Monthly Archives: Ιουλίου 2014

Σπουδές επ’ αόριστον?

Standard

Σημαντικό food for thought, σωστά?

Αυτό είναι ένα ποστ με στόχο να κράξει για το θέμα των διαγραφών στα πανεπιστήμια. Δεν έχω σκοπό να το πιάσω από παντού και να αναλύσω, το θέμα έχει κουραστεί να αναλύεται, είμαι κατά των διαγραφών όπως επιχειρούνται. Δυστυχώς, δύσκολα θα ζήσω μέχρι την εποχή που τα πράγματα δεν θα γίνονται έτσι. Πιστεύω όμως ότι αυτή η εποχή οφείλει και πρέπει να έρθει.

Ας ξεκινήσουμε γράφοντας τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν τις διαγραφές των αιώνιων φοιτητών.

-Οι αιώνιοι φοιτητές κοστίζουν στο πανεπιστήμιο. Κοστίζουν κάθε μέρα που βρίσκονται στο πανεπιστήμιο σε ανθρώπινο δυναμικό, σε πόρους και επιβαρύνουν τον ετήσιο προυπολογισμό και τα χρήματα που ζητά το πανεπιστήμιο από το κράτος κάθε χρόνο.

-Οι αιώνιοι φοιτητές κοστίζουν στην οικονομία καθώς, όντας αιώνιοι φοιτητές, δεν βγαίνουν στην αγορά εργασίας και δεν προσφέρουν στην παραγωγή.

-Οι αιώνιοι φοιτητές αποτελούν ένα σεβαστό κομμάτι των ανθρώπων που ασχολούνται με τα κόμματα και τις παρατάξεις μέσα στις σχολές και συνήθως ανήκουν στις αριστερές παρατάξεις που κλείνουν με καταλήψεις τις σχολές κτλ.

-Οι αιώνιοι φοιτητές αποτελούν ένα «παθογενές» κομμάτι της κοινωνίας καθώς είναι προφανώς αναβλητικοί και ίσως αδιάφοροι, δεν πετυχαίνουν τον στόχο εντός προθεσμίας όπως οι υπόλοιποι και λειτουργούν ανορίοτα ως προς την κατεύθυνση αυτή (εφόσον δεν υπάρχει μέριμνα για τη διαγραφή τους)

-Οι αιώνιοι φοιτητές αμαυρώνουν τη φήμη των πανεπιστημίων μας διεθνώς καθώς ανεβάζουν δραματικά το χρόνο αποφοίτησης.

– Όλα τα υπόλοιπα επιχειρήματα που δεν γνωρίζω.

Ας τα πιάσουμε ένα ένα….

ΟΧΙΙΙΙΙ!!!! Θα τα πιάσουμε όλα μαζί. Εγώ θα διυλίσω τον κώνωπα και δεν θα ασχοληθώ με όλα αυτά τα ουσιαστικά.

Το Σεπτέμβριο του 2011, ενώ είχε επέλθει η οικονομική κρίση, ψηφίστηκε ένας νόμος για τα πανεπιστήμια (ο γνωστός), ο οποίος ορίζει πότε ακριβώς χάνουν αυτοδικαίως τη φοιτητική τους ιδιότητα όλοι οι φοιτητές, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά από τον οργανισμό του ιδρύματος. Οκ, αυτό μας λέει ότι υπάρχει μια ευελιξία με βάση τον κάθε οργανισμό, και πολλές διαφοροποιήσεις και επεμβάσεις μπορεί να υπάρξουν στον μέλλον. Σίγουρα. Ένας νόμος όμως είναι νόμος και το μπορεί είναι μπορεί.

Και εδώ δώστε μου αυτήν εδώ την παράγραφο για να πω το εξής. Ο χρόνος που έδωσε το 2011 ο νόμος αυτός για όλους τους παλιούς αιώνιους φοιτητές μέχρι  να χάσουν αυτοδικαίως  τη φοιτητική τους ιδιότητα είναι σε κάποιες σχολές κατά ένα χρόνο μικρότερος από τον προβλεπόμενο χρόνο σπουδών φοίτησης. Σε κάποιες άλλες σχολές είναι κατά δύο χρόνια μικρότερος. Και σε κάποιες άλλες σχολές είναι κατά τρία χρόνια μικρότερος.

Τώρα αυτό μπορεί να ανταποκρίνεται στην εξής ιστορία. Είσαι φοιτητής ιατρικής και δεν έχεις ασχοληθεί με τις σπουδές σου όπως θα έπρεπε? So sad. Δυστυχώς θα βάλουμε όριο στις σπουδές σου. Αλλά μην ανησυχείς, θα σου δοθεί μια ευκαιρία να τα καταφέρεις! Έχεις τρία χρόνια για να αποφοιτήσεις. 

Δεν ξέρω αν αυτό που βλέπω είναι λάθος. Αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι ο νόμος φροντίζει, με μεγάλη ακρίβεια κιόλας, ώστε να πληρώσει το κράτος για άλλα τρία ή τέσσερα ή πέντε χρόνια έναν άνθρωπο που δεν θα τα καταφέρει γιατί δεν προλαβαίνει, που θα βγει στην αγορά εργασίας αρκετά μεγαλύτερος και χωρίς πτυχίο, που η διαγραφή του θα πυροδοτήσει καινούργιες καταλήψεις και διαμαρτυρίες  και που θα προσθέσει στο πανεπιστήμιο δίπλα σε χιλιάδες έναν ακόμη dropout φοιτητή. Ή μήπως θα τον βαφτίσουμε fail?

Απλώς ας μου εξηγήσει κάποιος αυτό το σκεπτικό! Γιατί εγώ το βλέπω ως άδικο! Α! Και όσοι υποστηρίζετε παθιασμένα τις διαγραφές (ξέρετε εσείς, συμφωνείτε με τα αρχικά επιχειρήματα εξάλλου) είστε συνένοχοι στο θέμα. Βαριέμαι να το αναλύσω όμως τώρα. Απλά, έτσι ενημερωτικά, τα κοινά δεν είναι χώρος εκτόνωσης διαφόρων κομπλεξ που έχουμε. Αυτό που λέτε κι εσείς δηλαδή…. αλλά δεν κάνετε…

Εντάξει στο τέλος όλα θα φτιάξουν… Αλλά…

Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω φυσικά! Nowgivemeabreak!