Monthly Archives: Ιουλίου 2016

Μόνο μία ευκαιρία

Standard

Μπήκα πριν λίγες μέρες στο υπέροχο καινούριο μου σπίτι στην Αγγλία, ένα από αυτά τα σπίτια καμινάδες όπου το ένα δωμάτιο είναι πάνω από το άλλο δημιουργώντας έναν πύργο με ένα λοξό παράθυρο στον ουρανό. Για να φτάσω στο πριγκιπικό μου δωμάτιο πρέπει να ανεβοκατεβαίνω καθημερινά καμια τριανταριά σκαλιά κάπου δέκα φορές. Και με έπιασε το γόνατο. Με είχε αφήσει εδώ και χρόνια. Θυμήθηκα όμως πότε με είχε πιάσει αρχικά. Ήταν τότε που γνώρισα την Ε.

Ήταν Σεπτέμβρης στην Αθήνα (έφυγα τώρα και μιλάω για την Αθήνα του παρελθόντος μου. και καλά…) και είχα ντέρτια αλλά δεν θυμάμαι γιατί. Αλλά θυμάμαι τη στιγμή. Χτύπησε το τηλέφωνο και το σήκωσα. Στην άλλη άκρη ήταν δυο γονείς, ένας για την ακρίβεια, μια μαμά.

-Γεια σας.

-Γεια σας.

-Μου έδωσαν το τηλέφωνό σας και μου είπαν ότι μπορείτε να βοηθήσετε την κόρη μας σε κάποια μαθήματα στο σχολείο μήπως περάσει σε κάποια σχολή.

-Μάλιστα. Σε ποια μαθήματα?

-Μισό λεπτό.. Προγραμματισμός, Δίκτυα Επικοινωνιών, Βάσεις Δεδομένων, Λειτουργικά Συστήματα και Πολυμέσα.

(Ω ρε φίλε… Εγώ να την βοηθήσω, εμένα ποιος θα με βοηθήσει?… σκέφτηκα μέσα μου γιατί είχα δώσει Δίκτυα Επικοινωνιών ήδη πέντε φορές στην σχολή και δεν έβλεπα κανένα φωτόνιο στην άκρη του αγωγού)

-Εντάξει, να την βοηθήσω.

-Βασικά θέλουμε να της τα διδάξετε όλα από την αρχή γιατί στο σχολείο δεν τα καταλαβαίνει.

-Οκ, να της τα διδάξω.

-Στη νοηματική.

-Ποιος είναι στο τηλέφωνο? (εγώ ψάχνω για δουλειά και κάποιος/α βλάκας μου κάνει φάρσες)

-Εγώ, η κυρία τάδε, η μαμά της Ε. Σας παρακαλώ ελάτε από εδώ να σας εξηγήσω. Πρέπει να μας βοηθήσετε. Είναι ανάγκη. Η Ε. έχει μόνο αυτήν μία ευκαιρία. Αυτήν.

-Εγώ δεν ξέρω νοηματική.

-Δεν πειράζει, ελάτε.

-Καλά, θα έρθω.

(επεξήγηση της εισαγωγής του ποστ: Η Ε. έμενε στο πιο άβολο σημείο του χάρτη. Για να παω εκεί με τις συγκοινωνίες χρειαζόμουν δυο ώρες. Με τα πόδια ήταν 40 λεπτά. Η δουλειά έγινε με τα πόδια, άντε και κανένα ταξί. Έτσι ξεκίνησε το γόνατο να κάνει κρακ κρακ κρακ)

