Monthly Archives: Απρίλιος 2016

Σύνθημα σε τοίχο

Standard

Πάντα μου άρεσαν τα γκράφιτι. Ξεκινήσαμε την σχέση μας από παλιά, όταν άρχισα να τα παρατηρώ και να τους επιτρέπω να μου δίνουν μηνύματα χωρίς αναγκαστικά να τα διαβάζω λέξη λέξη. Δεν είναι οι λέξεις που μετράνε (φαντάζομαι) αλλά ο χώρος, ο τρόπος τα χρώματα και το ύφος με το οποίο γράφτηκαν. Δεν ξέρω πολλά από γκράφιτι αλλά αν ήξερα μάλλον θα έλεγα ότι…

-Εχμ.. τι είναι τα γκράφιτι και γιατί σημαίνουν πολλά για αυτούς που τα αγαπούν?

-Ε κοιτάξτε να δείτε… είναι ίσως η ανθρώπινη παρουσία ακριβώς μέσα από την απουσία ενός ανθρώπου μέσα στο αστικό πεδίο, μ’ ένα όμως ηθελημένα αφημένο, ενσωματωμένο μεν αλλά με ξεκάθαρα όρια ίχνος που κάτι θέλει να πει ;) ;) ;)

Οκ. Όταν ήμουν μικρή ήξερα όλα τα διαφορετικά στυλ και τεχνοτροπίες των γκράφιτι στο προάστιό μου. Με τον καιρό εγκατέλειψα την παρατήρηση αλλά αυτή η σχέση συνεχίζεται ακόμη και με έναν τρόπο ωραίο και μεταφυσικό. Ιδού δύο συμβάντα.

Συμβάν 1: Περίοδος εκλογών και κάθομαι με κάποιον στο σπίτι μου εν μέσω εκλογικού πυρετού να κάνουμε κουβέντα για το τι θα ψηφίσουμε. Μερική ταύτιση, μη αρκετή για πλήρη συμφωνία. Εγώ λέω Α, αυτός λέει Β, εγώ λέω Α, αυτός λέει Β κοκ. Κάπου στο background παίζει μια μουσική που μου θύμιζε κάποιον που αγαπούσα κάποτε, που εκείνη την ώρα γνώριζα πώς γύριζε από ένα ταξίδι και σκεφτόμουν ότι αν συζητούσα μαζί του θα λέγαμε και οι δύο Α και τέλος. Εκείνη την στιγμή, αυτός ο κάποιος μου έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό που έλεγε:

ΕΓΩ ΨΗΦΙΖΩ ΦΩΤΕΙΝΗ (σύνθημα γραμμένο στην Εθνική)

Το σπίτι μου δεν είχε κοριό, έγινε ψακτική.

Συμβάν 2:

Πέρυσι βρέθηκα σε ένα δίλημμα (πράγμα παράξενο γιατί συνήθως μου συμβαίνουν το λιγότερο πενταλήμματα – το αφήνω για ένα άλλο ποστ) για το αν θα φύγω στο εξωτερικό ή αν θα μείνω Ελλάδα για να δουλέψω και να μείνω σε μια περιοχή της Αθήνας. Διάλεξα να φύγω αλλά ως κλασσική φωτεινούλα σκέφτομαι φυσικά αν έκανα το σωστό. Χθες χρειάστηκε να πάω για μια δουλειά στην Αθήνα και κατέβηκα με τον ηλεκτρικό σε εκείνη την περιοχή που σκεφτόμουν να μείνω. Εννοείται ότι με το που κατέβηκα από το τρένο και άρχισα να περπατώ στους δρόμους ξεκίνησα να σκέφτομαι:

Να, αν δεν είχα πάει Αγγλία θα έμενα τώρα σ αυτή τη γειτονιά, και θα περνούσα από αυτά τα πάρκα, και θα χαμογελούσα σε αυτά τα παιδάκια και ρε φίλε… αυτή η περιοχή έχει τον περισσότερο ήλιο στην Ελλάδα, βασικά ΕΙΝΑΙ η καλύτερη στην Ελλάδα.

