Category Archives: dear diary

CosmolOgia

Standard

-How was the world made?

-From the Bing Bang.

-I never understood what this means.

-It’s very simple. Universe was just a hot thing. This hot thing suddenly became bigger and bigger and bigger including more and more things.

-What hot thing?

-Just a very hot thing.

-Do you really believe in this? How was this hot thing made?

-It was just there.

-But where did the energy to create it come from?

-It was not created.

-How is this possible?

-Ehmm.. Like… you know… when a person who never ever received love… loves.

-Ah………………..

ps. Quentin Tarantino, possibly paraphrasing a song of Johnny Cash, wrote once in the script of the Natural Born Killers that:

Love is a hurtin' thing,
                    and it leaves a fiery sting.

Now Lera Lynn sings again that:

Love is a burnin' thing,
                    and it makes a fiery ring.

:)

Advertisements

H φύση και τα όχι-μέρη

Standard
Ο Marc Augé έχει σκεφτεί και έχει γράψει για τα μέρη και τους τόπους με έναν τρόπο που ξεκινάει από τις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής. Σκέφτηκε ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν μονάχα τις εμπειρίες του για να κατασκευάσουν τους τόπους αλλά και τους τόπους για να ανασκευάσουν τις εμπειρίες αυτές. Έτσι μίλησε για την φύση και τα μέρη που μή όντας μέρη (non-places), ανάμεσα στα άλλα, τα «κανονικά» μέρη, καταφέρνουν να κάνουν τους ανθρώπους που έχουν θύμηση να λησμονούν και να μεταβαίνουν από τον έναν αντιληπτό κόσμο στον άλλο. Μέρη μοναχικά και απόκοσμα, εκεί όπου κανείς δεν ανήκει, μέρη στα οποία αξίζει να φτάνουν μονάχα εκείνοι που το ονειρεύονται όταν το έχουν ανάγκη.
“Don’t we all have a certain number of images that stay around in our head, which we undoubtedly call memories and improperly so, and which we can never get rid of because they return in our sky with the regularity of a comet – torn away also from a world about which we know almost nothing? They return more frequently than comets do, in fact. It would be better, then, to speak of them as loyal satellites, a bit capricious and therefore even troublesome: they appear, disappear, suddenly come back to badger our memory at night when we cannot sleep. But, little as we may care to, as our hearts tell us to, we can also observe them at will, coldly, scrutinize their shadows, colors, and relief. Only, they are dead stars: from them we shall never grasp anything other than the certainty that we have already seen them, examined them, questioned them without really understanding the laws that the line of their mysterious orbits obeyed.”
“We must forget in order to remain present, forget in order not to die, forget in order to remain faithful… Memories are crafted by oblivion as the outlines of the shore are created by the sea.” from Oblivion, Marc Augé

Τη μέρα που μου έκλεψαν το μπάντζο

Standard

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι πως με έστελναν οι γονείς μου στο ωδείο. Ήμουν πολύ ταλαντούχα στην μουσική και είχα μάθει να παίζω πολλά διαφορετικά όργανα αν και είχα μια ξεχωριστή έφεση στα έγχορδα. Μπορούσα να μάθω πολύ γρήγορα οποιοδήποτε έγχορδο όργανο, λες και τα μικρά χεράκια μου είχαν φτιαχτεί για να βρίσκουν αμέσως τις νότες πάνω στις χορδές.

Τα έγχορδα έχουν όλα ένα κοινό μυστικό. Πρέπει να βρεις την αναλογία. Αν κοιτάξει κανείς την κιθάρα θα δει ότι τα τάστα είναι βαλμένα σαν ένα κύμα. Στην βάση η απόσταση των τάστων είναι μεγαλύτερη ενώ όσο προχωράμε προς την καρδιά του οργάνου αυτή μικραίνει. Έτσι είναι παντού. Στο βιολί, στη λύρα ή στο ούτι, δεν υπάρχουν τάστα, για αυτό είναι πιο δύσκολο να βρει κανείς που πρέπει να πατήσει για να βγει σωστά μια νότα. Η ιδέα όμως της αναλογία συνεχίζει να ισχύει. Αυτός είναι και ένας λόγος που το βιολί είναι τόσο δύσκολο στο παίξιμο του. Ο βραχίονάς του είναι τόσο μικρός σε μήκος ώστε η απόσταση ανάμεσα στις νότες μικραίνει υπερβολικά και στο τέλος δύο νότες απέχουν χιλιοστά.

