Monthly Archives: Νοέμβριος 2014

Τη μέρα που μου έκλεψαν το μπάντζο

Standard

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι πως με έστελναν οι γονείς μου στο ωδείο. Ήμουν πολύ ταλαντούχα στην μουσική και είχα μάθει να παίζω πολλά διαφορετικά όργανα αν και είχα μια ξεχωριστή έφεση στα έγχορδα. Μπορούσα να μάθω πολύ γρήγορα οποιοδήποτε έγχορδο όργανο, λες και τα μικρά χεράκια μου είχαν φτιαχτεί για να βρίσκουν αμέσως τις νότες πάνω στις χορδές.

Τα έγχορδα έχουν όλα ένα κοινό μυστικό. Πρέπει να βρεις την αναλογία. Αν κοιτάξει κανείς την κιθάρα θα δει ότι τα τάστα είναι βαλμένα σαν ένα κύμα. Στην βάση η απόσταση των τάστων είναι μεγαλύτερη ενώ όσο προχωράμε προς την καρδιά του οργάνου αυτή μικραίνει. Έτσι είναι παντού. Στο βιολί, στη λύρα ή στο ούτι, δεν υπάρχουν τάστα, για αυτό είναι πιο δύσκολο να βρει κανείς που πρέπει να πατήσει για να βγει σωστά μια νότα. Η ιδέα όμως της αναλογία συνεχίζει να ισχύει. Αυτός είναι και ένας λόγος που το βιολί είναι τόσο δύσκολο στο παίξιμο του. Ο βραχίονάς του είναι τόσο μικρός σε μήκος ώστε η απόσταση ανάμεσα στις νότες μικραίνει υπερβολικά και στο τέλος δύο νότες απέχουν χιλιοστά.

Απ’ όλα τα έγχορδα όργανα, εκείνα που μου άρεσαν πιο πολύ και ήμουν πιο καλή ήταν η κιθάρα και το μπάντζο. Υπήρχαν και τα δύο στην αίθουσα του ωδείου. Μπάντζο υπήρχε μόνο ένα αλλά και η καλή κιθάρα ήταν μόνο μία. Και τα δύο αυτά όργανα τα αγαπούσα πολύ και τα είχα κατά κάποιον τρόπο υπο την προστασία μου.

Την κιθάρα την αγαπούσα γιατί είχε τον πιο ευγενικό ήχο από όλα τα άλλα όργανα. Την αγαπούσα επίσης γιατί είναι υποτιμημένη. Μπορείς να παίξεις τόσο όμορφα κομμάτια στην κιθάρα αλλά και τόσο δύσκολα τεχνικά. Ακόμη και τότε όμως ή ακόμη και στο πιο άγριο παιξιμό της δεν παύει να βγάζει αυτήν την γλυκιά ευγένεια.

Το μπάντζο απ την άλλη το αγαπούσα γιατί είναι το μπάντζο. Ένα τρελό και επίσης υποτιμημένο όργανο αλλά ποιος νοιάζεται? Γεννήθηκε για να είναι υποτιμημένο και γι αυτό το αγαπούν και όταν το ακούν αρχίζουν να χτυπούν ρυθμικά το πόδι στο έδαφος. Δεν χρειάζονται σπουδές για να το μάθεις, σχεδόν κανείς δεν το μαθαίνει έτσι. Όλα στην εκμάθηση του μπάντζου γίνονταν πρόχειρα. Η δασκάλα αν και το αγαπούσε πάρα πολύ δεν ήταν ποτέ στην ώρα της, οι μαθητές δεν ήξεραν γιατί είχαν ξεκινήσει μπάντζο και έτσι όλοι στο τέλος το παρατούσαν. Τις πιο πολλές φορές για να μάθουν κιθάρα. Το μπάντζο υπήρχε για να λέει το ωδείο ότι εδώ υπάρχει ένα μπάντζο.

Όμως δεν είναι ούτε μονόπλευρο ούτε απλό. Ο ήχος που βγάζει θέλει τέχνη για να ακουστεί σωστά και είναι ιδιαίτερος επειδή κάποιος ασχολήθηκε να τον φτιάξει να ακούγεται έτσι. Αυτό αρκεί.

Ίσως αγαπούσα αυτά τα δύο όργανα τότε γιατί έτσι ήμουν κι εγώ. Πάντα στους χαμηλούς και παράξενους τόνους, όλοι έβρισκαν κάποιο λόγο να με αγαπούν ακόμη κι αν δεν έκανα αρχικά μεγάλη εντύπωση, σαν μια ευγενική κιθάρα ή ένα περιθωριακό μπάντζο.

Ήταν φθινόπωρο και το ωδείο θα διοργάνωνε μια συναυλία εγχόρδων. Καθώς ήμουν η καλύτερη μαθήτρια είχα εκείνο το άρρητο δικαίωμα που έχουν οι καλύτεροι μαθητές από καταβολής κόσμου να επιλέγουν τι θα πράξουν. Αυτό δεν ήταν όμως ποτέ ευχάριστο για εμένα αφού κάθε φορά που καλούμαι να επιλέξω το οτιδήποτε, θα επιλέξω σίγουρα 10 διαφορετικά πράγματα, ύστερα θα υποφέρω για να τα κάνω 5, ύστερα 2 και στο τέλος 1.

