Category Archives: προσωπα

CosmolOgia

Standard

-How was the world made?

-From the Bing Bang.

-I never understood what this means.

-It’s very simple. Universe was just a hot thing. This hot thing suddenly became bigger and bigger and bigger including more and more things.

-What hot thing?

-Just a very hot thing.

-Do you really believe in this? How was this hot thing made?

-It was just there.

-But where did the energy to create it come from?

-It was not created.

-How is this possible?

-Ehmm.. Like… you know… when a person who never ever received love… loves.

-Ah………………..

ps. Quentin Tarantino, possibly paraphrasing a song of Johnny Cash, wrote once in the script of the Natural Born Killers that:

Love is a hurtin' thing,
                    and it leaves a fiery sting.

Now Lera Lynn sings again that:

Love is a burnin' thing,
                    and it makes a fiery ring.

:)

Advertisements

Παράξενα πράγματα

Standard

Σου χει τύχει ποτέ…

να σκάσει μύτη

ξαφνικά ο αλήτης

ο σιδερένιος χοντρός?

και παράξενα πράγματα

την αγάπη σου να κλέψουν

Η ΕΓΩ Η ΑΥΤΟΣ

δεν είναι απαίσιο? Είναι εκεί που έχει όλο τον κόσμο στο μικρό σου τσεπάκι και ένα πρωί μπουπ

δεν είναι πια εκεί. Έτσι είναι η μέρα πόυ ο καλύτερός σου φίλος κάνει άλλο καλύτερο φίλο και σε ξεχνάει δια παντώς. Η μέρα που η αγάπη σου ερωτεύεται κάποιον άλλον.  Η μέρα που καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πιάσεις δουλειά. Η μέρα που πιάνεις δουλειά. Η μέρα που κλείνεις ένα χρόνο από μια μέρα σαν τις προηγούμενες. Η μέρα που για έναν ανεξήγητο λόγο τίποτα δε θα ναι πια το ίδιο. Η μέρα που δε θα είσαι πια το χαρούμενο κέντρο της γης. Ο αέρας γύρω σου είναι διαφορετικός. Κάτι βρωμάει άσχημα μα δεν δίνεις σημασία. Η μια αλλαγή φέρνει ξέφρενα την άλλη σαν μια θεόρατη χιονοστιβάδα. Συνήθως ο κακός καιρός περνάει. Αλλά κάποιες φορές δεν περνάει. Ποτέ!

(Ααααααααααααααα, γιατί να συμβείιιιιιιιιιιιιιι? σε μένα γιατίιιιιιιιιιιιιιι?)

Παράξενα πράγματα. Κι έχω πολύ μπερδευτεί.

Unplugged

Standard

τα πράγματα μπορούν να είναι το ίδιο ωραία όταν είναι απλά. Δυναμώστε.

Χάρη σε αυτό το group ο κόσμος άρχισε να ακούει μουσική με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο.

Talk to me
In your own language, please

Χάρη σε αυτό το image σκίστηκαν άπειρα φθηνά μεταχειρισμένα τζιν και φορέθηκαν χιλιάδες φαρδιές μακριές μάυρες μπλούζες με μια κίτρινη φάτσα. Σημασία έχει να φοράς κάτι όχι τι. To τζιν μπορεί να είναι φαρδύ, η μπλούζα μπορεί να είναι φαρδιά, το φούτερ μπορεί να είναι απλό, τα παπούτσια μπορούν να είναι παλιά, το ροκ ξανθό μαλλί μπορεί να είναι κοντό! Ναι!

Χάρη σε αυτή τη μουσική αποκτήσαμε τη βεβαιότητα ότι μια σπασμένη φωνή, δύο έξυπνα riff και ένας  απλός 4/4 ρυθμός μπορουν να περάσουν στην αθανασία.

Χάρη σε αυτόν τον frontman τα ευαίσθητα, θλιμμένα, φιλάσθενα, εσωστρεφή χαρισματικά αγόρια αγαπήθηκαν.

Χάρη σε αυτό το δίσκο άπειρα δωμάτιο διακοσμήθηκαν με ένα γυμνό μωρό να κυνηγάει ένα χαρτί.

Χάρη σε αυτό το κομμάτι πολλοί μεταξύ των οποίων κι εγώ έκατσαν πίσω από τα drums ή έπαιξαν κιθάρα.

