Kierkercamsopenushauergaard drama salad

Standard

Μην περιμένετε ανεβαστικά ποστ, έρχονται απ’ την Κίνα με χελώνα. Αυτή είναι η Delirium, η ηρωίδα του αγαπημένου μου Neil Gaiman που είναι η ίδια με την μυθολογική Μανία. Περί ανθρώπινου δράματος και δραματικών συμπεριφορών.

-Όλες μας έχουμε υπάρξει drama queens. (Και όλες και όλοι.)

facebook effect edit: http://onsizzle.com/embed/i/friend-can-you-be-less-dramatic-me-impossible-💃🏼-facebook-810522

via SIZZLE

Με αυτήν την φράση μια καλή μου φίλη σήκωσε έστω και για λίγο από τους ώμους μου το βάρος των τύψεων για το ότι δραματοποιώ συχνά τη ζωή μου και έδωσε το έναυσμα για αυτό το ποστ. Φυσικά το βάρος ξαναέπεσε καθώς η παρηγοριά των φίλων δεν έχει σταθεί ποτέ αρκετή για να λύσει το δράμα της ύπαρξης, έστω κι αν το να έχεις φίλους αποτρέπει σημαντικά την πτώση σε υπαρξιακό κενό. Το κενό όμως δεν είναι δράμα. Το κενό είναι κενό, μία αιώρηση στο πουθενά με ερωτήσεις που κρέμονται αναπάντητες στο δέντρο του εαυτού. Το κενό πάει χέρι χέρι με την αντίληψη του κόσμου μέσα από το πέπλο του μυαλού, και εφόσον αυτός ο κόσμος δεν είναι παρά μια εικόνα, δεν υπάρχει πουθενά. Το δράμα, το μελόδραμα όπως το παρομοίασε ο Καμύ, δεν αφορά σε καμία περίπτωση το πουθενά.

Το δράμα έχει τόπο και χρόνο και μάλιστα όχι οποιονδήποτε τόπο ή οποιονδήποτε χρόνο. Φυσικά μπερδεύουμε το δράμα με πολλά άλλα πράγματα, ονομάζουμε δράμα την θλίψη, την απογοήτευση, τον πόνο, την κακοτυχία, την βαρεμάρα και το χειρότερο όλων, ονομάζουμε δράμα το κλάμα, την γκρίνια ή την μοιραλατρία. Την γκρίνια απέναντι στο ότι η ζωή δεν μας τα έφερε όπως θέλαμε ή την γκρίνια απέναντι στο ότι η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη στο να μας φέρει μπροστά σε ένα νόημα για να ζούμε.

Όμως το δράμα που είναι πάντα τρέλα, θρήνος, καταστροφη ή θάνατος δεν αφορά το νόημα για ζωή, αφορά την έλλειψη αυτού του νοήματος, όχι ως συναίσθημα ή συμπεριφορά αλλά ως μια απτή κατάσταση δηλαδή ως ένα μέρος στο οποίο κάποιος ζει ολάκερος, ψυχή και σώμα. Δεν είναι επομένως το πουθενά αλλά το απόλυτο εδώ στο απόλυτο τώρα.

Γιατί αυτό που διαφοροποιεί τα δραματουργήματα των καμουφλαρισμένων συναισθημάτων με τα αληθινά ανθρώπινα εκφρασμένα δράματα είναι ότι στο αληθινό δράμα η πραγματικότητα, ατόφια ή κουτσουρεμένη, ξεπηδάει από τα βάθη του εαυτού και με μια ορμή περνάει το φράγμα τη συνείδησης. Κάτω από το φως της συνείδησης ο άνθρωπος γίνεται τότε το λίκνο της ύπαρξης, δηλαδή το μέρος όπου η ανθρώπινη ύπαρξη ως έννοια αποτυπώνεται στην ύλη. Εκεί ο άνθρωπος και ο γύρω Πραγματικός κόσμος συντονίζονται.

Ο άνθρωπος με άλλα λόγια λυπάται, αγχώνεται, θυμώνει, απογοητέυεται και οργίζεται γιατί όσα του συμβαίνουν δεν συμφωνούν με αυτό που πιστεύει, με αυτό που θα ήθελε, με αυτό που προσδοκούσε. Το δράμα έρχεται εκείνη την στιγμή που ο ανθρωπος συνειδητοποιεί επιπλέον ότι αυτό που του συνέβη ή του συμβαίνει ΕΙΝΑΙ η ζωή του. Η μία και μοναδική ζωή του. Το ανανέωση ή θάνατος δεν σημαίνει τότε είτε το ένα είτε το άλλο αλλά ότι με ανανέωση ή χωρίς ο θάνατος υπάρχει. Οι δραματικοί, με μια βίδα στην πόρτα της συνείδησης πιο λάσκα, το ξέρουν αυτό και ευτυχώς ή δυστυχώς δεν το κρατούν ποτέ για τον εαυτό τους.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν φανταστικά δράματα περισσότερο από το ότι οι ίδιοι άνθρωποι ζουν αληθινά αυτά τα δράματα. Ο λαός το έχει πει και αυτό όπως και όλα τα άλλα: από τρελό, κι από μικρό, μαθαίνεις την αλήθεια.

Advertisements

2 responses »

  1. Το ανανέωση ή θάνατος δεν σημαίνει τότε είτε το ένα είτε το άλλο αλλά ότι με ανανέωση ή χωρίς ο θάνατος υπάρχει.

    το μαθαίνω απ έξω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s