Απ’ όλα τα έγχορδα όργανα, εκείνα που μου άρεσαν πιο πολύ και ήμουν πιο καλή ήταν η κιθάρα και το μπάντζο. Υπήρχαν και τα δύο στην αίθουσα του ωδείου. Μπάντζο υπήρχε μόνο ένα αλλά και η καλή κιθάρα ήταν μόνο μία. Και τα δύο αυτά όργανα τα αγαπούσα πολύ και τα είχα κατά κάποιον τρόπο υπο την προστασία μου.

Την κιθάρα την αγαπούσα γιατί είχε τον πιο ευγενικό ήχο από όλα τα άλλα όργανα. Την αγαπούσα επίσης γιατί είναι υποτιμημένη. Μπορείς να παίξεις τόσο όμορφα κομμάτια στην κιθάρα αλλά και τόσο δύσκολα τεχνικά. Ακόμη και τότε όμως ή ακόμη και στο πιο άγριο παιξιμό της δεν παύει να βγάζει αυτήν την γλυκιά ευγένεια.

Το μπάντζο απ την άλλη το αγαπούσα γιατί είναι το μπάντζο. Ένα τρελό και επίσης υποτιμημένο όργανο αλλά ποιος νοιάζεται? Γεννήθηκε για να είναι υποτιμημένο και γι αυτό το αγαπούν και όταν το ακούν αρχίζουν να χτυπούν ρυθμικά το πόδι στο έδαφος. Δεν χρειάζονται σπουδές για να το μάθεις, σχεδόν κανείς δεν το μαθαίνει έτσι. Όλα στην εκμάθηση του μπάντζου γίνονταν πρόχειρα. Η δασκάλα αν και το αγαπούσε πάρα πολύ δεν ήταν ποτέ στην ώρα της, οι μαθητές δεν ήξεραν γιατί είχαν ξεκινήσει μπάντζο και έτσι όλοι στο τέλος το παρατούσαν. Τις πιο πολλές φορές για να μάθουν κιθάρα. Το μπάντζο υπήρχε για να λέει το ωδείο ότι εδώ υπάρχει ένα μπάντζο.

Όμως δεν είναι ούτε μονόπλευρο ούτε απλό. Ο ήχος που βγάζει θέλει τέχνη για να ακουστεί σωστά και είναι ιδιαίτερος επειδή κάποιος ασχολήθηκε να τον φτιάξει να ακούγεται έτσι. Αυτό αρκεί.

Ίσως αγαπούσα αυτά τα δύο όργανα τότε γιατί έτσι ήμουν κι εγώ. Πάντα στους χαμηλούς και παράξενους τόνους, όλοι έβρισκαν κάποιο λόγο να με αγαπούν ακόμη κι αν δεν έκανα αρχικά μεγάλη εντύπωση, σαν μια ευγενική κιθάρα ή ένα περιθωριακό μπάντζο.

Ήταν φθινόπωρο και το ωδείο θα διοργάνωνε μια συναυλία εγχόρδων. Καθώς ήμουν η καλύτερη μαθήτρια είχα εκείνο το άρρητο δικαίωμα που έχουν οι καλύτεροι μαθητές από καταβολής κόσμου να επιλέγουν τι θα πράξουν. Αυτό δεν ήταν όμως ποτέ ευχάριστο για εμένα αφού κάθε φορά που καλούμαι να επιλέξω το οτιδήποτε, θα επιλέξω σίγουρα 10 διαφορετικά πράγματα, ύστερα θα υποφέρω για να τα κάνω 5, ύστερα 2 και στο τέλος 1.

Εκείνη την φορα πήγα στην δασκάλα και της είπα ότι εγώ θέλω να πάιξω μπάντζο. Μέσα μου σκεφτόμουν λίγο ότι ίσως θα ήθελα να παίξω και κιθάρα. Η δασκάλα με κοίταξε με αυτό το γνώριμο βλέμμα που λέει, γιατί καταστρέφεις τον εαυτό σου? αλλά μου χαμογέλασε γλυκά και είπε πως θα το δούμε αν και δεν θα υπάρχει μπάντζο στη συναυλία. Έπειτα είπε ότι δεν είχαν βρει ακόμη ποιος θα έπαιζε την κεντρική κιθάρα και ότι εγώ πρέπει να είμαι αυτή. Πήρε την κιθάρα και άρχισε να παίζει το ένα μαγευτικό κομμάτι μετά το άλλο. Η πρώτη μελωδία είναι πάντα ξεχωριστή. Και θέλεις να είσαι εσύ αυτός που θα την παίξει.