Χάρη σε αυτό το video δεκάδες αγόρια έσκασαν μύτη στο πρώτο τους ραντεβού με μακρυμάνικο και κοντομάνικο απ έξω και το ριγέ αυτού του είδους έσπασε ρεκόρ.

Χάρη σε αυτόν το drummer κάποια κορίτσια ερωτεεύτηκαν αδύνατο ψηλό μακρυμάλλη που κοπανιόταν με τα μαλλιά να γίνονται σκατά

I need an easy friend, I do with an ear to lend, I do think you fit this shoe, I do but you have a clue

Χάρη σε αυτούς τους στίχους η μουσική άρχισε να εκφράζει τα πράγματα πιο χύμα. Ο έρωτας και η ζωή εμπεριέχουν πολύ περισσότερο μίσος, σύγχυση και περιπέτεια από ότι καψούρα, γκλαμουριά και μεγάλα λόγια. Τα καλά αισθήματα οι αποκλειστικότητες και η αφοσίωση κατακτούνται δεν επιβάλλονται. O έρωτας εμπεριέχει τη φιλία περισσότερο από ότιδήποτε άλλο. Και η φιλία και η συντροφιά και η αφοσίωση σε αυτές είναι η αρχή. Και το τέλος. Των πάντων. Η μουσική, ένα απόγευμα στο πάρκο και ένα βράδυ με κιθάρες ενώνουν τους ανθρώπους, τα αγόρια και τα κορίτσια. Και οι πιο άσχημοι, μόνοι, σιωπηλοί και απαρατήρητοι με άνοστο χιούμορ έχουν το αστέρι τους. (i like them i think)

oh yeah,I believe I can touch the stars
with you in my arms
flying high,
oh high,
as the teardrop blue sky.
Maybe one day
We can be in love,
but until then
(oh yeah)
maybe we can…
fly…………

Για όλη αυτή την ιστορία και τα άπειρα λεφτά που βγήκαν ένας απλός τύπος με μονάδικο ταλέντο τη συγγραφή παράξενα απλών στίχων και των πιο απλών αλλά τόσο ευκολομνημόνευτων μελωδιών, αυτό και τίποτα άλλο, ένας απλός τύπος από το πουθενά που κατάφερε όμως να ακουστεί στην τηλεόραση και να τραγούδησει μπροστά σε ένα κοινό που παραληρούσε τις λέξεις

I feel stupid and contagious
Here we are now
Entertain us

πήρε ηρωίνη, πήρε ένα όπλο, πήγε σπίτι του, τα τίναξε. Συμβαίνει μετά την αποθέωση της κανονικότητας.

The worst crime is faking it.

Εγώ έχω κλάψει για τον cobain. Ήταν σαν οποιονδήποτε συμπαθητικό φίλο που μπορεί να γνωρίσεις οπουδήποτε οποιαδήποτε στιγμή. Και μην ακούω βλακείες για ιδιότροπη αντικοινωνικότητα και αυτοκτονικές τάσεις επειδή δεν τον αγαπούσαν μικρό. Μια χαρά θα τα κατάφερνε, δεν ήτανο μόνος. Ο άνθρωπος σάλταρε γιατί δεν ήξερε πώς να σταματήσει την επιτυχία. Εσείς θα ξέρατε?

It’s better to burn out than fade away.

Για τη γενιά Χ. Πρέπει να μακρύνουν πάλι τα μαλλιά μου γαμώτο.

To μόνο που ήθελα να του πω ήταν να μην κοπανάει τις κιθάρες και τους ενισχυτές γιατί εμείς για να πάρουμε κιθάρα λέγαμε τρεις χρονιές τα κάλαντα.

call me at eight six seven five three oh nine….

(PS για ηλεκτρολόγους. μετά από πέντε μέρες διακριτά μαθηματικά για να δώσω,
το τελευταίο δώρο που θα θελα να μου κάνεις μαμά είναι ένα βιβλίο
με τίτλο "Το νησί με τους περιστερώνες"... :))

Έλα στις 6…

Standard

… κι όποιος αντέξει!!!

Εσείς το λέγατε αυτό μικροί στο δημοτικό? :) Μετά στο γυμνάσιο είχε προστεθεί και το Ντύσου σέξι μπροστά! Θυμάμαι που το λέγαμε συνεχώς για να κάνουμε τους έξυπνους.

Ντύσου σέξι, έλα στις έξι κι όποιος αντέξειιιι.

