CosmolOgia

Standard

-How was the world made?

-From the Bing Bang.

-I never understood what this means.

-It’s very simple. Universe was just a hot thing. This hot thing suddenly became bigger and bigger and bigger including more and more things.

-What hot thing?

-Just a very hot thing.

-Do you really believe in this? How was this hot thing made?

-It was just there.

-But where did the energy to create it come from?

-It was not created.

-How is this possible?

-Ehmm.. Like… you know… when a person who never ever received love… loves.

-Ah………………..

ps. Quentin Tarantino, possibly paraphrasing a song of Johnny Cash, wrote once in the script of the Natural Born Killers that:

Love is a hurtin' thing,
                    and it leaves a fiery sting.

Now Lera Lynn sings again that:

Love is a burnin' thing,
                    and it makes a fiery ring.

:)

H φύση και τα όχι-μέρη

Standard
Ο Marc Augé έχει σκεφτεί και έχει γράψει για τα μέρη και τους τόπους με έναν τρόπο που ξεκινάει από τις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής. Σκέφτηκε ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν μονάχα τις εμπειρίες του για να κατασκευάσουν τους τόπους αλλά και τους τόπους για να ανασκευάσουν τις εμπειρίες αυτές. Έτσι μίλησε για την φύση και τα μέρη που μή όντας μέρη (non-places), ανάμεσα στα άλλα, τα «κανονικά» μέρη, καταφέρνουν να κάνουν τους ανθρώπους που έχουν θύμηση να λησμονούν και να μεταβαίνουν από τον έναν αντιληπτό κόσμο στον άλλο. Μέρη μοναχικά και απόκοσμα, εκεί όπου κανείς δεν ανήκει, μέρη στα οποία αξίζει να φτάνουν μονάχα εκείνοι που το ονειρεύονται όταν το έχουν ανάγκη.
“Don’t we all have a certain number of images that stay around in our head, which we undoubtedly call memories and improperly so, and which we can never get rid of because they return in our sky with the regularity of a comet – torn away also from a world about which we know almost nothing? They return more frequently than comets do, in fact. It would be better, then, to speak of them as loyal satellites, a bit capricious and therefore even troublesome: they appear, disappear, suddenly come back to badger our memory at night when we cannot sleep. But, little as we may care to, as our hearts tell us to, we can also observe them at will, coldly, scrutinize their shadows, colors, and relief. Only, they are dead stars: from them we shall never grasp anything other than the certainty that we have already seen them, examined them, questioned them without really understanding the laws that the line of their mysterious orbits obeyed.”
“We must forget in order to remain present, forget in order not to die, forget in order to remain faithful… Memories are crafted by oblivion as the outlines of the shore are created by the sea.” from Oblivion, Marc Augé

what is it to be an academic?

Standard

You are an academic when you can read
in the way that books are written to be read,
fast and furious,
gleaning the Truth,
searching for the False,
going nowhere else than the place of instant glory,
a room with a tiny light glooming the endless darkness,
the agonizing blindness,
the palliative ignorance.
Sleep!

You are an academic when you can write
the same words
day and night
like you have never written before,
more confident than a finger can write on the sand,
quicker than two distant friends discuss,
listening,
answering,
listening,
answering
faster than a prisoner knits a rope to freedom…
Period!

You are an academic when you can think,
could it ever carefreeness not be like this?

You are an academic when you can talk,
to those who want to know,
strangers
who already know.
(teaching has not started yet)

You are an academic when you can be silent,
listening to yourself more than
you speak to yourself,
listen to yourself who says
it’s ok.

Σύνθημα σε τοίχο

Standard

Πάντα μου άρεσαν τα γκράφιτι. Ξεκινήσαμε την σχέση μας από παλιά, όταν άρχισα να τα παρατηρώ και να τους επιτρέπω να μου δίνουν μηνύματα χωρίς αναγκαστικά να τα διαβάζω λέξη λέξη. Δεν είναι οι λέξεις που μετράνε (φαντάζομαι) αλλά ο χώρος, ο τρόπος τα χρώματα και το ύφος με το οποίο γράφτηκαν. Δεν ξέρω πολλά από γκράφιτι αλλά αν ήξερα μάλλον θα έλεγα ότι…

-Εχμ.. τι είναι τα γκράφιτι και γιατί σημαίνουν πολλά για αυτούς που τα αγαπούν?

