Death wishes

Standard

Δεν ξέρω ακριβώς γιατί γράφω αυτό το άρθρο, αν θέλω δηλαδή να στείλω κανένα μήνυμα, αλλά δεν πιστεύω πως είναι αυτός ο σκοπός. Ίσως να είναι ότι συναναστρέφομαι στο διδακτορικό όλους αυτούς τους ανθρώπους που ερευνούν τις αυτοκτονίες, τον θάνατο και τα συναφή. Πρωτόγνωρο. Δεν ξέρω ακριβώς λοιπόν…

Απλώς από παιδί μου φαινόταν πολύ αστείο όταν καταλάβαινα πως κάποιος ελπίζει ενδόμυχα στον θάνατο κάποιου άλλου. Δεν εννοώ εδώ το να επιθυμεί κάποιος συνειδητά το να πεθάνει κάποιος άλλος, όπως δηλαδή κάποιος που νιώθει οργή φαντάζεται τον θάνατο εκείνου με τον οποίο είναι οργισμένος ή ακόμη περισσότερο το να σχεδιάζει κάποιος να σκοτώσει κάποιον. Δεν αναφέρομαι καν στην συνειδητή ελπίδα που έχει λόγου χάρη ένας αιχμάλωτος στο να σκοτωθούν οι βασανιστές του και να το σκάσει. Το παράδειγμα αυτό μοιάζει με αυτό που θέλω να πω αλλά αναφέρομαι σε ενδόμυχες ελπίδες και σε πραγματικές καθημερινές καταστάσεις.

Όπως για παράδειγμα στις οικογένειες ή στους γάμους ή στους επαγγελματικούς χώρους κτλ. Είναι για παράδειγμα μία οικογένεια στην οποία όλα τα μέλη διακυρήττουν συνεχώς την αγάπη του το ένα προς το άλλο. Όμως είναι και αυτός ο παράξενος θείος που όλοι λένε πώς τον αγαπούν και μάλιστα πολύ βαθιά γι αυτό και δεν τους πειράζει καθόλου να ανέχονται τις παραξενιές του και να του κάνουν όλα τα χατήρια, στο κάτω κάτω είναι οικογένεια. Ύστερα αυτός αρρωσταίνει ξαφνικά και πολύ σοβαρά και εισάγεται στο νοσοκομείο. Ένας από τους συγγενείς που τον συνόδευε συναντά την υπόλοιπη οικογένεια για να ανακοινώσει τα νέα.

-Είναι πολύ σοβαρά, λέει.

-Τι έχει; ρωτούν όλοι μαζί. Και αν όχι στην φωνή όλων, στην φωνή πολλών διακρίνεται τότε αυτό το καμουφλαρισμένο «Τι έχει;» που έχει την ίδια χροιά με την χροιά που έχει η ίδια φράση όταν είσαι μικρός και σου φέρνουν ένα δώρο και στο λενε: Δέν θα φανταστείς τι έχει μέσα στην σακούλα!! Κι εσύ ρωτάς: Τι έχει?

Ή είχα γνωρίσει ένα ζευγάρι που αγαπιόντουσαν πολύ αλλά τα έφερε έτσι η ζωή που χωρίσανε και μάλιστα με έναν θυελλώδη χωρισμό με πολύ πόνο και συντριβή. Ήμουν με εκείνην ένα βράδυ και συζητούσαμε και μου έλεγε πόσο τον αγαπάει ακόμα όταν χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν εκείνος. Φαινόταν ότι υπήρχε ένταση στη συνομιλία όταν εκείνος κάτι της είπε, εκείνη σταμάτησε για ένα λεπτό και του είπε τρομαγμένη:

-Πώς θα αυτοκτονήσεις; Έχεις κάποιο σχέδιο; (κατάλαβα πως της είπε ότι θέλει να αυτοκτονήσει και ότι του έκανε την κλασσική ερώτηση που ανιχνεύει την σοβαρότητα της αυτοκτονικότητας)

Εκείνος μάλλον της απάντησε κι εκείνη μτά από μια μικρή παύση του είπε θυμωμένη: Εντάξει, ηρέμησε τώρα σε παρακαλώ και θα σε πάρω αύριο να μιλήσουμε πιο ήρεμα αν θες. Και το έκλεισε.

Τι σου είπε; Την ρώτησα. Έχει σχέδιο;

Δεν ξέρω, είπε με αγωνία, μου είπε ότι είναι στο παράθυρο στον 10ο όροφο με τα πόδια απ’ έξω και θέλει να πέσει. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πέσει.

Νιώθω πώς είναι τόσο αστείο εκείνη τη στιγμή, όχι η επιθυμία του θανάτου αυτή καθαυτή αλλά η προσπάθεια των ανθρώπων να την κρύψουν σαν μικρά παιδιά που έκαναν μια αταξία και προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από την κουρτίνα με τα ποδαράκια να προεξέχουν από κάτω. Και πέρα από το ενδιαφέρον που μου προκαλούσε αυτή η συμπεριφορά από μικρή την βρίσκω μαζί αστεία και λυπηρή. Όχι πάλι για το ότι υπάρχει η επιθυμία του θανάτου βέβαια. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι επιθυμία για πραγματικό θάνατο του άλλου. Είναι λυπηρό για το ότι οι άνθρωποι δεν μιλάνε (με), κρατάμε κρατάμε, κρατάμε την αναπνοή μας και τα λόγια μας, κρατάμε τα προσχήματα. Και ναι, μπορούν οι άνθρωποι να να καταπίνουν τα λόγια τους πριν καν γεννηθούν και να κρατήσουν τα προσχήματα για όλη τους τη ζωή . Κάποιοι φροντίζουν να τα κρατάνε ακόμα και στην κηδεία τους μέσα από το φέρετρο αλλά αυτό είναι άλλο ποστ.

 

 

Το πιο αστείο μου ήταν πάντα ότι όταν οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι είναι επειδή ξέρουν ή διαισθάνονται ότι ο θάνατος του αγαπημένου άλλου δεν θα προκύψει. Και δεν προκύπτει πότέ. Αυτός για τον οποίο η ευχή θανάτου αιωρείται στην ατμόσφαιρα χαίρει έπειτα άκρας υγείας και τα πράγματα συνεχίζουν έτσι. Μικρή χρησιμοποιούσα αυτά τα ερεθίσματα για να καταλαβαίνω πότε κάποιος λίγο ενοχλητικός στον περίγυρο είναι να πεθάνει πράγματι. Αστείο που γίνεται πάλι λυπηρό.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s