Εγώ στο όποιος αντέξει αν και μικρή ένιωθα ένα κάποιο σκίρτημα. Το θυμάμαι καθαρά. Ένιωθα μια συνωμοτική ζεστασιά που με έκανε να κοκκινίζω και να ντρέπομαι. Τι να εννοεί άραγε «όποιος αντέξει»  αναρωτιόμουν??? Θα τρέξουν??? :) Μάλλον κατά βάθος ήξερα.

Η προσμονή για τα ραντεβού με εξουθενώνει. Με εξαντλεί. Με καταναλώνει. Με κυριεύει. Με αποπροσδιορίζει και με αποπροσανατολίζει, με ξεχειλώνει και με συρρικνώνει. Μετά τρώω δυο τρεις σοκολάτες και πίνω μια πορτοκαλάδα.

Και μου περνάει :) Στο πρώτο μου ραντεβού….

Στο πρώτο μου ραντεβού είχα χτενιστεί ωραία και είχα πάρει λουλούδια ροζ και μοβ. Ήταν σε ένα απάτητο και άγριο χωριό της Αρκαδίας. Είχα βάλει και κολόνια! Στα κρυφά!  Η κολόνια ήταν στο σπίτι της γειτόνισσας και έπρεπε να σκαρφαλώσω να μπω από το παράθυρο και να βάλω. Σκαρφάλωσα, μπήκα από το παράθυρο, έβαλα και μετά ντύθηκα. Στο δρόμο φύσαγε ένας παλιοαέρας άλλο πράγμα!  Ξεμαλλιάστηκα. Πάει το χτένισμα μου. Έχασα το δρόμο και δεν ήξερα πως να πάω. Όταν τον βρήκα πια τα παπούτσια μου, που ήταν καινούργια λουστρίνι, με είχαν χτυπήσει και κούτσαινα. Είχα ιδρώσει και το καλό μου φόρεμα είχε κολλήσει πανω μου ζαρωμένο. Τα χέρια μου είχαν κι αυτά ιδρώσει και τα λουλούδια είχαν κατσιάσει και ήταν μαύρα. Περπατώντας είδα τη βρύση. Ήταν πέτρινη και με κρύο νεράκι. Έβγαλα τα παπούτσια μου και τα ρούχα μου και ξάπλωσα κάτω. Είναι ωραία εδώ είπα, τα υπόλοιπα ας περιμένουν. Τα λουλούδια τα στρίμωξα σε μια τσέπη.

Στο ραντεβού δεν πήγα.

Πέρασε τυχαία λίγη ώρα αργότερα. Τα λουλούδια του ήταν απείρως πιο κατσιασμένα. Αλλά ήταν ωραία. Πάντα ωραία είναι!

ελπίζω να διαβάσεις αυτό το μήνυμα σήμερα. το πολύ αύριο! τα λουλούδια τα βάζω εγώ :)

Γαλαξίας

Standard

Οι άνθρωποι που γράφουν ανήκουν νομίζω σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που γράφουν για να διαβαστούν, για να ζήσουν, για να μιλήσουν ανοιχτά και ψωναχτά. Και σε εκείνους που γράφουν απλά για να μιλήσουν μέσα τους. Όταν λέω γράφουν εννοώ είτε ιστορίες, βιβλία, μυθιστορήματα, μελέτες είτε ημερολόγιο, σκέψεις, ποιήματα κτλ… Και ως γράψιμο δεν εννοώ την υποχρεωτική πτυχιακή εργασία και άλλα παρόμοια βέβαια. Εννοώ ένα πάθος παρόμοιο με τη ζωγραφική ή με το να παίζεις drums πάνω στις καρέκλες και τα πόδια σου. Είμαι μέλος της δεύτερης κατηγορίας που γράφουν για τον εαυτό τους που θα γράψουν κάτι ακόμα και σε μια χαρτοπετσέτα. Σε όλη μου τη ζωή έχω γράψει πάρα πολλές σελίδες χαρτί. Δεν έχω δημοσιεύσει καμία και δεν έχω κάποιο σκοπό να το κάνω (edit: μεγάλα λόγια :)). Ακόμα και εδώ στο blog γράφω τόσα πολλά και όμως δεν φτάνω ποτέ τα όσα γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί που μετά από λίγο χάνω. Λίγες φορές έχω δείξει σε κάποιον αυτά που γράφω και τυχαία μόνο κάποιος ίσως έχει διαβάσει.