Οπότε ανέλαβα την κεντρική κιθάρα και ξεκίνησαν οι πρόβες. Έπαιζα ευτυχισμένη τις μελωδίες και ανυπομονούσα για την ημέρα της συναυλίας. Είχα ξεχάσει την Ελένη.

Η Ελένη ήταν ένα κορίτσι που ερχόταν σπάνια στο ωδείο και δεν ασχολούταν ιδιαίτερα. Δεν τα κατάφερνε. Ήταν πάντα μοναχική, αδέξια και κλειστή και την συμπαθούσα γιατί κανείς δεν ήθελε να την κάνει παρέα. Στις συναυλίες δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ και οι δασκάλες δεν είχαν και τόσο ενθουσιασμό στο να της κάνουν μάθημα. Ερχόταν στις πρόβες αλλά καθόταν σε μια γωνία και δεν έπαιζε.

Μέχρι εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη μέρα έβρεχε και είχαμε κλειστεί με τις ώρες στο ωδείο κάνοντας πρόβα. Ήταν τόσο ωραία. Και τότε ξαφνικά η δασκάλα με πλησίασε και μου είπε.

Αστέρι μου, θα μου κάνεις μια μεγάλη χάρη? Μπορείς να δείξεις στην Ελένη πώς να βγάλει το κομμάτι στο μπάντζο για τη συναυλία?

Γύρισα και κοίταξα την Ελένη. Είχε κάτσει στην άκρη της αίθουσας με το μπάντζο στα χέρια και μας κοιτούσε. Το δωμάτιο έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό του και μετά εγώ έσπρωξα τη δασκάλα, έτρεξα στην άκρη της αίθουσας, άρπαξα το μπάντζο από τα χέρια της Ελένης, την έσπρωξα, πήρα το μπάντζο και μέσα στην βροχή που έπεφτε, το πήγα στο σπίτι μου. Έβαλα το μπάντζο στην ντουλάπα και μετά έκλαψα.

Προς το βράδυ πήραν τηλέφωνο από το ωδείο και είπαν στους γονείς μου να πάμε από εκεί (μαζί με το μπάντζο). Εγώ στο αυτοκίνητο κρατούσα το μπάντζο σαν πολύτιμο διαμάντι. Όταν φτάσαμε στο ωδείο η καθηγήτρια με πήρε παράμερα, με έβαλε να καθίσω στα γόνατά της, μου χαίδεψε τα μαλλιά και μου είπε.

Βρε χαζούλα, γιατί θύμωσες τόσο πολύ. Συγγνώμη που σε έκανα να θυμώσεις. Η Ελένη είναι πάντα μόνη της και πάντα έξω από όλες τις συναυλίες. Γι αυτό της εδωσα το μπάντζο. Έτσι κι αλλιώς, δύο νότες θα παίζει όλες κι όλες για να συνοδεύει… εσένα! Δεν έχει τις δικές σου ικανότητες. Εσύ θα είσαι η βασίλισσα της βραδιάς! Εσύ είσαι η κεντρική κιθάρα, μπορείς να παίξεις την πιο δύκολη μελωδία και όλοι θα σε θαυμάζουν!

Την άλλη μέρα έμαθα στην Ελένη να παίζει τη μελωδία στο μπάντζο και δεν της κράτησα καμία κακία. Ξανβρήκα τον ρυθμό και τον ενθουσιαμό μου και αφοσιώθηκα στην συναυλία και στις προσδοκίες μου για εκείνη την μέρα χαρούμενη που θα έπαιζα κιθάρα!

Στην συναυλία ήμουν υπέροχη και πήγα τόσο καλά που όλοι ερχόντουσαν μετά για να με συγχαρούν! Η δασκάλα μου, οι γονείς μου αλλά και όλο το ωδείο ήταν περήφανοι για μένα. Αλλά και η Ελένη ήταν χαρούμενη και γελούσε που για πρώτη φορά είχε συμμετάσχει και είχε παίξει σε μια συναυλία μπροστά σε όλους! Μάλιστά η Ελένη δεν ήταν η παλιά Ελένη. Είχε μάθει να παίζει όχι μόνο δύο νότες αλλά ολόκληρη τη μελωδία και είχε δείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει πάρα πολύ καλά! Για μια στιγμή σκέφτηκα πως και αυτή με το μπάντζο της είχαν βοηθήσει στο να ακουστεί τόσο καλά η μελωδία μου. Έτσι γύρισα το κεφάλι μου προς την άκρη της αίθουσας, εκεί που πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι βρίσκονταν όλα τα όργανα.

Έψαξα με το βλέμμα μου το μπάντζο. Το είδα ακουμπισμένο δίπλα σε ένα βιολι. Τα παιδικά μάτια μου παιχνίδιζαν γεμάτα χαρά καθώς το κοίταξα χαμογελώντας και με ένα λαμπερό βλέμμα του είπα, ευχαριστώ!

Όμως το μπάντζο… δεν απάντησε. Μέχρι τώρα… :)

Αυτό δεν ήταν flashback..

Standard

Ήταν τηλεμεταφορά :)

Do you have a child inside you?

I do :)

Έρχεται από καιρό σε καιρό και με βάζει σε τάξη.

Σ ευχαριστώ γείτονα που έχεις αυτό το cd και το βαλες στη διαπασών.

Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασα μικρή τραγουδώντας αυτό το τραγούδι. Ήταν πολλέες :)

Τα λεφτάαααα

Standard

Aυτή την Τσικνοπέμπτη μια καλή πράξη μπορεί και να γινε αν και καθόλου δεν το θελα. Ξάφνου κατάλαβα πώς κάτι είχα χάσει………

Εσύ (ναιιιιι σε σένα μιλάω) που βρήκες σήμερα κάτι λιγότερο από δύο κατοστάρικα στο δρόμο…. αχ…. ελπίζω να μην τα φας στα μπουζούκια και σε ηλίθια ψώνια! Μακάρι να τα χες όντως ανάγκη και να πιάσουν τόπο.

ΥΓ1. δεν μου τα κλεψαν. Μου έπεσαν λόγω βλακείας μου

ΥΓ2. Αν τα μάζεψε αυτή που στεκόταν πίσω μου δε θα πιάσουν τόπο. Θα γίνουν τσιμπιδάκια, eyes shadow, lips glitter & fashion shoes, bouhouhouhouhou

ΥΓ3. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAΡΡΓΓΓΓΚΚ

Παράξενα πράγματα

Standard

Σου χει τύχει ποτέ…

να σκάσει μύτη

ξαφνικά ο αλήτης

ο σιδερένιος χοντρός?

και παράξενα πράγματα

την αγάπη σου να κλέψουν

Η ΕΓΩ Η ΑΥΤΟΣ

δεν είναι απαίσιο? Είναι εκεί που έχει όλο τον κόσμο στο μικρό σου τσεπάκι και ένα πρωί μπουπ

δεν είναι πια εκεί. Έτσι είναι η μέρα πόυ ο καλύτερός σου φίλος κάνει άλλο καλύτερο φίλο και σε ξεχνάει δια παντώς. Η μέρα που η αγάπη σου ερωτεύεται κάποιον άλλον.  Η μέρα που καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πιάσεις δουλειά. Η μέρα που πιάνεις δουλειά. Η μέρα που κλείνεις ένα χρόνο από μια μέρα σαν τις προηγούμενες. Η μέρα που για έναν ανεξήγητο λόγο τίποτα δε θα ναι πια το ίδιο. Η μέρα που δε θα είσαι πια το χαρούμενο κέντρο της γης. Ο αέρας γύρω σου είναι διαφορετικός. Κάτι βρωμάει άσχημα μα δεν δίνεις σημασία. Η μια αλλαγή φέρνει ξέφρενα την άλλη σαν μια θεόρατη χιονοστιβάδα. Συνήθως ο κακός καιρός περνάει. Αλλά κάποιες φορές δεν περνάει. Ποτέ!

(Ααααααααααααααα, γιατί να συμβείιιιιιιιιιιιιιι? σε μένα γιατίιιιιιιιιιιιιιι?)

Παράξενα πράγματα. Κι έχω πολύ μπερδευτεί.