Εκεί με περίμεναν δύο γονείς και η Ε. Δύο γονείς που είχαν ακολουθήσει τον θαυμαστό δρόμο των θαρραλέων γονιών με παιδιά με αναπηρία. Δεν το είχαν βάλει κάτω. Για χρόνια και χρόνια και χρόνια, με τις λιγοστές τους γνώσεις, νυχθημερών και αγόγγυστα ασχολιόντουσαν με το παιδί τους έτσι ώστε αυτό να καταφέρει να φτάσει πολύ ψηλότερα από όλα τα προγνωστικά των γιατρών όταν για πρώτη φορά τους είπαν ότι το παιδί σας δεν ακούει και δεν θα καταφέρει να μάθει να μιλάει ποτέ.  Από την πρώτη συνάντηση κατάλαβα τι ήθελαν πραγματικά αυτοί οι γονείς. Μου το έδειξαν κι ας μην μου το είπαν ποτέ. Ήθελαν να αποσυρθούν και να μπορέσουν πια να ξεκουραστούν. Αυτή ήταν η μοναδική  ευκαιρία. Για πρώτη φορά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν γιατί δεν ήξεραν από υπολογιστές. Κι αν όλα πήγαιναν καλά το παιδί τους θα ξεκινούσε πια έναν δικό του δρόμο.

Δέχτηκα την πρόταση χωρίς να σκεφτώ πώς θα το κάνω. Αρχικά με ενημέρωσαν ότι το παιδί τους δεν ήταν κοινωνικά τόσο ανεπτυγμένο όσο τα άλλα παιδιά. Η υπερπροστατευτικότητα απομονώνει τα παιδιά τους είπα και πρέπει να σταματήσετε. Ύστερα μου ζήτησαν να πηγαίνω κάθε μέρα για μία ώρα. Θα έρχομαι τρεις φορές από δυόμιση ώρες, απάντησα. Το παιδί μας δεν μπορεί μου είπαν να δουλέψει πάνω από μία ώρα συνεχόμενα. Δεν το έχει κάνει ποτέ, θα εξαντληθεί. Αν έρχομαι κάθε μέρα είπα θα εξαντληθώ εγώ. Η Ε. είπε εντάξει με βαριά καρδιά και αρχίσαμε. Αυτή σκαρφάλωνε κι εγώ έλιωνα τις σόλες στο πέρα δώθε.

Ένα παιδί με πολύ μεγάλο ποσοστό βαρηκοίας (διαλυτικά στο ι) δεν μαθαίνει όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να ακούσει. Ακούει πολύ δύσκολα, όταν ακούει. Στο σχολείο είναι αναγκασμένο να πηγαίνει κάθε μέρα και να κάθεται σε μια καρέκλα μέχρι το σχόλασμα χωρίς να ακούει τίποτα. Η παράλληλη στήριξη δεν υπάρχει. Και όταν υπάρχει φτάνει πολύ αργά, ίσως για ένα ή το πολύ δύο μαθήματα και όχι για τα παραπάνω μαθήματα. Τα βιβλία είναι γραμμένα πολύπλοκα και η πληροφορική δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από την παπαγαλία. Χρειάζεται επεξήγηση και η επεξήγηση περαιτέρω επεξήγηση και ξανά και ξανά. Η πολύ μικρή βραχυπρόθεσμη μνήμη που συνοδεύει συχνά την βαρηκοία απαιτεί συνεχείς επαναλήψεις του ίδιου και του ίδιου πράγματος.

Ο τρόπος για να περάσει σε μια σχολή (κυρίως τεχνικές σχολές) είναι μέσω του βαθμού του απολυτηρίου. (γίνεται και μέσω πανελληνίων αλλά δυσκολότερα λόγω της απαιτούμενης λεπτομέρειας).

Η διδασκαλία έγινε μέσω πολύ αργής ομιλίας ώστε να διαβάζονται τα χείλια, ζωγραφική και σχέδια με παραδείγματα και άπειρη παντομίμα. Είχα κάνει τον compiler  όταν βρίσκει λάθος, ένα αυτοδύναμο πακέτο που έχει χάσει το δρόμο του και άλλα πολλά παρόμοια. Γενικά το γέλιο που έπεφτε ήταν το 90% του χρόνου. Η ματαίωση και η απελπισία ήταν προκλήσεις αλλά δεν σταμάτησα να προσπαθώ μέχρι το τέλος. Θυμάμαι ότι περιμέναμε την παράλληλη στήριξη στο σχολείο από το υπουργείο ώστε να μπορεί να συγκρατεί κάτι από εκεί, έστω και σε ένα μάθημα. Κάθε εβδομάδα ρωτούσα κι εγώ εναγωνίως την ίδια ερώτηση: ήρθε η παράλληλη στήριξη? Η παράλληλη στήριξη δεν ήρθε ποτέ.