Αυτός ηταν ένας πρόλογος. Τώρα σίγουρα θα καταλαβαίνετε πώς νιώθω όταν καταλαβαίνω ότι και άλλοι άνθρωποι γράφουν πράγματα δικά τους. Για όλους αυτούς τους λόγους συχνά μου αρέσει να ψαχουλεύω στα κρυφά τετράδια άλλων αν και ντρέπομαι που το κάνω. Αλλά το κάνω και θα το κάνω πάντα. Βρήκα ένα μικρό κείμενο λοιπόν, γραμμένο για να μη διαβαστεί ποτέ από κανέναν, ένα κείμενο μιας στιγμής, καθόλου φντασμαγορικό από έναν άνθρωπο. Αλλά όταν το διάβαζα στα κρυφά χθές έκανα τόσες σκέψεις όσες πολλά βιβλία δε θα μου έφερναν στο νου. Θέλω να διαβαστεί. Δε θα πω αν ο άνθρωπος που το έγραψε και που αγαπάω πολύ ήταν άντρας ή γυναίκα και πολύ περισσότερο δε θα πω την ηλικία του ή το όνομά του ή τίποτα που θα μπορέσει να τον προδώσει.

Θα πω όμως ότι το αφιερώνω στον Π, την Δ, τον Α, τον Β, τον Π. Και στους Μ.

‘Στο όνειρό μου μεγάλες τετραγωνικές πλάκες, με λίγη απόσταση μεταξύ τους, μέσα στο νερό. Το νερό είναι γαλανό, όπως ο ουρανός. Υπάρχουν καμιά φορά αψίδες πάνω στις πλάκες, τετράγωνες αψίδες. Είναι στη Βενετία ή κάπου εκεί. Το μεγάλο δάσος, με τις γιγάντιες αψίδες είναι αλλού. Είναι πολύ ψηλές, νομίζω περνάνε λεωφορεία από κάτω. Αλλού και η νυχτερινή πόλη, με τις ψηλές πολυκατοικίες. Τις σκαρφαλώνω πηδώντας από στέγη σε στέγη. Κρεμιέμαι από μπαλκόνια, σκάλες και χαλασμένα ασανσέρ. Θα έπρεπε ήδη να έχω σκοτωθεί αλλά δεν έχω κάνει κανένα λάθος μέχρι τώρα. Κανείς δε θα καταλάβει ποτέ αυτά τα μέρη. Είναι ο γαλαξίας* που γλίτωσε το θάνατο κρυβόμενος μέσα μου. Όταν εγώ πεθάνω ο γαλαξίας θα αποδεσμευτεί και θα περιφέρεται στην κρύα μεριά του σύμπαντος προσπαθώντας να γλιτώσει από τη θερμότητα που λίγο έλειψε να τον σκοτώσει. Μακριά από τα νεκρά αστέρια και τις μάυρες τρύπες ο γαλαξίας μου θα ξεδιπλωθεί.»

Πέμπτη 23 Ιούλη 2009. Δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα.Καληνύχτα κόσμε μου

*Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι ψυχές των ανθρώπων είναι νέοι γαλαξίες οι οποίοι, μετά το θάνατο, ταξιδεύουν στο διάστημα για να βρουν μια θέση και να δημιουργηθούν. Σύμφωνα με μια άλλη επιστημονική θεωρία πάρα πολλοί γαλαξίες καταστρέφονται από μαύρες τρύπες που διαλύουν τα πάντα στο περασμά τους κα χάνονται έτσι για πάντα σε αυτό το μεγάλο σύμπαν.

Ντιν ντιν

Standard

Μετά το προηγούμενο ποστ το οποίο το έγραψε ένας φίλος ξένος έτσι να υπάρχει να βλέπετε πόσο γαμάτη είμαι… επανέρχομαι… :)

Ήμουν σήμερα στο λεωφορείο πρωί πρωί και πήγαινα να κάνω κάποιες δουλειές. Δίπλα μου έκατσε μια πολύ καθωσπρέπει μακρινή οικογενειακή φίλη, ας την πούμε έτσι, και γειτόνισσα η οποία είναι επίσης σπουδαία κουτσομπόλα και πολύ μη μου άπτου, ξέρετε τώρα τι εννοώ!! Βαμμένη, χτενισμένη, στεγνη και ρημαγμένη και φυσικά έτοιμη για θάψιμο! Μου έπιασε λοιπόν εκεί την κουβέντα για τις σχολές, τις δουλειές, πολύ καθωσπρέπει κουβέντα…

