Monthly Archives: Μαρτίου 2015

Πάρτο πίσω

Standard

Όταν πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου είχαμε στην τάξη ένα παιδί (δηλαδή έναν μαντράχαλο) τον ας τον πούμε Θανάση, για να ακούσουμε και το σχετικό άσμα.

Ο Θανάσης ήταν γύρω στα 17-18 και πήγαινε πρώτη γυμνασίου όπως κι εγώ. Είχε στο κεφάλι ένα λοφίο κόκκινο και πράσινο, παντελόνια με αλυσίδες να κρέμονται, κάτι παπούτσια ρειβ με ρίγες που φωσφόριζαν, και ένα πορτοκαλί μπουφάν. Καθόταν (όταν ήταν μέσα στην τάξη) στο τελευταίο θρανίο με ένα στυλ σαν να περιμένει τον ελληνικό καφέ στο καφενείο στο κουπάκι ενώ ταυτόχρονα έγραφε ανελλιπώς στο τετράδιο ότι κάναμε μέσα στην τάξη. Δεν μιλούσε ποτέ και δεν ασχολιόταν ποτέ με κανέναν αλλά ούτε και κανένας ασχολιόταν μαζί του (όχι ότι μας είχε και καμιά ανάγκη). Στα διαλείμματα ή καμιά φορά την ώρα του μαθήματος πήγαινε στην τουαλέτα για κατούρημα, ουσίες και οινοπνεύματα.

Εγώ ήμουν ένα κοριτσάκι λίγο μαζεμένο εκεί που δεν με έπαιρνε και λίγο ζωηρό εκεί που με έπαιρνε, κοντό, αδύνατο, άσχημο, με τεράστια γυαλιά και πεταχτά δόντια με σιδεράκια, ανέφελο και ανέμελο. Καθόμουν πάντα στο προτελευταίο θρανίο για να είμαι και μάγκας αλλά μην με περάσουν και για καμιά που δεν ενδιαφέρεται και καθόλου και έπαιρνα σε όλα τα μαθήματα 20. Δηλαδή ήμουν φυτό. Καμιά φορά ο Θανάσης που καθόταν από πίσω μου ζητούσε χρωματιστά στυλό για να γράψει τις ασκήσεις που μας έβαζε ο καθηγητής της μουσικής και ήθελε να είναι γραμμένες σε διάφορα χρώματα. Μια μέρα είπα στον Θανάση, δεν είναι πολύ βαρετό να πρέπει να γράφουμε με 5 διαφορετικά στυλό? Όχι, είπε, εμένα αυτός ο καθηγητής μου αρέσει, όπως και ο τάδε, ο τάδε ο τάδε σε αντίθεση με τον τάδε, τον τάδε, τον τάδε. Πάντως, του είπα, αυτά τα στυλό ταιριάζουν με τα παπούτσια σου. Αυτό. Δεν είπαμε ξανά τίποτα ποτέ.

Το ότι ήμουν άσχημο παιδάκι το ήξερα γιατί οι συμμαθητές και οι συμμαθήτριές μου το ψιθύριζαν «για να μην το ακούσω». Fail. Εγώ αγχωνόμουν αλλά όχι σε σημείο να καταρρεύσω γιατί ήξερα ότι οι άσχημες καταστάσεις δεν κρατάνε για πάντα, επηρεασμένη από τον Όλιβερ Τουίστ. Επίσης, πίστευα ότι ο αέρας που εξέπεμπα με έσωζε κάπως, οκ :). Μια μέρα τα αγόρια της τάξης αποφάσισαν να συσκεφθούν για να ανακηρύξουν την πιο όμορφη κοπέλα της τάξης. Η σύσκεψη θα κρατούσε μία ολόκληρη μέρα μας είπαν και την επόμενη θα μας έλεγαν τα αποτελέσματα. Όλη εκείνη τη μέρα έπαιζαν μπάλα.

Τελοσπάντων, ζήτησαν άδεια από τους καθηγητές να μας δώσουν μία κενή ώρα. Ποτέ δεν έμαθα αν οι καθηγητές έδωσαν στα αγόρια μια ολόκληρη ώρα για να απονείμουν τον τίτλο της Σταρ Τάξης (δεν αμφιβάλλω καθόλου όμως πλέον ότι το έκαναν). Εγώ είχα διπλή αγωνία, πρώτον ήθελα να δω ποια θα έβγαζαν πρώτη ώστε να μάθω πώς σκέφτονται, δεύτερον ήθελα να δω αν θα ήμουν στην πεντάδα… εντάξει στην δεκάδα… εντάξει, κάπου προς την μέση τελοσπάντων. Η απονομή ξεκίνησε και όλως περιέργως η πρώτη δεν ήταν η πιο ωραία, ήταν ωραία αλλά ήταν και κουλ. Η δεύτερη ήταν ωραία, η τρίτη το ίδιο, έγραφαν τις θέσεις και τα ονόματα στον πίνακα. Με είχε πιάσει φοβερό άγχος, ας μην είμαι τελευταία ευχόμουν μέσα μου, όλοι θα με κοροϊδεύουν αν γίνει αυτό, Να εκείνο το κοριτσάκι είναι πιο άσχημο από εμένα, ας βγει αυτό τελευταίο…. τι καλή που ήμουν.

Μόλις έφτασαν στις 10 σταμάτησαν. Οι υπόλοιπες πέσαμε στο έρεβος της αδιαφορίας. Απογοητευμένη έκατσα στο θρανίο μου ενώ οι νικήτριες πανηγύριζαν. Τότε ένας συμμαθητής  μου, ο ας τον πούμε Πέτρος, είπε: Φωτεινή, σου δώσαμε και σένα βραβείο. Ένιωσα απίστευτα μέσα μου, πλημμύρισα χαρά, τι ωραία σκέφτηκα, ναι, εγώ είμαι έξυπνη, φιλική με τα αγόρια (και τα κορίτσια), κουλ, βοηθάω τους πάντες με τα μαθήματα. Τι βραβείο?, τον ρώτησα.

Εσένα σου δώσαμε το βραβείο της πιο άσχημης της τάξης.

Θυμάμαι να σκέφτηκα, ω Θεέ μου, αυτό είναι πολύ κακό, δεν μπορεί να συνέβη. Για τα επόμενα κλάσματα δευτερολέπτου κάποιοι χασκογέλασαν σιγανά και κανείς δεν είπε τίποτα ενώ κάποιος φώναξε, ελάτε ας βγάλουμε όλοι μαζί μια φωτογραφία! Ο Πέτρος με κοίταξε και είπε, Φωτεινή εσύ μην έρθεις γιατί θα καεί το φιλμ. (σιγά μην πήγαινα δηλαδή, εδώ δεν μπορούσα να σηκωθώ απ’ την καρέκλα). Και ενώ όλα γινόντουσαν αστραπιαία γρήγορα κι εγώ κατέβαινα πέντε πέντε τα σκαλιά της μαύρης δυστυχίας, ακούστηκε μια φωνή

Πάρτο πίσω. Δεν είχα καταλάβει τι και πώς αλλά μέσα μου ανέβηκα αυτόματα ένα σκαλί.

Πάρτο πίσω, ξανακούστηκε η φωνή του Θανάση ο οποίος είχε σηκωθεί από το τελευταίο θρανίο, όπου περίμενε τον καφέ του στο κουπάκι και μας είχε γραμμένους, και τώρα κατευθυνόταν προς τον Πέτρο. (ακόμα τρελαίνομαι όταν σκέφτομαι πόσο με το πάσο του τα έκανε όλα) Τον πλησίασε, στάθηκε μπροστά του στα δύο εκατοστά και του είπε ήρεμα: Πάρτο πίσω.

Ποιο? τον ρώτησε ο άλλος. Αυτά που είπες πριν λίγο στην Φωτεινή, να τα πάρεις πίσω. Κοιτάζοντας την σωματική και ψυχική αναλογία μεταξύ Θανάση και Πέτρου, άδραξα την ευκαιρία και με ένα σάλτο ανέβηκα μεταφορικά στο πλατύσκαλο της αυτοεκτίμησης ενώ κυριολεκτικά βρέθηκα δίπλα στον Θανάση κοιτάζοντας αμίλητη τον Πέτρο. Εκείνος πήγε να κάνει ένα βήμα αλλά ο Θανάσης τον έπιασε από την μπλούζα, κόλλησε την φάτσα του στην δική του και και του είπε, πάρτο πίσω. Καλά το παίρνω, ψέλλισε εκείνος.

Όχι έτσι απλά, του είπε ο άλλος, ζήτα της συγγνώμη. Ο Πέτρος τον κοιτούσε με φόβο. Εγώ, ως χαζή είχα αρχίσει να τον λυπάμαι και θα έλεγα κάτι του τύπου δεν πειράζει κτλ. Αλλά δεν τόλμησα γιατί ο Θανάσης θα τον άφηνε και θα έπιανε εμένα απ’ την μπλούζα. Οπότε ευτυχώς το βούλωσα. Ο Πέτρος προσπαθούσε να βρει συμπαράσταση δεξιά και αριστερά όμως κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τα βάλει με τον κοκκινοπρασινοτσουλούφη. Τελικά έσκυψε το κεφάλι μπροστά μου και είπε, συγγνώμη. Εγώ δεν είπα τίποτα αλλά τον συγχώρεσα.

Δεν μιλάνε έτσι, του είπε ο Θανάσης, και μην σε ξαναδώ να το κάνεις αυτό. Βγάλτε τώρα φωτογραφία. Κανονικά εσύ, του είπε, δεν θα έπρεπε να είσαι στη φωτογραφία για να μην σε θυμόμαστε αλλά επειδή ζήτησες συγγνώμη θα είσαι. Και γυρνώντας την πλάτη πήγε πάλι στο θρανίο του όπου συνέχισε να περιμένει τον καφέ του και δεν ξανασηκώθηκε από εκεί. Την επόμενη χρονιά δεν ήρθε στο σχολείο.

Κανείς δεν με ξαναπείραξε σε όλο το γυμνάσιο (στο λύκειο έπρεπε να επαναλάβω μόνη μου τη διαδικασία), ενώ ο Πέτρος όπως και πολλά άλλα αγόρια μου ζήτησαν συγγνώμη προφορικά και γραπτά.

Έτσι θέλει.