Εκείνη την φορα πήγα στην δασκάλα και της είπα ότι εγώ θέλω να πάιξω μπάντζο. Μέσα μου σκεφτόμουν λίγο ότι ίσως θα ήθελα να παίξω και κιθάρα. Η δασκάλα με κοίταξε με αυτό το γνώριμο βλέμμα που λέει, γιατί καταστρέφεις τον εαυτό σου? αλλά μου χαμογέλασε γλυκά και είπε πως θα το δούμε αν και δεν θα υπάρχει μπάντζο στη συναυλία. Έπειτα είπε ότι δεν είχαν βρει ακόμη ποιος θα έπαιζε την κεντρική κιθάρα και ότι εγώ πρέπει να είμαι αυτή. Πήρε την κιθάρα και άρχισε να παίζει το ένα μαγευτικό κομμάτι μετά το άλλο. Η πρώτη μελωδία είναι πάντα ξεχωριστή. Και θέλεις να είσαι εσύ αυτός που θα την παίξει.

Οπότε ανέλαβα την κεντρική κιθάρα και ξεκίνησαν οι πρόβες. Έπαιζα ευτυχισμένη τις μελωδίες και ανυπομονούσα για την ημέρα της συναυλίας. Είχα ξεχάσει την Ελένη.

Η Ελένη ήταν ένα κορίτσι που ερχόταν σπάνια στο ωδείο και δεν ασχολούταν ιδιαίτερα. Δεν τα κατάφερνε. Ήταν πάντα μοναχική, αδέξια και κλειστή και την συμπαθούσα γιατί κανείς δεν ήθελε να την κάνει παρέα. Στις συναυλίες δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ και οι δασκάλες δεν είχαν και τόσο ενθουσιασμό στο να της κάνουν μάθημα. Ερχόταν στις πρόβες αλλά καθόταν σε μια γωνία και δεν έπαιζε.

Μέχρι εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη μέρα έβρεχε και είχαμε κλειστεί με τις ώρες στο ωδείο κάνοντας πρόβα. Ήταν τόσο ωραία. Και τότε ξαφνικά η δασκάλα με πλησίασε και μου είπε.

Αστέρι μου, θα μου κάνεις μια μεγάλη χάρη? Μπορείς να δείξεις στην Ελένη πώς να βγάλει το κομμάτι στο μπάντζο για τη συναυλία?

Γύρισα και κοίταξα την Ελένη. Είχε κάτσει στην άκρη της αίθουσας με το μπάντζο στα χέρια και μας κοιτούσε. Το δωμάτιο έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό του και μετά εγώ έσπρωξα τη δασκάλα, έτρεξα στην άκρη της αίθουσας, άρπαξα το μπάντζο από τα χέρια της Ελένης, την έσπρωξα, πήρα το μπάντζο και μέσα στην βροχή που έπεφτε, το πήγα στο σπίτι μου. Έβαλα το μπάντζο στην ντουλάπα και μετά έκλαψα.

Προς το βράδυ πήραν τηλέφωνο από το ωδείο και είπαν στους γονείς μου να πάμε από εκεί (μαζί με το μπάντζο). Εγώ στο αυτοκίνητο κρατούσα το μπάντζο σαν πολύτιμο διαμάντι. Όταν φτάσαμε στο ωδείο η καθηγήτρια με πήρε παράμερα, με έβαλε να καθίσω στα γόνατά της, μου χαίδεψε τα μαλλιά και μου είπε.

Βρε χαζούλα, γιατί θύμωσες τόσο πολύ. Συγγνώμη που σε έκανα να θυμώσεις. Η Ελένη είναι πάντα μόνη της και πάντα έξω από όλες τις συναυλίες. Γι αυτό της εδωσα το μπάντζο. Έτσι κι αλλιώς, δύο νότες θα παίζει όλες κι όλες για να συνοδεύει… εσένα! Δεν έχει τις δικές σου ικανότητες. Εσύ θα είσαι η βασίλισσα της βραδιάς! Εσύ είσαι η κεντρική κιθάρα, μπορείς να παίξεις την πιο δύκολη μελωδία και όλοι θα σε θαυμάζουν!

Την άλλη μέρα έμαθα στην Ελένη να παίζει τη μελωδία στο μπάντζο και δεν της κράτησα καμία κακία. Ξανβρήκα τον ρυθμό και τον ενθουσιαμό μου και αφοσιώθηκα στην συναυλία και στις προσδοκίες μου για εκείνη την μέρα χαρούμενη που θα έπαιζα κιθάρα!

Στην συναυλία ήμουν υπέροχη και πήγα τόσο καλά που όλοι ερχόντουσαν μετά για να με συγχαρούν! Η δασκάλα μου, οι γονείς μου αλλά και όλο το ωδείο ήταν περήφανοι για μένα. Αλλά και η Ελένη ήταν χαρούμενη και γελούσε που για πρώτη φορά είχε συμμετάσχει και είχε παίξει σε μια συναυλία μπροστά σε όλους! Μάλιστά η Ελένη δεν ήταν η παλιά Ελένη. Είχε μάθει να παίζει όχι μόνο δύο νότες αλλά ολόκληρη τη μελωδία και είχε δείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει πάρα πολύ καλά! Για μια στιγμή σκέφτηκα πως και αυτή με το μπάντζο της είχαν βοηθήσει στο να ακουστεί τόσο καλά η μελωδία μου. Έτσι γύρισα το κεφάλι μου προς την άκρη της αίθουσας, εκεί που πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι βρίσκονταν όλα τα όργανα.

Έψαξα με το βλέμμα μου το μπάντζο. Το είδα ακουμπισμένο δίπλα σε ένα βιολι. Τα παιδικά μάτια μου παιχνίδιζαν γεμάτα χαρά καθώς το κοίταξα χαμογελώντας και με ένα λαμπερό βλέμμα του είπα, ευχαριστώ!

Όμως το μπάντζο… δεν απάντησε. Μέχρι τώρα… :)

Advertisements