Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

Ιδιοφυές σχέδιο

Standard
  • Στα 8 στόχευσα για τα 12
  • Στα 12 στόχευσα για τα 16
  • Στα 16 στόχευσα για τα 20
  • Στα 20 στόχευσα για τα 24
  • Στα 24 στόχευσα για τα 28
  • Στα 28 στόχευσα για τα 32

Η ζωή έρχεται σε τετράδες! 

προιόν ομαδικής συγγραφής


ή αυτό

γιατί δικό μου είναι το μπλογκ και ότι θέλω εγώ του βάζω

Advertisements

Γιατί δεν τρως Νίκο Ρωμανέ;

Standard

Η πορεία του Ρωμανού: Ο Ν. Ρωμανός ο αναρχικός ληστής τράπεζας έγινε αναρχικός απεργός πείνας για τις εκπαιδευτικές άδειες, την ελεύθερη μάθηση και τα δικαιώματα στις φυλακές.

Ξέρω ότι πολλοί περιμένουν από τον 21 χρονών Ν. Ρωμανό να ορίσει επακριβώς και με απόλυτη βεβαιότητα και λεπτομέρεια κάθε σκιά και πτυχή της συλλογιστικής του, να φανερώσει κάθε πιθανή σκέψη του και να μας πει επιτέλους αν είναι ένας νέος που θέλει να σπουδάσει και να μάθει, αν είναι ένας αναρχικός που θέλει να πάει κόντρα σε όλα, αν είναι ένας κακοποιός που θέλει να αποδράσει, αν θέλει να ξαναληστέψει, αν είναι ένας οργισμένος φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου που δεν ξέρει τι του γίνεται.

Όσο ο ίδιος δεν μπορεί να γράψει πάνω στην πέτρα το τι είναι και το τι θέλει (κάτι που ποτέ δεν μπορεί να γίνει πραγματικά), αναλαμβάνουν να το πουν και να το γράψουν οι άλλοι. Με τον ίδιο τρόπο που μετά το θάνατο του 15χρονου Γρηγορόπουλου η κοινωνία τον κάλεσε από τον άλλο κόσμο να της πει αν ήταν ένα πλουσιόπαιδο που είχε βαρεθεί τα λεφτά των γονιών του και γι’ αυτό σύχναζε στα Εξάρχεια. Εκείνος δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα αλλά αυτό δεν δυσκόλεψε την περιγραφή, εφόσον η περιγραφή και η απόλυτη «γνώση» των πραγμάτων είναι ζωτικής σημασίας.

Γιατί εδώ σε αυτό το σημείο της ελληνικής ιστορίας, για μια ακόμη φορά, δεν έχει σημασία όπως φαίνεται για τους πολλούς η πραγματικότητα των γεγονότων. Την πραγματικότητα των γεγονότων μπορεί να τη δει κανείς αν σταθεί σε ένα σημείο έξω από τα πράγματα και απλώς τα δει. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχει τα μάτια του ανοιχτά και αυτό αποδεικνύεται εν τέλει πολύ δύσκολο. Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο, αναρωτιέμαι! Είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς ότι ο Ρωμανός, που καταδικάστηκε και εκτίει ήδη την ποινή που χρωστάει απέναντι στην δικαιοσύνη, διάβασε στα 20 του μέσα στο κελί, έδωσε πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στο πανεπιστήμιο διεκδικώντας με τον καλύτερο τρόπο την συνέχιση της ζωής και της μάθησής του; Επίσης είναι τόσο δύσκολο άραγε να δει κανείς ότι ο Ρωμανός δεν δικαιούται βάσει του νόμων άδεια (νόμων που αντιφάσκουν μεταξύ τους) όμως επιλέγει να κάνει απεργία πείνας για να ανατρέψει την απόφαση και ίσως την ισχύουσα νομοθεσία και να αναδείξει μια άδικη κατά τη γνώμη του (και τη δική μου) πλευρά του συστήματος; Οι απεργίες πείνας γίνονται για τέτοιους σκοπούς και γι αυτό την κάνει. Έχει περισσότερη σημασία το αν συμφωνεί κανείς με αυτήν του την κίνηση με το αν συμφωνεί με την στάση του κράτους απέναντί του;

Γιατί αν ο σκοπός του Ρωμανού ήταν να ξεσκεπάσει το κράτος και να το ξεγυμνώσει αποκαλύπτοντας την υποκρισία του τότε τα κατάφερε. Κοντεύει να χάσει τη ζωή του επειδή ζητάει εκπαιδευτική άδεια για το πανεπιστήμιο και το κράτος δεν του τη δίνει. Αυτή είναι η πραγματικότητα και καμία άλλη. Σε μια χώρα μέσα στην κρίση που υποτίθεται ότι «πασχίζει» να βάλει την εκπαίδευση σε πρώτη προτεραιότητα κινδυνεύει να πεθάνει για πρώτη φορά ένας απεργός πείνας για αυτό του το αίτημα. Εδώ και ένα μήνα οι αρμόδιοι δεν μπορούν να βρουν μία λύση ενώ για άλλα πολύ πιο σοβαρά ζητήματα εις βάρος του λαού βρίσκουν λύση μέσα σε λίγες ώρες. Νομοσχέδια ανεβαίνουν και κατεβαίνουν μέσα σε μία νύχτα αλλά δεν μπορεί να βρεθεί λύση για την εκπαίδευση των κρατουμένων.

Επίσης, ακόμη κι αν ο Ρωμανός δικαιούταν την άδεια, μπορεί να μην την έπαιρνε όπως τόσα χρόνια πολλοί κρατούμενοι έβγαλαν τα μάτια τους μέσα στα κελιά για να περάσουν στις πανελλήνιες και δεν κατάφεραν ποτέ να πάνε στο πανεπιστήμιο περιμένοντας μια άδεια που δεν ερχόταν. Αυτό για όσους νομίζουν ότι η εξ αποστάσεως μάθηση που απορρίπτει ο Ρωμανός ή το βραχιολάκι είναι απλές χάρες που εύκολα κατακτώνται. Οι φυλακές βρίσκονται στον πάτο της ελληνικής κοινωνίας και δεν περίμενα κάτι καλύτερο βέβαια, τη στιγμή που ταλανίζονται τόσο πλέον άνθρωποι σε «καλύτερη μοίρα». Τέλος απορώ πως κάποιοι με την παραίνεση του κράτους, φοβούνται περισσότερο τον κρατούμενο πιθανό απόφοιτο σχολής από τον απόφοιτο φυλακής που δεν σπούδασε.

Κάποιοι όπως φαίνεται δεν θεωρούν την μάθηση ασφαλή και επιπροσθέτως όπως φαίνεται για μια ακόμη φορά, οι φυλακές και οι νόμοι τους δεν επιτελούν κανέναν απολύτως σκοπό, αφού το κράτος τις χρησιμοποιεί για να στοιβάζει κατά διαστήματα καταδικασμένους χωρίς δικαιώματα και ίση μεταχείριση, υπονομεύοντας ακόμη και τους ανθρώπους που προσπαθούν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα να βοηθήσουν τους κρατούμενους να ισορροπήσουν και να χτίσουν τον εαυτό τους μέσα στην κοινωνία και όχι έξω από αυτήν. Αν θεωρήσουμε το Ρωμανό επικίνδυνο, δεν ξέρω τι θα πρέπει να θεωρήσουμε αυτό το κράτος και αυτές τις στάσεις του.