Για να μπορέσει να διαγωνιστεί έπρεπε να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδικασία με αιτήσεις στο Υπουργείο Παιδείας που προυπέθεταν ιατρικές εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές χρειαζόντουσαν τρεις με τέσσερις μήνες. Η εγκύκλιος για την διαδικασία των αιτήσεων έφτασε στο σχολείο για να δοθεί στους μαθητές με βαρηκοία δύο μέρες πριν την λήξη της προθεσμίας. Αν οι γονείς της δεν είχαν προετοιμαστεί κάνοντας από πριν τις εξετάσεις που ζητούσε η εγκύκλιος, έχοντας τηλεφωνήσει από πριν 100 φορές στο Υπουργείο, η Ε. δεν θα διαγωνιζόταν ποτέ. Αν ήταν ένα άλλο παιδί με βαρηκοία με άλλους γονείς δεν θα διαγωνιζόταν ποτέ.

Για κάποιο λόγο δεν έδειξα ποτέ ότι δεν είχα προσδοκίες παρ’ όλο που δεν είχα γιατί ποτέ δεν έχω όταν πρόκειται για κάποιον που μαθαίνει. Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Όμως όταν δεν διάβαζε επειδή κουραζόταν συμπεριφερόμουν όπως σε οποιοδήποτε άλλο παιδί, δηλαδή την μάλωνα. Όταν δεν πρόσεχε έκανα το ίδιο. Όταν έλεγε ότι θα γράψει ένα 15 και είναι εντάξει έλεγα ότι δεν είναι εντάξει να πηγαίνω πάνω κάτω εξηγώντας και να μην γράψει. Και όταν ξεχνούσε πίεζα ώστε η μνήμη της να κάνει εκείνο που μπορούσε να κάνει. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάπου ήξερα ότι αν δεν γινόταν έτσι δεν θα γινόταν σωστά. Ακόμα κι αν περνούσε στο πανεπιστήμιο δεν θα τα κατάφερνε εκεί. Βέβαια είναι ο τρόπος που μαλώνω τους άλλους που δεν τους πληγώνει ποτέ.

Μέσα μου δεν είχα προσδοκίες και ήμουν έτοιμη να καλοδεχτώ όποιο αποτέλεσμα. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα και η Ε. έβγαλε σχεδόν 19000 μόρια περνώντας πρώτη στην πρώτη της ονειρεμένη επιλογή ένιωσα μέσα στο μη βαρήκοο κόσμο μου λίγο… μαλάκας. Μήπως με δούλευε όλο το χρόνο? σκέφτηκα :) Αλλά δεν με δούλευε. Απλά το έκανε. Το αστέρι.

1975105_10151996699283927_619455967_n

Όλοι μπορούν τα πάντα.

 

 

 

 

Kierkercamsopenushauergaard drama salad

Standard

Μην περιμένετε ανεβαστικά ποστ, έρχονται απ’ την Κίνα με χελώνα. Αυτή είναι η Delirium, η ηρωίδα του αγαπημένου μου Neil Gaiman που είναι η ίδια με την μυθολογική Μανία. Περί ανθρώπινου δράματος και δραματικών συμπεριφορών.

-Όλες μας έχουμε υπάρξει drama queens. (Και όλες και όλοι.)

facebook effect edit: http://onsizzle.com/embed/i/friend-can-you-be-less-dramatic-me-impossible-💃🏼-facebook-810522