-Ε κοιτάξτε να δείτε… είναι ίσως η ανθρώπινη παρουσία ακριβώς μέσα από την απουσία ενός ανθρώπου μέσα στο αστικό πεδίο, μ’ ένα όμως ηθελημένα αφημένο, ενσωματωμένο μεν αλλά με ξεκάθαρα όρια ίχνος που κάτι θέλει να πει ;) ;) ;)

Οκ. Όταν ήμουν μικρή ήξερα όλα τα διαφορετικά στυλ και τεχνοτροπίες των γκράφιτι στο προάστιό μου. Με τον καιρό εγκατέλειψα την παρατήρηση αλλά αυτή η σχέση συνεχίζεται ακόμη και με έναν τρόπο ωραίο και μεταφυσικό. Ιδού δύο συμβάντα.

Συμβάν 1: Περίοδος εκλογών και κάθομαι με κάποιον στο σπίτι μου εν μέσω εκλογικού πυρετού να κάνουμε κουβέντα για το τι θα ψηφίσουμε. Μερική ταύτιση, μη αρκετή για πλήρη συμφωνία. Εγώ λέω Α, αυτός λέει Β, εγώ λέω Α, αυτός λέει Β κοκ. Κάπου στο background παίζει μια μουσική που μου θύμιζε κάποιον που αγαπούσα κάποτε, που εκείνη την ώρα γνώριζα πώς γύριζε από ένα ταξίδι και σκεφτόμουν ότι αν συζητούσα μαζί του θα λέγαμε και οι δύο Α και τέλος. Εκείνη την στιγμή, αυτός ο κάποιος μου έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό που έλεγε:

ΕΓΩ ΨΗΦΙΖΩ ΦΩΤΕΙΝΗ (σύνθημα γραμμένο στην Εθνική)

Το σπίτι μου δεν είχε κοριό, έγινε ψακτική.

Συμβάν 2:

Πέρυσι βρέθηκα σε ένα δίλημμα (πράγμα παράξενο γιατί συνήθως μου συμβαίνουν το λιγότερο πενταλήμματα – το αφήνω για ένα άλλο ποστ) για το αν θα φύγω στο εξωτερικό ή αν θα μείνω Ελλάδα για να δουλέψω και να μείνω σε μια περιοχή της Αθήνας. Διάλεξα να φύγω αλλά ως κλασσική φωτεινούλα σκέφτομαι φυσικά αν έκανα το σωστό. Χθες χρειάστηκε να πάω για μια δουλειά στην Αθήνα και κατέβηκα με τον ηλεκτρικό σε εκείνη την περιοχή που σκεφτόμουν να μείνω. Εννοείται ότι με το που κατέβηκα από το τρένο και άρχισα να περπατώ στους δρόμους ξεκίνησα να σκέφτομαι:

Να, αν δεν είχα πάει Αγγλία θα έμενα τώρα σ αυτή τη γειτονιά, και θα περνούσα από αυτά τα πάρκα, και θα χαμογελούσα σε αυτά τα παιδάκια και ρε φίλε… αυτή η περιοχή έχει τον περισσότερο ήλιο στην Ελλάδα, βασικά ΕΙΝΑΙ η καλύτερη στην Ελλάδα.

Για να μην καώ αποφασίζω να μπω σ΄ ένα ταξί για να πάω εκεί που είχα να πάω, ώστε να μην περπατώ στους πιο ωραίους δρόμους του κόσμου και κλαίγομαι. Μέσα στο ταξί η αλήθεια είναι ήταν λίγο καλύτερα… ε έβλεπα και κανένα σπίτι που μου άρεσε κι έλεγα, να! αυτό θα μπορούσε να είναι το σπίτι μου τώρα και τέτοια αλλά οκ.

Αλλά ο ταξιτζής που σίγουρα ήξερε (αλλά δεν το είχε πει σε μένα) ότι παίζουμε σε ταινία του Τζάρμους ή κανενός άλλου τέτοιου, εκεί που οι ταξιτζήδες είναι πάντα ψυλλιασμένοι και αλλάζουν τα πάντα στις ιστορίες, έστριψε κάπου και είπε: τώρα γιατί έστριψα από εδώ? τελοσπάντων βγαίνει και από εδώ.

Εγώ δεν έδωσα σημασία αλλά σαν ξαφνικά ο δρόμος να μου φαινόταν γνωστός! Να, κι αυτό το κτίριο το θυμάμαι, κι εκείνο, κι εκείνο, κοίτα να δεις που θα με περάσει μπροστά από την δουλειά όπου θα δούλευα σ αυτήν την περιοχή, και ναι! Με περνάει μπροστά από τη δουλειά.

Και τότε αναρωτήθηκα, έχω κάνει λάθος? Σοβαρά τώρα, έχω κάνει λάθος?

