Monthly Archives: Ιουλίου 2015

Φόμπιας στόρι

Standard

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είχα ανοίξει κάποτε ένα μπουκάλι με κρύο γάλα μια μέρα με καύσωνα και ύστερα από πεντάωρη πεζοπορία. Έριξα το γάλα σε ένα ποτήρι και ήπια. Χίλιοι κεραυνοί με χτύπησαν ταυτοχρόνως, το γάλα είχε ξυνίσει.

Αυτό ήταν. Ενάντια σε κάθε λογική δεν ξαναήπια γάλα ΠΟΤΕ. Οι γονείς μου επέμεναν και επιμένουν μέχρι και σήμερα να μου αφήνουν στο ψυγείο μπουκάλια με γάλα για να τα πιω. Πάντα τα πετούσα χωρίς να τα ανοίξω καν στην σκέψη και μόνο ότι θα είναι ξυνισμένα.

Πριν από κάποιον καιρό, ξύπνησα ξάφνου στην μέση της νύχτας ως ένας άλλος Δον Κιχώτης αποφάσισμενη να το παλέψω. Ορκίστηκα μες στα σκοτάδια να πιω επιτέλους γάλα και ξανακοιμήθηκα. Την επομένη αφού πέταξα μισό από το μπουκάλι που είχε απομείνει έβαλα το υπόλοιπο στη θέση του μέχρι να βρω το σθένος να εκτελέσω το σχέδιό μου.

Τα πήγαινε έλα στο ψυγείο κράτησαν δύο μερόνυχτα με ρυθμό που θύμιζαν αθλήτρια του βάδην. Οι ψυχολογικές αυτοαναλύσεις πέρι γάλατος έδιναν και έπαιρναν ενώ το θέμα είχε αναχθεί σε ζήτημα ζωής και θανάτου του στυλ: αν πιω το γάλα μετά δεν με σταματά τίποτα, θα τερματίζω τους φόβους σαν τι πίστες στο σούπερ μάριο, αυτές που παίζονται με δεμένα τα μάτια. Το άγχος μου είχε πλέον κορυφωθεί και είχε γίνει μια παράνοια ηρωισμού όταν αποφάσισα να πιω το γάλα πάνω στην μεγαλύτερη έξαρση θάρρους και αυτοθυσίας της προσωπικής μου ιστορίας.

Έβαλα το γάλα στο ποτήρι, το κοίταξα επίμονα και το ήπια. Νταααααααααααααμν, 10 χιλιάδες κεραυνοί με είχαν χτυπήσει. Το γάλα είχε ξυνίσει.

Τι παίχτηκε τώρα ρε γαμώτο, αναφώνησα. Έμεινα να κοιτάζω μια το ποτήρι, μια το κενό, μία το ποτήρι, μία το κενό. Καθώς διάλεγα οριστικά το κενό, μια τρομακτικά αγωνιώδης ερώτηση άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου.

Άραγε το γάλα ήταν ξυνό από πάντα και είχα προδοθεί άλλη μία φορά ή ξύνισε επειδή καθυστέρησα να πράξω αυτό που είχα κατά νου;

Έμεινα να αναρωτιέμαι αυτήν την ερώτηση αιωνίως εκείνο το πρωί, σκεπτόμενη βαθιά, κοιτάζοντας το πάτωμα και ρουφώντας με το καλαμάκι μου από ένα κουτάκι κόκα κόλα. Το οποίο μαζί με άλλα 364 ολόιδια κουτάκια θα αποτελούσαν το πρωινό καθημερινό μου γεύμα για όλη την επόμενη χρονιά.

Το τέλος της οποίας με βρήκε λογικά με ανεβασμένο ζάχαρο, μια ψιλοδιάτρηση στομάχου, μια φοβία περισσότερη και ένα παιδικό απωθημένο λιγότερο, λίγο πριν την αναγέννησή μου από τις στάχτες μου και την ανακάλυψη του Milco.

Advertisements