via SIZZLE

Με αυτήν την φράση μια καλή μου φίλη σήκωσε έστω και για λίγο από τους ώμους μου το βάρος των τύψεων για το ότι δραματοποιώ συχνά τη ζωή μου και έδωσε το έναυσμα για αυτό το ποστ. Φυσικά το βάρος ξαναέπεσε καθώς η παρηγοριά των φίλων δεν έχει σταθεί ποτέ αρκετή για να λύσει το δράμα της ύπαρξης, έστω κι αν το να έχεις φίλους αποτρέπει σημαντικά την πτώση σε υπαρξιακό κενό. Το κενό όμως δεν είναι δράμα. Το κενό είναι κενό, μία αιώρηση στο πουθενά με ερωτήσεις που κρέμονται αναπάντητες στο δέντρο του εαυτού. Το κενό πάει χέρι χέρι με την αντίληψη του κόσμου μέσα από το πέπλο του μυαλού, και εφόσον αυτός ο κόσμος δεν είναι παρά μια εικόνα, δεν υπάρχει πουθενά. Το δράμα, το μελόδραμα όπως το παρομοίασε ο Καμύ, δεν αφορά σε καμία περίπτωση το πουθενά.

Το δράμα έχει τόπο και χρόνο και μάλιστα όχι οποιονδήποτε τόπο ή οποιονδήποτε χρόνο. Φυσικά μπερδεύουμε το δράμα με πολλά άλλα πράγματα, ονομάζουμε δράμα την θλίψη, την απογοήτευση, τον πόνο, την κακοτυχία, την βαρεμάρα και το χειρότερο όλων, ονομάζουμε δράμα το κλάμα, την γκρίνια ή την μοιραλατρία. Την γκρίνια απέναντι στο ότι η ζωή δεν μας τα έφερε όπως θέλαμε ή την γκρίνια απέναντι στο ότι η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη στο να μας φέρει μπροστά σε ένα νόημα για να ζούμε.

Όμως το δράμα που είναι πάντα τρέλα, θρήνος, καταστροφη ή θάνατος δεν αφορά το νόημα για ζωή, αφορά την έλλειψη αυτού του νοήματος, όχι ως συναίσθημα ή συμπεριφορά αλλά ως μια απτή κατάσταση δηλαδή ως ένα μέρος στο οποίο κάποιος ζει ολάκερος, ψυχή και σώμα. Δεν είναι επομένως το πουθενά αλλά το απόλυτο εδώ στο απόλυτο τώρα.

Γιατί αυτό που διαφοροποιεί τα δραματουργήματα των καμουφλαρισμένων συναισθημάτων με τα αληθινά ανθρώπινα εκφρασμένα δράματα είναι ότι στο αληθινό δράμα η πραγματικότητα, ατόφια ή κουτσουρεμένη, ξεπηδάει από τα βάθη του εαυτού και με μια ορμή περνάει το φράγμα τη συνείδησης. Κάτω από το φως της συνείδησης ο άνθρωπος γίνεται τότε το λίκνο της ύπαρξης, δηλαδή το μέρος όπου η ανθρώπινη ύπαρξη ως έννοια αποτυπώνεται στην ύλη. Εκεί ο άνθρωπος και ο γύρω Πραγματικός κόσμος συντονίζονται.

Ο άνθρωπος με άλλα λόγια λυπάται, αγχώνεται, θυμώνει, απογοητέυεται και οργίζεται γιατί όσα του συμβαίνουν δεν συμφωνούν με αυτό που πιστεύει, με αυτό που θα ήθελε, με αυτό που προσδοκούσε. Το δράμα έρχεται εκείνη την στιγμή που ο ανθρωπος συνειδητοποιεί επιπλέον ότι αυτό που του συνέβη ή του συμβαίνει ΕΙΝΑΙ η ζωή του. Η μία και μοναδική ζωή του. Το ανανέωση ή θάνατος δεν σημαίνει τότε είτε το ένα είτε το άλλο αλλά ότι με ανανέωση ή χωρίς ο θάνατος υπάρχει. Οι δραματικοί, με μια βίδα στην πόρτα της συνείδησης πιο λάσκα, το ξέρουν αυτό και ευτυχώς ή δυστυχώς δεν το κρατούν ποτέ για τον εαυτό τους.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν φανταστικά δράματα περισσότερο από το ότι οι ίδιοι άνθρωποι ζουν αληθινά αυτά τα δράματα. Ο λαός το έχει πει και αυτό όπως και όλα τα άλλα: από τρελό, κι από μικρό, μαθαίνεις την αλήθεια.