Για να μην καώ αποφασίζω να μπω σ΄ ένα ταξί για να πάω εκεί που είχα να πάω, ώστε να μην περπατώ στους πιο ωραίους δρόμους του κόσμου και κλαίγομαι. Μέσα στο ταξί η αλήθεια είναι ήταν λίγο καλύτερα… ε έβλεπα και κανένα σπίτι που μου άρεσε κι έλεγα, να! αυτό θα μπορούσε να είναι το σπίτι μου τώρα και τέτοια αλλά οκ.

Αλλά ο ταξιτζής που σίγουρα ήξερε (αλλά δεν το είχε πει σε μένα) ότι παίζουμε σε ταινία του Τζάρμους ή κανενός άλλου τέτοιου, εκεί που οι ταξιτζήδες είναι πάντα ψυλλιασμένοι και αλλάζουν τα πάντα στις ιστορίες, έστριψε κάπου και είπε: τώρα γιατί έστριψα από εδώ? τελοσπάντων βγαίνει και από εδώ.

Εγώ δεν έδωσα σημασία αλλά σαν ξαφνικά ο δρόμος να μου φαινόταν γνωστός! Να, κι αυτό το κτίριο το θυμάμαι, κι εκείνο, κι εκείνο, κοίτα να δεις που θα με περάσει μπροστά από την δουλειά όπου θα δούλευα σ αυτήν την περιοχή, και ναι! Με περνάει μπροστά από τη δουλειά.

Και τότε αναρωτήθηκα, έχω κάνει λάθος? Σοβαρά τώρα, έχω κάνει λάθος?

Και τότε (ναι έχει κι άλλο), ο ταξιτζής σταματάει σε ένα φανάρι και βλέπω απέναντί μου σε έναν τεράστιο σομόν τοίχο, με τεράστια γράμματα τη λέξη λάθως.

Γκράφιτι και ε.. λιγάκι mainstream. Νο prob.

Και τότε (ναι έχει κι άλλο) ο ταξιτζής ξεκινάει και ενώ εγώ έχω μείνει σέκος κάνει κάτι στροφές σε στενά δεξιά αριστερά, σταματάει και μου λέει

Δεν μπορώ να σε πάω ακριβώς εκεί που πας αλλά να αυτός είναι ο δρόμος της Ελευθερίας, και αν τον περπατήσεις μέχρι το τέλος θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Για μια στιγμή κοίταξα την ταμπέλα στο δρόμο που έλεγε Ελευθερίας και τον ταξιτζή με ένα λοξό βλέμμα του τύπου λες λόγια ταινίας τώρα?, άφησα ένα δεκάευρω, δεν πήρα ρέστα και κατέβηκα.

Εντάξει, αυτές είναι οι ιστορίες μου, δεν έχω κάτι άλλο να πω… θα έλεγα αν δεν είχα. Το ανέλυσα φυσικά το συμβάν 24 ώρες συνεχόμενες γιατί συνδυασμός γκράφιτι και θέματα απόφασης ήταν ένα ισχυρό σοκ, το συνδύασα και με το άλλο γκράφιτι, το είπα και το ήπια μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα άλλο γκράφιτι, που επίσης έχει λιγάκι συζητηθεί αλλά οκ:

Μόλις το είδα θυμήθηκα τότε που ήμουνα μικρή και έβλεπα τα γκράφιτι στην γειτονιά μου ή κάτω από μία μεγάλη γέφυρα όταν πήγαινα με το λεωφορείο στο φροντιστήριο και ενώ ασχολούμουν με αυτά τα ασήμαντα πράγματα ήξερα να αναγνωρίζω τα σημαντικά, που ξεχνιούνται τόσο εύκολα γιατί….

 

Advertisements