Monthly Archives: Δεκέμβριος 2015

re-peat-peat-peat-peat-peat-peat

Standard

Αυτό το τελευταίο μου ποστ για το 2015 είναι φόρος τιμής στην highlight στιγμή των πρώτων (και εύχομαι όχι τελευταίων) 3 μηνών μου στην ακαδημαϊκή ζωή. Είναι λίγο ημερολόγιο, λίγο αγάπες και καρδούλες, λίγο ερευνητική σκέψη, λίγο υπαρξιακή βαρεμάρα, λίγο εκπαιδευτικό ταλέντο, λίγο μεταφυσική, λίγο ειρωνεία, λίγο μουσική και λίγο clubbing. Δηλαδή πάνω κάτω πέρα δώθε λίγο εγώ. Τα λέω εξαρχής για να μπει σωστά το πλαίσιο, μην παρεξηγηθούμε και νομίζει κανείς ότι διαβάζει σχετικά με κάτι τέτοιο ας πούμε! Ή ακόμα χειρότερα με τίποτα τέτοιο . Και ούτε κατά διάνοια. (γιατί μερικές αδελφές psυχές σας έχω ικανές… :))

Εντάξει, ας κάνω μια εισαγωγή. Ξεκινώντας την έρευνα ο καθένας έχει τους φόβους του. Και όλοι μιλάνε για αυτούς ή παραμιλάνε για αυτούς. Ο δικός μου ο φόβος ήταν, τι να πω? Όλα έχουν ειπωθεί και δεν υπάρχει τίποτα πια να ειπωθεί. Αλλά έμαθα ότι αυτό που έχει ειπωθεί έχει νόημα να ξαναειπωθεί, και όσο περισσότερο λέγεται τόσο περισσότερο γίνεται και ολοκληρώνεται είτε η πορεία είναι ανοδική είτε καθοδική.

Φυσικά σε αυτό βοήθησε το μάθημα της Φιλοσοφίας και άλλα σχετικά αντικείμενα. Και το παρακάτω γεγονός που νομίζω ότι πάντα θα θυμάμαι.

——————————————–

Εκείνη τη μέρα πήγα στο μάθημα χωρίς τη συνηθισμένη όρεξη. Νύσταζα. Και το θέμα δεν με αφορούσε ιδιαίτερα όποτε έπιασα μια θέση στην γαλαρία, τοίχο κολλητά, πίσω από έναν ψηλό, έριξα και τα μαλλιά μου μπροστά και αποφάσισα να μπω σε κατάσταση εγκεφαλικού διαλείματος. Σήμερα δεν θα παρακολουθήσω είπα μέσα μου.

Αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τον καθηγητή. Με το που πήγα να πατήσω το off ξεκίνησε άθελα του έναν συνεχή πόλεμο με στόχο να τραβήξει το ενδιαφέρον μου και το κατάφερνε διαρκώς. Ξεκίνησα να διαβάζω ένα άρθρο που είχα μαζί κρυμμένη πίσω από τον ψηλό συμμαθητή αλλά ο καθηγητής ήταν τόσο αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε που πηγαινοερχόταν με νεύρο πάνω κάτω στην αίθουσα, μιλώντας παθιασμένα με αποτέλεσμα να τραβάει συνεχώς την προσοχή μου και το χειρότερο ήταν ότι λόγω της κίνησής του το πράγμα χειροτέρευε. Δεν συναντάς συχνά κάποιον να διδάσκει τόσο καλά οπότε δυσκολευόμουν πολύ.

Αλλά δεν το έβαλα κάτω. Έβγαλα το κινητό και ξεκίνησα μια αγαπημένη ασχολία, να γκουγκλάρω στίχους από ρομαντικά τραγούδια ώστε να τα έχω έτοιμα για μια άλλη μου αγαπημένη ασχολία, να στέλνω ρομαντικά τραγούδια. Αυτή η ασχολία έχει μια ιδιαίτερη φιλοσοφική σημασία για μένα η οποία είναι το ότι πολύ συχνά αναρωτιέμαι τέσσερα πράγματα

  1. γιατί γράφονται τόσα ρομαντικά τραγούδια?
  2. μπορώ στέλνοντας ένα ρομαντικό τραγούδι σε κάποιο πρόσωπο να εκφράσω αυτό που πραγματικά αισθάνομαι?
  3. μπορούν τα ρομαντικά τραγούδια να εκφράσουν ακριβώς αυτό για το οποίο έχουν γραφτει?
  4. γιατί στέλνω ρομαντικά τραγούδια?

