχι αφελώς, θα αποτύχει επίσης.