Μετά από λίγο μπαίνει στο λεωφορείο ένας συμμαθητής μου από το γυμνάσιο-λύκειο, ο οποίος δε με γνώρισε αμέσως, εγώ όμως τον γνώρισα και διαπίστωσα με μεγάλη μου χαρά ότι είναι ακόμα όπως ήταν. Ήταν ρέμπελος, φωνακλάς, έχανε συνέχεια τις τάξεις και έκανε συνέχεια φασαρία αλλά είχε τόση μα τόση φάση που εγώ έλεγα επίτηδες λάθος το μάθημα για να με προσέξει ότι είμαι άσχετη και να κάνουμε παρέα :D Ακόμα έχει τόση μα τόση πλάκα.

Μπήκε με όλη του την άνεση, ένα πράσινο μαλλί να φωσφορίζει, εμένα μου αρέσουν αυτά πω πω δε λέγεται πόσο!! :) Μπαίνοντας σκούντηξε λίγο την κυρία δίπλα μου και αυτή άρχισε ένα λογύδριο…. πρωινιάτικα, μα πώς μπορούσε?? Και πώς είσαι έτσι και πώς περνάς έτσι και τι ρούχα είναι αυτά κτλ…

Κάποια στιγμή γυρνάει και αυτός και τις λέει, Τι θες κυρά μου, άλλος δεν γ*&^(*&αει και άλλος την πληρώνει? Τότε με αναγνωρίζει και πετάει και ένα, γεια σου Φωτεινούλα, τι γίνεται?? :D

Σκάω εγώ στα γέλια, με κοιτάει και η διπλανή με ορθάααανοιχτο το στόμα, τον ξέρεις μου λέει? Πριν προλάβω να απαντήσω αναλαμβάνει αυτός. Στο ίδιο θρανίο καθόμασταν με τη Φωτεινούλα!! Γράφαμε ποιήματα μαζί. Τον κοιτάει αυτή και μισοκλείνει τα μάτια…. έγραφες εσύ ποιήματα με ρωτάει?? Με αυτόν τον βρωμιάρη?

Ναι λέει αυτός και της λέει, να σου πω ένα? Φωτεινούλα, θυμάσαι??? Στο αφιερώνω… Εμείς κυρά μου ήμασταν από αυτούς που έλεγαν τα εξής (τώρα συμμαθητές και ζωντανοί νεκροί άνθρωποι που διαβάζετε το blog διαβάστε τι της είπε μονορούφι….)

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ, ΝΤΙΝ-ΝΤΙΝ
ΑΛΛΑΝΤΙΝ, ΜΕΣ ΣΤΗ DRΕΑΜ ΤΕΑΜ
SHOWMEN ΣΤΟ ΣΥΝ
ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ
ΦΕΡ’ΕΙΠΕΙΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜISTER BEAN
ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔ’ΑΥΤΗΝ
ΓΡΑΨΕ ΡΙΝ, ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΡΙΝ
ΠΡΙΝ ΠAΡΩ ΠΡΙΜ

και έφυγες γελώντας :):)

αυτό ήταν flashback. αν και το είχα ξανακούσει πρόσφατα και επίσης νομίζω είναι λίγο μεταγενέστερο :). βέβαια, δε λες καλά που δεν είπες καμια Σούζη… :)

Panniversary Fplan

Standard

8 Μάη 1985 – 8 Μάη 2009. 24 χρόνια έχεις κι απ αυτά πάνω από 6 χαραμισμένα στη φιλία σου για μένα… πφφφφφ…. :) Χωρίς αυτό πώς θα ζούσα δεν ξέρω…

And though, my darling,
There is another side you never see
Another side
And know, darling,
You know its there, on the right
Im pointing to it now
While you, your fragrance drags
It conveys me to the country

And is…
this…
your birthday?

As if by flight, behold
I am sat in a leafy winding spiral ablaze
Clad stones
Stocked up with pebbles
Rumbling
Trying to, like you, navigate without pains
And in dreams I stumble towards you,
Knees knocked, as you evaporate
Though I am teed up
I am in the next room with you always (όντως εκεί είμαι :))

Καληνύχτα μάι ντάρλινγκ