Μην το γελάς. Το ψάξιμο ρομαντικών στίχων δεν είναι απλή υπόθεση, γιατί πολύ απλά τίποτα δεν είναι αρκετά καλό!! Είναι τόσο πολύπλοκο, ατελέσφορο και χρονοβόρο που μπορεί άνετα να σου τραβήξει την προσοχή σε μια διάλεξη την οποία έχεις αποφασίσει να μην παρακολουθήσεις.

Όχι όμως αυτή τη φορά. Καθώς εγώ συνέχιζα να ψάχνω τραγούδια ο καθηγητής συνέχιζε να μου τραβάει σποραδικά το ενδιαφέρον ενώ αντιστεκόμουν σθεναρά, καθώς είχε περάσει στο θέμα του πως νοηματοδοτούμε ως άνθρωποι τις έννοιες και τις ιδέες, βασισμένοι σε πρότερες ερμηνείες. Τι με νοιάζουν αυτά σκεφτόμουν, εγώ τρέχω τον αλγόριθμο, κοιτάω τα στατιστικά αποτελέσματα και τέλος… ας ψάξω τραγούδι αλλά δεν βλέπω κανένα της προκοπής. Ο καθηγητής συνέχιζε όμως με την νοηματοδότηση των εννοιών και σαν παράδειγμα διάλεξε λοιπόν την αγάπη.

Τι είναι η αγάπη? φώναζε, κι εγώ πάλι πρόσεχα χωρίς να θέλω (τι είναι? αναρωτιόμουν)

Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να ορίζουν διαρκώς την αγάπη. (γιατί? σταμάτα, άσε με να παίζω με το κινητό)

Γιατί τα περιοδικά ρωτάνε ξανά και ξανά τους ανθρώπους, τι είναι η αγάπη για σένα? (γιατί άραγε? ωχου… δεν βρίσκω ένα τραγούδι με στίχους της προκοπής)

Πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε στην προσπάθεια να ορίσουμε την αγάπη? (πόσο? τι κάνω εδώ πέρα?)

 

…και λέγοντας αυτά τα λόγια, ο καθηγητης, αστραπιαία, σε μια στιγμή που μόνο μέσα σε μια τάξη μπορεί να γίνει, σε ένα πρωινό με ομίχλη, μπροστά σε ένα σιωπηρό κοινό σοβαρών διδακτορικών φοιτητών, άνοιξε τον προτζέκτορα, έκλεισε τις κουρτίνες και μέσα στο σκοτάδι πάτησε το play στο youtube και

There’s no way to describe what you do to me
You just do to me, what you do

You are… And I want you to know baby

Από εκείνη τη μέρα παρακολούθησα με ευλάβεια και κάποιο δέος τον μάγο της φυλής εεε… συγγνώμη τον καθηγητή ήθελα να πω, γιατί ποιος ξέρει τι άλλο βλέπει από εκεί που είναι.

 

 

 

 

Advertisements

Untitled enlightment

Standard

Κανονικά εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ποστ το οποίο όμως θα αποδειχθεί άχρηστο μπροστά στη δύναμη του βίντεο οπότε παραλείπεται.

Κανονικά τα Χριστούγεννα και οι συναφείς μαζώξεις θα έπρεπε να είναι η ευκαιρία για να χτιστούν σχέσεις και όχι το αποτελείωμα της κατεδάφισης τους με τα μπάζα κάτω από το χαλί.

Merry Christmas το λοιπόν.

———————————————

facebook effect

12391050_10208335465810149_8349785954246892173_n

 

Βρίσκεις μια ιδέα… πας για μπύρες.

Standard

Μία από τις χιλιάδες academic processes στην Αγγλία

  • Βρίσκεις μια ιδέα. (Πας για μπύρες)
  • Την σκέφτεσαι καλά (καλά όμως) μήπως είναι πατάτα. (Σε κάθε περίπτωση πας για μπύρες)
  • Την ανακοινώνεις και την βάζεις μπρος. (Διάλειμμα)
  • Οι 9 στους 10 σου λένε, δεν γίνεται, ανεύφικτο, ξέχασέ το. (Πας για μπύρες) Ο 10ος σου λέει τα ίδια αλλά μέσα του ξέρει ότι θα την κάνεις και στο δείχνει. (Πας για μπύρες μαζί του)
  • Την πραγματοποιείς.
  • Πας για μπύρες.

Για όσους δεν μπορούν να πιουν άλλη μπύρα (όχι άλλοοοοοοοο) ευτυχώς γεννήθηκε σήμερα ο Jim Morisson.