Και τότε (ναι έχει κι άλλο), ο ταξιτζής σταματάει σε ένα φανάρι και βλέπω απέναντί μου σε έναν τεράστιο σομόν τοίχο, με τεράστια γράμματα τη λέξη λάθως.

Γκράφιτι και ε.. λιγάκι mainstream. Νο prob.

Και τότε (ναι έχει κι άλλο) ο ταξιτζής ξεκινάει και ενώ εγώ έχω μείνει σέκος κάνει κάτι στροφές σε στενά δεξιά αριστερά, σταματάει και μου λέει

Δεν μπορώ να σε πάω ακριβώς εκεί που πας αλλά να αυτός είναι ο δρόμος της Ελευθερίας, και αν τον περπατήσεις μέχρι το τέλος θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Για μια στιγμή κοίταξα την ταμπέλα στο δρόμο που έλεγε Ελευθερίας και τον ταξιτζή με ένα λοξό βλέμμα του τύπου λες λόγια ταινίας τώρα?, άφησα ένα δεκάευρω, δεν πήρα ρέστα και κατέβηκα.

Εντάξει, αυτές είναι οι ιστορίες μου, δεν έχω κάτι άλλο να πω… θα έλεγα αν δεν είχα. Το ανέλυσα φυσικά το συμβάν 24 ώρες συνεχόμενες γιατί συνδυασμός γκράφιτι και θέματα απόφασης ήταν ένα ισχυρό σοκ, το συνδύασα και με το άλλο γκράφιτι, το είπα και το ήπια μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα άλλο γκράφιτι, που επίσης έχει λιγάκι συζητηθεί αλλά οκ:

Μόλις το είδα θυμήθηκα τότε που ήμουνα μικρή και έβλεπα τα γκράφιτι στην γειτονιά μου ή κάτω από μία μεγάλη γέφυρα όταν πήγαινα με το λεωφορείο στο φροντιστήριο και ενώ ασχολούμουν με αυτά τα ασήμαντα πράγματα ήξερα να αναγνωρίζω τα σημαντικά, που ξεχνιούνται τόσο εύκολα γιατί….

 

(α)συνέπειες

Standard

Στο διδακτορικοσχολείο μας έβαλαν πριν από καιρό μια εργασία. Εγώ ήθελα και έπρεπε να γράψω για ένα θέμα που ξέφευγε λίγο από τα πλαίσια του μαθήματος και από τις γνώσεις του διδάσκοντος και δεν ήξερα πώς να το παρουσιάσω. Έτσι λοιπόν, ως υπάκουο πλάσμα πήγα και ρώτησα τον υπεύθυνο δάσκαλο:

Κύριε, να σας ρωτήσω κάτι, θέλω να γράψω για το τάδε θέμα, αλλά επειδή ξέρω ότι δεν είναι στο τομέα σας, πόσο βαθιά μπορώ να το περιγράψω?

Και μου απάντησε ο δάσκαλος: ααα, δεν ξέρω απ’ αυτά, σε παρακαλώ, γράψτα όπως θα τα εξηγούσες στη μαμά σου για να μπορέσω να βγάλω άκρη.

Το συζήτησα και με άλλους και στο τέλος αποφάσισα να τα γράψω ένα κλικ πιο εξελιγμένα απ’ όσο θα τα εξηγούσα στη μαμά μου αλλά όχι πιο πολύ. Όταν έγραφα έλεγα, γιατί να μην μπορώ να γράψω για το Α, Β, Γ θέμα;

Σήμερα βγήκε ο βαθμός για την εργασία. Δεν περίμενα και πολλά αλλά όχι κι έτσι. Βάση. Ο λόγος; Απλοική και επιφανειακή ανάλυση. Λείπουν τα Α,Β,Γ θέματα.

Την εργασία την είχε διορθώσει μια αυθεντία στο αντικείμενο.

REWIND

Όταν ξεκίνησα να την γράφω, πάνω στον προβληματισμό μου, ρώτησα ένα δικό μου άτομο, τι να κάνω, άσχετο με αυτά τα θέματα. Και μου είπε: ότι και να κάνεις η επιτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη γιατί σε ένα άγνωστο περιβάλλον δεν γίνεται να ξέρεις τι ζητάνε από εσένα. Κι εγώ είπα: Μα ξέρω, μου είπαν. Και πήρα την απάντηση: Όταν βγει ο βαθμός θα ξέρεις.

Επειδή λοιπόν είναι βάση και όχι αποτυχία δεν μπορώ να την ξαναγράψω. Συνειδησιακά όμως επιβάλλεται να την ξαναγράψω. Όταν μεγαλώσω όμως, αύριο, γιατί σήμερα φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμένα!